Behind the scene

Inge
16 apr 2018
11 minuten om te lezen

Na mijn verblijf in het klooster ben ik nog een week in Chiang Mai gebleven voordat ik naar Cambodia vertrok. Deze week spendeerde ik veelal lopend of fietsend door de stad, liggend aan het zwembad of met een goed boek op het terras. Chiang Mai is een fijne stad om fietsend te leren kennen dus na zoveel maanden kon ik eindelijk mijn Nederlandse kont weer op een fietszadel ploffen. Aangezien mijn huidige bikini aan vervanging toe was (dat dagelijks duiken doet geen goed), besloot ik heel westers naar de H&M te gaan. Volgens Google maps zo'n 5 km fietsen. Let's go!

Met mijn telefoon in mijn hand, het verplaatsende blauwe puntje op de kaart volgend, fietste ik door de straten van Chiang Mai. Totdat ik opeens op een achtbaanse snelweg was beland... whoops. Ik besloot (doordat ik eigenlijk geen keus meer had om zonder mijn leven te verliezen terug te keren), om door te fietsen. De H&M bleek in een mega shopping mall te zitten tesamen met andere westerse winkelketens (Starbucks/Zara/KFC/MCdonalds/etc.). Eenmaal aangekomen vervolgde ik de pijltjes met 'bike park' wat me leidde naar een mega parkeerplaats met honderden scooters. Mijn fietsje stalde ik er tussen. Op naar de shoppingmall!

Een paar uur later (uiteraard zonder bikini), bestelde ik een koffie om een plan de campagne te maken hoe ik in godsnaam levend bij mijn resort terug zou komen. Na wat wikken en wegen en mijn mogelijkheden geanalyseerd te hebben (red: geen), besloot ik om al mijn moed bij elkaar te verzamelen, op mijn fiets te stappen en de Chiang Maise snelweg wederom te trotseren. Extra alert en gefocused om mijzelf, met de nodige voorzichtigheid, te verplaatsen. Een half uur later was ik levend en wel (met een hartslag van 110) bij mijn resort: na deze bijna dood ervaring was het tijd om het leven te vieren! Met een Pina Collada (any excuse :)) spendeerde ik de rest van de middag bij het zwembad. Misschien voorlopig even niet meer met de fiets de snelweg op...

Mijn laatste avond in Chiang Mai dronk ik nog een drankje in een bar met iemand die ik een paar dagen eerder had leren kennen. Een rustig avondje aangezien ik de volgende dag redelijk op tijd zou vertrekken naar Bangkok (en vanuit daar door naar Phnom Penh, in totaal twee dagen onderweg). Rond middernacht zeiden we elkaar gedag en ik was blij dat ik besloot verstandig te zijn en niet in de gezelligheid te blijven hangen. Nog even langs de supermarkt voor een fles water voordat ik mijn bed ging opzoeken. Onderweg kwam ik een Thaise vrouw tegen, achter een bestelbusje, liggend op de grond, haar handtas drie meter bij haar vandaan en haar telefoon nog weer twee meter verderop. Ik liep naar haar toe met de vraag: "Are you okay?". Tezamen met het braaksel (wat uiteraard vol op mij belandde) kwamen de woorden "help me". Fuck. Misschien toch geen rustig avondje...

Helaas sprak ze niet heel goed Engels. Af en toe kon ik er wat woorden uithalen maar over het algemeen had ik geen idee wat ze me vertelde. Ik raapte haar spullen bij elkaar en probeerde haar overeind te krijgen. Ze was zo dronken als een aap dus helaas zonder succes. Haar telefoon ging. Ik nam op met de vraag of de persoon aan de andere kant van de lijn Engels sprak. Helaas sprak deze man nog minder (red: geen) Engels dan de vrouw. Daar kwam ik niet verder mee. Ik besloot uiteindelijk naar het dichtstbijzijnde open restaurantje te lopen waar een van de medewerkers met mij mee terug liep. Helaas kwam hij uit Myanmar en sprak zelf ook weinig Thais. Uiteindelijk was het toch gelukt om de persoon die belde uit te leggen waar wij ons bevonden zodat hij haar kon komen ophalen (ze bleken getrouwd te zijn). Toen de man aan kwam vervolgde ik mijn weg verder naar de supermarkt en de werknemer ging terug naar het restaurant. Weg lopend bekroop me een naar gevoel die ik enigzins probeerde te negeren...

Tien minuten later, met mijn fles water in mijn tas, besloot ik toch nog even langs dezelfde plek te lopen. Laten we zeggen voor mijn eigen gemoedsrust. Van een afstand hoorde ik gegil. Ik versnelde mijn pas en zag dat de vrouw nog steeds op de grond lag, besmeurd in haar eigen braaksel, ineengedoken en met haar handen om haar hoofd. Fuck.

Zodra ze mij in de gaten kreeg klampte ze zichzelf vast aan mijn benen en bleef roepen "Help me!". De man stond inmiddels geleund tegen het bestelbusje op zijn gemak een sigaretje te roken... Ik knielde bij haar neer en ze maakte me non-verbaal duidelijk dat ze bang was voor haar man en dat hij haar in het gezicht geschopt had. Ik beloofde haar dat ik haar niet meer alleen zou laten...

De volgende twee uur begaf ik mijzelf in een moreel dillema. De man trachtte inmiddels via Google translater mij dingen duidelijk te maken ('she cheated on me', 'she's bad', 'we have children'). Ik probeerde hem uit te leggen dat dat geen reden is om haar fysiek geweld aan te doen; een onbegonnen zaak. Aangezien ze mij dusdanig 'geclaimd' had en in paniek raakte zodra ik aanstalten maakte om bij haar weg te lopen (om hulp te halen), kon ik geen kant op. Ik besloot degene met wie ik eerder een drankje had gedronken te bellen in de hoop dat hij nog wakker was. Gelukkig nam hij op en verscheen enkele minuten later...

Helaas was er ook niet veel meer dat we konden doen nu we met z'n tweeen waren. De man oogde alsof hij zich van geen kwaad bewust was en nodigde mij zelfs uit om de politie te bellen. Inmiddels had ik van mijn vriend begrepen dat je als Westerse niet betrokken moet raken bij dit soort toestanden. Zodra de politie in beeld komt, en je bent als 'westerse' betrokken, dan ben jij degene met de slechtste positie. Als expat, die al meerdere jaren in Thailand woonde, besloot ik om zijn advies (niet de politie te bellen) ten harte te nemen. Dit werd het komende uur nog bevestigd door een aantal lokale voorbijgangers die uit nieuwsgierigheid bleven staan "what's going on?" en na mijn uitleg mij hartelijk doch dwingend toe fluisterden om afstand te nemen van de situatie... "for your own good..". Ook het restaurant waar ik eerder om hulp had gevraagd trok bleek weg toen ik het woord 'politie' liet vallen. Een confronterend besef dat ik mezelf in een ander land bevond waar voor mij onbekende wetten gelden...

Enfin, mijn dilemma was dat ik wist dat wanneer ik de vrouw zou verlaten, zij geheid klappen zou krijgen (in het 'gunstigste' geval). Aan de andere kant had ik al hetgeen in mijn bereik lag geprobeerd (met de man praten, politie (niet) bellen, lokaal hulp vragen, en vriendinnen van haar met haar telefoon proberen te bereiken).Ik wist inmiddels dat desbetreffende man daadwerkelijk haar man was aangezien hij mij foto's had laten zien van hun samen. Inmiddels was ik volledig ondergekotst, bleven talloze muggen mij belagen door de voor hun aangename geur die mijn ondergekotste lijf inmiddels had, en zag ik geen oplossingen meer. Zelden heb ik mezelf zo machteloos gevoeld in het nemen van een beslissing...

De vrouw werd na verloop van tijd rustiger, alhoewel ze nog steeds niet in staat was om zonder hulp overeind te blijven. Mijn vriend hakte uiteindelijk de knoop door: ik moest uit haar zicht verdwijnen zodat ze zich niet meer 'beschermd' zou voelen in de hoop dat ze dan zelf actie zou gaan ondernemen. Zo gezegd zo gedaan. Helaas was de daaropvolgende actie niet de gewenste... Haar man tilde haar op en hing haar over zijn scooter om zo met zijn vrouw weg te rijden. Ze stribbelde niet meer tegen. Door uitputting of de wetenschap dat het toch niet uitmaakte. Ik keek ze verward en machteloos na totdat ze uit mijn zicht verdwenen...

De volgende ochtend vertrok ik (nog steeds beduusd van de voorgaande nacht) naar Cambodja (met een nachttrein en verschillende bussen). Na twee dagen onderweg stapte ik uiteindelijk op de laatste bus van Siem Reap naar Phnom Penh, waar ik om 23:00 aan zou komen. Ik was gesloopt en viel snel in slaap. Het volgende moment van ontwaken bleken we al in Phnom Penh te rijden. Mijn telefoon gaf inmiddels aan dat het bijna 02:00 was... oeps, drie uur te laat. Ik had aangegeven dat ik rond middennacht bij mijn verblijf zou aankomen: een filmtheater, gerund door een Nederlander, waar ik in ruil voor vrijwilligerswerk een slaapplaats zou krijgen. Gelukkig bleek hij nog wakker te zijn en kon ik de eerste de beste tuktuk naar het filmtheater pakken... en slapen.

De daaropvolgende dagen moest ik even schakelen. Na het relaxte eilandleven van Koh Phangan, het hippische mindfull gebeuren in Pai, de stilte van het klooster van Doi Suthep en de gemoedelijke straten (binnen de bebouwde kom ;)) van Chiang Mai was ik nu in een chaotische stad beland. Mijn van nature (en door de afgelopen maanden versterkte) 'carelesness' maakte plaats voor voorzichtigheid en alertheid. Berovingen (tassen worden door voorbij razende scooters in een handomdraai los gesneden, telefoons worden uit handen gegrepen) en het ongewenst belaagd worden als eenzame westerling (meestal in de nachtelijke uren), zijn aan de orde van de dag. Dat, in combinatie met het feit dat ik me in een van de corruptste landen ter wereld begeef (en mijn voorgaande ervaring in Chiang Mai), zorgde er voor dat ik toch iets van mijn allergie tegen verstandigheid en voorzichtigheid inleverde.

Tegenover deze nadelen bestaat de veiligheid van de expat bubble. Door de Nederlandse eigenaar kon ik er een klein beetje van meeproeven. Een bingoavond (en 10 dollar aan boodschappen gewonnen!), een Nerd Night (waar 'nerds' vertellen over hun passie) en een motorrtije door de stad. Vermakelijk en tegelijkertijd tegenstrijdig met het leven van de 'locals'. Enfin, ik ben hier te kort om de cultuur van deze stad te kunnen doorgronden dus ik besloot mee op te gaan in de comfortabele (veilige) bubble.

Op mijn vrije dagen besloot ik enigzins de stad te verkennen. Zoals ik kon genieten van fietsen en/of wandelingen in Chiang Mai was ik nu continue bezig met het bewaken van mijn veiligheid (om niet omver gereden te worden en/of beroofd te worden). Echt ontspannen de stad verkennen was er niet bij. Af en toe een uitje aan een zwembad (het is toch 40 graden), een drankje hier en daar, een filmpje (het filmhuis was ook een welkome ontsnapping van de chaos), een tempelbezoek of naar een of andere markt behoorde tot de ondernemingen. Uiteraard zonder tas en andere materialistische zaken (vandaar het schaarse aanbod aan foto's deze keer ;)).

Een van de must do's in Phnom Penh is een bezoek aan het genocide museum en de daaraan gelinkte 'Killing fields'. Indrukwekkend, leerzaam en het gaf me tevens een beter inzicht in de stad en de huidige bevolking. Het museum is een voormalige school dat tijdens het regime van de Rode Khmer (1975-1979), onder leiding van Pol Pot, als executiecentrum gebruikt werd. Je ziet de orginele cellen, martelwerktuigen, foto's en schilderijen van gevangenen en de onvoorstelbare terror die ze te verduren kregen (alvorens geexcuteerd te worden). En dat alles omdat Pol Pot een natie van Cambodja wilde maken gericht op het boerenleven op het platteland. Geen steden en geen (hoog) opgeleide mensen. Wat kun je verwachten van een stad wanneer de intelligentie en integriteit op verschikkelijke wijze grotendeels is uitgeroeid?

Na het kijken van een aantal heftige documentaires over de huidige problematiek van sexworkers en mensenhandel in Phnom Penh (mede door de weerzinwekkende geschiedenis), concludeerde ik dat ik met mijn bevoorrechte positie geen benul had van het trauma van dit land en de gevolgen voor de bevolking die daar nog dagelijks mee geconfronteerd wordt. Een realitycheck die me weer even met beide benen op de grond zette en deed inzien hoe bevoorrecht ik ben met de mogelijkheden die mijn leven biedt. Weer een reden om dit ten volle te benutten.

Aangezien er tijdens Khmer Nieuwjaar (12 april) niet veel te doen is in Phnom Penh (iedereen verlaat de stad voor familiebezoek in de dorpen en/of voor vakantie), verruilde ik Cambodja weer voor Thailand. Ik heb nog een week ruimte voordat mijn programma (marine biology) op Koh Tao start dus besloot ik om deze week op Koh Phangan te verblijven aangezien ik toch die kant op moet. Om 04:00 ('s nachts) vertrok ik met een tuktuk naar mijn geboekte minivan die mij in 12 uur tijd naar Bangkok zou moeten brengen. Aangekomen bij de minibus ontstond er verwarring (ik kreeg het idee dat ze mijn boeking over het hoofd hadden gezien). Nadat ik kon aantonen dat ik daadwerkelijk geboekt en betaald had, werd ik in een minibusje gestopt met een uitgelaten Cambodiaanse familie (opa, oma, kinderen (van mijn leeftijd) en twee kleinkinderen). Vermoedelijk hadden zij een prive busje gehuurd om naar Bangkok te gaan met de hele familie. De volgende uren werd ik geadopteerd door deze lieve familie. Ze deelden al hun eten met mij (dat kwam goed uit want mijn van te voren klaargemaakte lunchpakket lag nog in de koelkast bij het filmtheater), lachte continue naar mij, vroegen hoe het ging (dat was tevens het enige Engels wat ze spraken), zongen liedjes en maakten selfies met mij alsof ik een van hun was. Erg gezellig en een vrolijke boel. Het enige nadeel van al deze gezelligheid was dat we 4 uur te laat in Bangkok arriveerde.... (dus in totaal 16 uur in de minibus hadden gespendeerd).

Onderweg hield ik de tijd in de gaten aangezien ik al een nachttrein naar het zuiden van Thailand had geboekt. Ik dacht dat ik het qua tijd nog ruim had genomen maar door de vertraging van 4 uur arriveerde ik in Bangkok op het moment dat mijn nachttrein zou vertrekken. En ik moest nog naar het treinstation reizen (wat ongeveer 20 minuten duurde). Ik besloot om mijn verstand op nul te zetten en de eerste de beste tuktuk naar het treinstation te nemen om te zien of er nog andere treinen zouden vertrekken richting het zuiden. Ik beloofde de tuktuk chauffeur het dubbele van wat hij vroeg als hij vaart wilde maken (ik had nog stille hoop dat mijn geboekte trein misschien vertraging zou hebben). De tuktuk chauffeur bedacht zich geen moment en scheurde door de verkeerschaos van Bangkok. Ik moest me goed vasthouden om er niet uit te vallen. Geweldig vond ik het! Het maakte me niet meer uit of mijn trein er nog was of niet, ik had deze tuktuk rit voor geen goud willen missen!

Bijna teleurgesteld (dat de rit voorbij was) kwam ik aan bij het treinstation. Waar het een en al chaos was. Ook in Thailand was het nieuwjaar en ook de Thaise bevolking bleek massaal onderweg. Het station zag zwart van de mensen (op de bankjes en op de grond (en zelfs op het spoor). Het was een opgave om me door de meute heen te begeven. Maar daar zag ik op het scherm mijn trein gegevens! En de mededeling dat hij 25 minuten vertraagd was. Whoohoooo, ik versnelde mijn pas (want ik was inmiddels ook 25 minuten te laat), naderde de trein en kon nog net op tijd aan boord springen alvorens hij wegreed. Thank you universe!

Mijn bed was reeds opgemaakt in de trein dus ik kon me gelijk neerploffen en als een blok in slaap vallen. Gedurende de reis bleek er veel verwarring te zijn met andere passagiers. Zo werd ik tot 3 keer toe gewekt en naar een ander bed gesommeerd. Al slaapdronkend verhuisde ik van bed naar bed (zonder te begrijpen waarom). Ik wist inmiddels dat de enige manier van (stressvrij) reizen in Thailand volledige overgave is. Een van de medewerkers vertelde me dat de trein, door alle chaos, 3 uur later op de eindbestemming zou zijn (in plaats van 04:15 zou het 07:15 worden). Prima, ik maakte me geen zorgen aangezien ik in het zuiden mijn weg inmiddels 'kende' en wist dat de bussen en boten naar de eilanden gedurende de dag meerdere keren vertrekken.

Om 04:00 werd ik voor de vierde keer gewekt: 'Madam, madam! Quick, your destination'. Now!'. Whaaat...? Nog half slapend. Ik keek naar buiten en zag inderdaad dat dit mijn bestemming was. Maar het is nog maar 04:00? Anyway, geen tijd om vragen te stellen. Mijn backpack werd op mijn rug geknoopt en ik werd de trein (vriendelijk) uitgezet. Verward stond ik op het perron. De volgende twee uur spendeerde ik koffie drinkend op het station, wachtend op de eerste bus die mij naar de pier kon vervoeren. Ook de boottocht naar Koh Phangan was verwarrend aangezien ik langs andere eilanden kwam dan dat ik gewend was. Het maakte allemaal niet uit want 44 uur later, nadat ik Phnom Penh had verlaten, zette ik weer voet aan wal op Koh Phangan. Welkom thuis...