Op (fiets) avontuur in eigen land - najaar

Inge
18 nov 2021
5 minuten om te lezen

Putten - Amsterdam - Zwolle - Pesse - Groningen - Honselersdijk - Den Haag - Rotterdam - Delft

"Wherever you go, there you are". ~ Thomas a Kempis ~

Jeuj! Weer tijd voor een update na mijn ‘zomerse’ fietsavontuur in eigen land. Helaas heeft de huidige toestand er nog niet voor gezorgd dat ik buiten de grenzen van eigen land het avontuur aan het opzoeken ben. Dus dan zetten we onze avonturen- en ontdekkingstocht nog even voort in eigen land.

Vanuit mijn eigen vakantiehuisje heb ik nog wat tripjes met de fiets gemaakt (als het weer het toeliet) naar vrienden en familie. Naast de oneindige wandelingen over de heide en in de bossen in eigen omgeving, bezochten we Amsterdam, Groningen, Pesse (thuisbasis nummer 2), Zwolle (hometown nummer 3) en een gedeelte van het Westland, Rotterdam, Den Haag en Delft.

Ik had namelijk afgelopen ‘zomer’ al contact gehad met een Ierse vrouw uit Honselersdijk (onder Den Haag) die iemand zocht om haar Pyreneese berghond zo af en toe te entertainen. Wegens privéomstandigheden van haar kant kon dit toen niet doorgaan. Vorige maand benaderde ze mij opnieuw of ik nu toevallig geen tijd had om te komen. Na het checken van mijn niet bestaande agenda werd de fiets weer opgezadeld, Noël haar knapzak opgeknoopt en mijn huisje verhuurd: op naar het Westland!

We vertrokken op een dag dat het KNMI weer eens code geel/oranje/rood had afgegeven wegens harde windstoten en regen etc. Ervaring leert dat ik het KNMI en haar codes niet meer zo serieus neem maar hoe dichter ik bij Amersfoort kwam (met een zwaar bepakte fiets, tegenwind en een steeds donker wordende lucht), hoe meer ik ging denken dat het misschien toch iets te ambitieus was om mijn tocht per fiets voort te zetten. Vanuit Amersfoort vertrekt een rechtstreekse trein naar Den Haag dus net voor de hoosbui die we zojuist tegemoet hadden gefietst, bereikten we het overdekte perron waar de intercity naar Den Haag centraal zou verschijnen. Noël wist niet hoe snel ze de trein in moest klimmen (en plofte opgelucht naast haar knapzak in een vierzitje).

Een uur later stapte ik uit in Den Haag en had ik nog 45 minuten voor de boeg naar mijn eindbestemming. Gelukkig was de lucht weer opgeklaard en kon ik zonder gedoe door trappen naar Honselersdijk. Daar aangekomen stond de Ierse mevrouw met Ralph de Pyreneese berghond ons enthousiast op te wachten. Bestemming bereikt: ons verblijf voor de komende maand. Tien jaar geleden (als vers afgestuurde diermanager) heb ik bijna twee jaar in Den Haag gewoond en gewerkt bij het Haags Dierencentrum (asiel). De stad Den Haag is dus niet onbekend voor mij zou je denken. Niets is minder waar. Dit nieuwe bezoek heeft mij doen beseffen dat ik destijds in een ‘asielbubbel’ heb geleefd. Ik fietste (met Hondje; mijn vorige metgezel) naar het werk, werkte op het asiel, keerde huiswaarts, deed boodschappen , ging eten, slapen en repeat. Uiteraard was er ook tijd voor plezier maar dat ging altijd samen met de asielmensen. Destijds heb ik daar nooit bij stilgestaan maar eigenlijk leefde ik in mijn eigen bubbel en ben ik nooit buiten dit bubbeltje op ontdekking gegaan in deze omgeving.

Dus als een van de eerste uitjes nam ik Noël mee naar mijn oude bubbel: de Uithof (het natuurgebied aan de rand van Den Haag waar het asiel is) waar ik toentertijd héél veel (asiel)honden heb uitgelaten. Ook hier lieten mijn herinneringen mij in de steek. Het asiel en ongeveer een straal van 100 meter daaromheen kwam mij bekend voor; de rest van het gebied (waar ik uiteraard ook veel heb gelopen) deed aan alsof ik er voor het eerst liep. Apart.

Gelukkig waren daar nog een paar oud-collega’s en vrijwilligers die ik wél herkende (en vice versa)! Noël mocht even ‘op kantoor’ kijken, ik mocht het hele asiel even doorlopen om te bevestigen dat ik niet alles verzonnen had én konden we even bijkletsen met iedereen onder het genot van een kopje koffie. Mijn selectieve geheugen heeft de belangrijkste zaken uit die tijd in ieder geval onthouden!

Daarnaast zijn we zo veel mogelijk naar het strand geweest (wat ongeveer 20 minuten fietsen was). Het strand bij Monster is ideaal om lekker uit te waaien en een waar zandparadijs voor honden. Alhoewel Noël daar na het eerste bezoek anders over dacht. Er was namelijk aardig wat wind die dag (waarvan ik dacht: ‘lekker strandweer’) waardoor het zand op stuifzand leek en je daardoor gelijk een bek vol zand kreeg. Nu steek ik iets boven Noël uit waardoor dat arme beestje naast haar snuitje ook haar ogen vol zand kreeg. Als een hulpeloos blind hulpbehoevend hoopje ellende wilde ze zo snel mogelijk weer naar rustiger vaarwater. Oké; morgen poging 2...

Ik besloot het KNMI weer iets serieuzer te gaan nemen en niet meer met windkracht 7 naar het strand te gaan. Gelukkig heb ik Noël haar traumatische ervaring om weten te keren in de weken erna en is ze net zo dol op het strand geworden als ik!

Tussendoor ging ik nog met mijn zussen en moeder naar Soldaat van Oranje. Dit stond eerder gepland op 14 maart 2020 (red: 1 dag na de eerste persconferentie) en dit was poging 2 (waarschijnlijk net op tijd). Noël kon bij grote broer Ralph blijven en ik kon naar het theater wat een zeer geslaagd uitje bleek! Ondanks mijn speciaal hiervoor meegenomen selfiestick met afstandsbediening en de bijbehorende schaamteloze selfiestick acties in een volle theaterzaal, zijn de foto's dusdanig beangstigend dat ik ze hier niet kan publiceren...

Naast de vele uitstapjes die we bijna dagelijks maakten was er natuurlijk ook hier de ‘work’ in ‘workaway’, al had het deze keer weinig om het lijf. Mijn opdracht: Ralph om 8 uur in de ochtend én 8 uur in de avond meenemen voor een wandeling en af en toe wat huishoudelijke klusjes. Aangezien dit nauwelijks twee uurtjes per dag in beslag nam heb ik er nog maar een baantje bijgenomen. De GGD werft de laatste weken non-stop ‘thuiswerkers’ voor het bron- en contactonderzoek dus ik dacht, laat ik mijzelf ook eens nuttig gaan maken (en uiteraard wat bij gaan verdienen voor de nog onbekende toekomstplannen…). Binnen een week had ik een Chromebook met headset en kreeg ik een 1-week durende training waarmee ik nu zelfstandig uit de comfort van ‘waar ik dan ook verblijf’ kan werken. So far so good.

Op het moment van dit schrijven zitten we in de trein van Den Haag richting Drenthe (met fiets). Op weg naar thuisbasis nummer 2: moeders! Verder dan dat hebben we eigenlijk niet gepland. We zien wel weer wat er op ons pad gaat komen (of niet 😉). Wanneer er niets vastligt kun je alle kanten op: een gedachte die ik graag aanhang. Zoekende naar een balans tussen een bepaalde gekozen focus en tegelijkertijd openheid voor wat zich aandient. We’ll see where the ship strand!