Op fietsavontuur in eigen land - week 16 en een half

Inge
23 aug 2021
6 minuten om te lezen

Houten - Ermelo - Zeewolde - Harderwijk - Zwolle - Pesse - Home sweet Home

"My dad would tell me bedtime stories, and he used to always leave them open-ended and finish at a crucial point with the words: 'dream on'. Then it was my responsibility to finish the story as I was drifting off to sleep. We would call them dreaming stories. ~ Hannah Kent ~

De laatste dagen in Houten waren één groot feest. Met elke dag iemand die mij kwam bezoeken en als afsluiter de bonte avond in Utrecht stad. Die laatste dag waren de baasjes van Teun (en van het huis en landgoed 😉) weer teruggekomen van vakantie dus kon ik nog een laatste avond de hort op. Met redelijk zomerse temperaturen besloten ik en een vriendinnetje op het terras bij Roost (aan de singel) te gaan zitten. Neergeploft op één van de mega zitzakken bestelden we een drankje en praatten we bij; want door corona hadden we elkaar ook inmiddels al zo’n 1.5 jaar niet meer gezien.

De tijd vloog voorbij en het feestgedruis werd na sluiting van de tent nog even voortgezet met onze nieuw verworven vrienden die er ook nog niet klaar mee waren. Voor ik het wist was het inmiddels al 6 uur in de ochtend toen ik Noël (inclusief tuigje en riem!) in haar inmiddels welbekende mandje hees voor onze laatste paar uurtjes slaap in Houten. Een bijkomend voordeel van het laat (of vroeg?) maken is dat je niet in het donker hoeft terug te fietsen ;)

Een paar uur later (halverwege de ochtend) werd ik wakker door het geschreeuw (Inguuhhhhhh!!! Inguuuuh!!!! Noëeeelllll!!!) van twee kleine meisjes voor mijn deur. De dochtertjes van mijn gastgezin wilde ons graag nog even een afscheidscadeautje geven. Tja, die kun je dan moeilijk laten staan. Ik rolde mijzelf uit bed, trok mijn gezicht in de plooi en vermande mijzelf tot wat social talk met deze dametjes.

Aangezien ik mij dus redelijk op tijd weer in de wereld van de levenden bevond en ik in de middag mijn fietstocht richting Ermelo wilde voortzetten, besloot ik om maar verticaal te blijven lopen om de voorbereidingen van het afscheid te treffen. Nog een laatste keer het (mijn tijdelijke) appartement schoonmaken voor de volgende bed & breakfast gasten. Na twee weken met twee honden er in hebben gezeten (red: haren, zand en met op de meest bijzondere plekken modder hondenpootafdrukken) duurde het wat langer dan ‘normaal’. Uiteraard zag het er na de schoonmaakwoede weer spik en span uit en was er van ons verblijf geen (honden) spoor meer te bekennen.

Met mijn fiets weer volledig opgezadeld nam ik afscheid van mijn host gezin; waar ik uiteindelijk toch zo’n twee maanden (af en aan) mee gespendeerd heb. Zoals we wederzijds constateerden is het zeer waarschijnlijk geen vaarwel maar eerder een tot ziens! Over bijkomende voordelen gesproken: workaway zorgt voor adresjes in binnen- en buitenland waar je altijd welkom blijft als je weer eens in de buurt bent.

Begin van de avond kwamen we aan bij zuslief in Ermelo waar we twee nachtjes mochten logeren. Aangezien zij ook vrij was konden we de volgende dag een dagje toerist in eigen streek uithangen. Zo gingen we met onze fietsen naar strand Horst om daar met het fietspontje naar Zeewolde te gaan. Als toeristische attractie hadden we het Tulpeiland uitgekozen voor een bezoekje. Met een klein strandje en een aangelegd eilandje in de vorm van een tulp (waarop allerlei mooie bloemen bloeiden) maakten we een wandeling en verorberden we onze zelf meegenomen lunch op de bijpassende tulpenstoeltjes. Na het bezoekje aan tulpeiland zetten we onze koers voort richting Harderwijk waar we bij onze tante op de thee mochten komen (die samen met haar partner onlangs een chaletje in de buurt heeft).

Inmiddels was de zon gaan schijnen (In Zeewolde was het grauw en grijs geweest met af en toe een buitje) en konden we in de tuin zitten. Na de thee werd er nog een flesje wijn opengetrokken en rond etenstijd fietsten we weer richting Ermelo. Na het eten, nog een wijntje en een gezellig spelletje dommelden Noël en ik weer in slaap op de bank na wederom een gezellige dag tijdens ons fietsavontuur in eigen land.

Met hernieuwde energie klommen we de volgende dag weer op onze steun en toeverlaat: Fiets (waarom heb ik haar/hem/het nog geen naam gegeven?). Opnieuw als eindbestemming voor de dag: Zwolle (volgens mij de meest bezochte plaats tijdens ons fietsavontuur). De zon scheen, het kwik steeg boven de 22 graden uit (wat deze zomer spaarzaam blijkt…) dus daar moest uiteraard optimaal gebruik van gemaakt worden. Rond de middag had ik dan ook met vrienden op het terras afgesproken. Dat was genieten!

De volgende ochtend leek deze zomerse dag alweer een herinnering uit een ver verleden door grijze en grauwe lucht in combinatie met de kletterende regen op het zolderraam (we mochten logeren bij diezelfde vrienden en sliepen op zolder). Het plan was om die dag door te fietsen naar Drenthe om weer een bezoekje aan moeders te brengen. Mijn buienradar heb ik niet meer om de feiten gevraagd (die heeft me ondertussen te vaak bedonderd). Naar buiten kijken was voldoende om te besluiten om mijn fiets in Zwolle achter te laten (die mocht logeren bij de hondenmensen) om zelf te trein in te stappen. Noël keek me dankbaar aan (die zag de bui al hangen) en zo kwamen we droog over bij (o)ma. Waar we weer even konden bijkomen van al onze recente avonturen.

Mijn fiets werd een paar dagen later weer opgehaald bij de hondenmensen in Zwolle. Deze keer in combinatie met een gezellige ouderwetse hondenborrel. Mijn fiets kon tegelijkertijd even naar de fietsenmaker voor een onderhoudsbeurt bij de fietsenmaker waar ik hem eind vorig jaar van gekocht had. Noël wilde graag mee om fiets weg te brengen want de fietsenmakermannen adoreren haar en stoppen hondenkoekjes in haar. Met de vele opmerkingen van de laatste dagen over dat Noël zo slank is geworden (reizen brengt veel stress met zich mee😉) liet ik haar genieten van deze frolic overload. Zij blij, fiets blij, ik blij.

Om het begrip “hondenmens” nader te verklaren (blijkbaar bracht dit begrip bij sommigen wat vragen teweeg): we hebben elkaar tijdens de eerste lockdown leren kennen omdat ons enige ‘uitje’ onze honden uitlaten was; dat hebben we volledig uitgebuit door van het plaatselijke hondenveld ons eigen terras te creëren en zo konden we aan onze behoefte aan sociaal contact blijven voldoen, wat geresulteerd heeft in blijvende hondenborrels op zijn tijd. Zo resulteerde de avond in een gezellige beestenboel met hondenvriendjes en hondenmensen. Die nacht mochten we logeren bij een vriendin in de buurt zodat ik weer kon herstellen van alle gezelligheid en de volgende dag kon gaan bedenken wat onze vervolgbestemming zou gaan worden…

Zonder concrete plannen voor de invulling van de resterende en tevens laatste week moest ik gaan verzinnen waar ik nog naar toe wilde fietsen. Met (wederom) wisselvallige dagen voor de boeg zouden dat in ieder geval geen lange afstandstochten meer gaan worden. Toen kwam het berichtje van mijn huurster (waar ik mijn huisje de afgelopen maanden aan had verhuurd) dat ze met vakantie ging en een week eerder uit mijn huisje vertrok. Aangezien mijn eigen huisje weer beschikbaar was besloten we aan dit fietsavontuur een eind te breien. Nog één tochtje van Zwolle naar Putten!

Na de lunch met vriendin kon ik mijn fiets weer ophalen bij de fietsenmakermannen en volbracht Noël haar rol weer als koekiemonster. Met een hernieuwde fiets typte ik de eindbestemming van mijn laatste (voorlopige) fietstocht in, sprong op de fiets (yes het is maar 2 uur en 20 minuten!; de nasleep van de borreltjes van de avond ervoor verlangde niet zo zeer meer naar een ellenlange fietstocht deze dag) en trapte ik er op los. Home sweet home!

Na 2 uur en 15 minuten gefietst te hebben en met nog 5 resterende minuten op mijn navigatie voordat ik mijn eindbestemming zou bereiken; vroeg ik mij af waarom ik nog niets herkende. Nou weet ik van mijzelf dat ik vaak wat traag van begrip ben als het op herkenningspunten aankomt maar zelfs ik vond het vreemd. Toch maar even stoppen om mijn navigatie wat beter te bestuderen. Blijkbaar had ik mijn straatnaam in een andere plaats ingetypt. Ik zat in het buitengebied van Harderwijk (gelukkig geen Groningen want vraag me af wanneer ik daar achter was gekomen met de helderheid van die dag) en mocht ik nog zo’n 1.5 uur fietsen naar mijn daadwerkelijk eindbestemming. Ah well, de zon schijnt en we hebben toch niks beters te doen. Het past dan wel weer bij dit chaotische, spontane en supergezellige fietsavontuur van de afgelopen maanden. En door!

Jaaa!!! Mijn huisje staat er nog. De tuin is volledig in bloei. Het bos is groener dan groen en wij kunnen even bijkomen. Alhoewel we al wel weer aan het broeden zijn op een volgend avontuur. Zoals het er nu naar uitziet willen we een groot deel van de winter ergens gaan spenderen waar het zonnetje regelmatig schijnt en de temperatuur wat hoger ligt. Hoe, wat en waar? Keep you posted!