Frankrijk

Inge
22 jun 2022
9 minuten om te lezen

Dourlers – Les Autels – Wasigny - Signy l'abbaye - Charleville-Mézières - Antwerpen

Het zien van de sterren zet me altijd aan tot dromen, net als de zwarte puntjes op een kaart, die steden en dorpen voorstellen. Waarom, zo vraag ik mij af, zijn die heldere puntjes aan de hemel niet net zo bereikbaar als de zwarte puntjes op de kaart van Frankrijk?

~ Vincent van Gogh ~

Al viel dat reuze tegen. Die bereikbaarheid van die zwarte puntjes op de kaart van Frankrijk; met z'n heuvels, een bepakte fiets, een hondje voorop en een hittegolf. Mijn theorie van zo'n 70km - 100km per dag fietsen werd snel bijgeschaaft naar maximaal 70km! En dat bleek al een hele uitputtingsslag.

Inmiddels zijn we alweer een paar weekjes verder en zitten we in een ander land. Alhoewel Zwitserland de bedoeling was schrijf ik dit inmiddels vanuit..... Nederland! Door meerdere signalen vanuit het universum zijn we eventjes weer omgekeerd. Een goed moment om ook weer even uit te rusten en te reorganiseren.

Noord-Frankrijk was fantastisch! In Dourlers zijn we 1 week gebleven bij de kasteelheer en zijn gigantische domein. Ik heb hem her en der wat met de tuin geholpen en nog wat andere huishoudelijke taken op mij genomen. Ik ben iets eerder vertrokken dan gepland omdat Noël zijn (grote, lompe en overenthousiaste) hond niet zo tof vond. En we moeten haar natuurlijk wel tevreden houden…

Zonder concrete verdere planning heb ik mij aangemeld bij de website “vrienden op de fiets”. Een Nederlands initiatief die voorziet in het vinden van een overnachtingsplek voor mensen die onderweg zijn op de fiets. De gastheren en -vrouwen zijn Nederlanders/ Belgen die in het buitenland verblijven en die een overnachting, douche en ontbijt aanbieden tegen het vriendenprijsje van € 22,50. Ik boekte mijn eerste overnachting op een afstand van 70km van Dourlers.

De volgende ochtend vertrok ik met een bepakte fiets en met Noël weer voorop in haar mandje. Op naar Les Autels! Eindelijk snap ik nu ook waarom een fiets meer dan 30 versnellingen heeft (mijn fiets heeft 31 versnellingen). In Frankrijk is het toch even een ander soort fietstochtje dan in Nederland. Vooral als je de Franse Ardennen uitkiest (uiteraard niet gepland).

Ik heb voor het eerst al mijn versnellingen veelvuldig gebruikt en switchde van de lichtste versnelling naar de zwaarste in enkele seconden: je daalt af met 50 km per uur en gaat tegelijkertijd de volgende steile helling op. Je wilt nog zoveel mogelijk

profiteren van de snelheid door in de zwaarste versnelling mee te trappen. Door de helling en de zwaartekracht vertraag je gestaag en switch je achter elkaar naar een lichtere versnelling waardoor je binnen no time in de allerlichtste versnelling zit en je je met 5 km per uur wezenloos mag trappen om de heuvel op te komen (uiteraard helpt de bepakking en de gratis mergpijpjes die Noël in België verobert heeft ook niet mee: het leek wel alsof ik een boerboel aan het meezeulen was).

Frankrijk met zijn heuvels heb ik dan ook meerdere keren tijdens mijn fietstocht vervloekt (wie heeft in godsnaam al die heuvels hier neergelegd?) en tegelijkertijd tijdens het afdalen de voldoening en verwondering voelen over het prachtige Franse (coulissen) landschap.

Helaas was dit van korte duur en kon ik sowieso niet te veel genieten van het landschap aangezien ik continue alert was: tijdens het klimmen op de krachtinspanning en het schakelen en tijdens de afdaling om zo efficiënt mogelijk de handremmen gebruiken (helemaal loslaten is geen optie zonder over de kop te vliegen) en vooruitkijken naar de onverwachte haarspeldbochten die onaangekondigd voor mij opdoemden. Daarbij nog niet genoemd de voorbij razende auto's aangezien je in Frankrijk gewoon op de autoweg fietst...

Zo’n 7 uur later (en ruimschoots pauze te hebben genomen onderweg) kwam ik aan bij mijn eerste “vrienden op de fiets” -adresje. Ik werd hartelijk ontvangen door Paula en Egbert en ook hondje Willem leek blij te zijn met onze komst. Ik kreeg een eigen appartement met terras tot mijn beschikking én van alle gemakken voorzien. Alles stond klaar: koffie, thee, handdoeken, een opgemaakt bed en een heerlijke kan koel water met citroen en munt. Die was binnen no time leeg.

Na mijzelf geïnstalleerd te hebben kon ik de locatie in mij opnemen en ontdekte ik het prachtige uitzicht vanuit de tuin. Egbert en Paula hadden mij uitgenodigd voor een glaasje rosé dus ik schoof aan bij hun op het terras met uitkijk over de zwemvijver. Na wat verhalen met elkaar gedeeld te hebben, een paar glaasjes rosé en een gezellige eerste ontmoeting nam ik een duik in de zwemvijver.

Wat een genot na zo’n fysieke inspanning! Later, na de warme douche, viel ik als een blok in slaap. De volgende ochtend werd ik op tijd wakker en kreeg ik een heerlijk ontbijtje voorgeschoteld. Ik moest nog het een en ander regelen voor mijn volgende overnachting. Ik had eerder een adres overlegd op 99 km afstand maar na die eerste dag leek me dat toch net iets te ambitieus. Gelukkig vond ik een volgend adresje op zo’n 25 km: piece of cookie! En werd het dus eigenlijk een soort van ‘rustdag’ na deze eerste uitputtingsslag voor deze ongetrainde klimmer. Dat is nog altijd het grootste voordeel van niet (te ver) vooruit plannen. Je kunt je plan aanpassen wanneer je wilt ;)

Petra in Wasigny werd mijn volgende bestemming. Zij ontvangt met name pelgrims die de Santiago de Compestella aan het lopen zijn. Gelukkig wilde ze voor mij een uitzondering maken! Wederom werd ik hartelijk ontvangen door Petra, haar 2 bouviers en een glas water en biertjes. Ik kreeg de tijd om mij te installeren in het superschattige tuinhuisje die ze speciaal voor logeetjes had ingericht, nam een verfrissende douche en dronk nog wat wijntjes met Petra voordat ik mijn bed opzocht. Na een goede nachtrust werd er een ontbijtje en koffie voor mij geregeld om zo met frisse moed weer op de fiets te kunnen springen.

Dat springen ging echter al minder enthousiast en soepeltjes dan die eerste dag. Ik had bedacht om langs een vriendin in Zwitserland te gaan en na een paar dagen fietsen wilde ik ergens verder gaan reizen met de trein (zelfs ik had de tegenwoordigheid van geest om te beseffen dat dit een betere optie zou zijn). Ik had nog geen rust genomen, met een stabiele wifi verbinding, om uit te zoeken hoe ik dit kon gaan realiseren dus besloot ik een hotelletje te boeken in Signy L'abbaye. De 'vrienden op de fiets' bleken dun bezaaid in het gebied waar ik zat, tenminste degenen die een hondje accepteren. Daarnaast had ik er nog een paar gebeld maar die bleken zelf net op vakantie te zijn dus dan gaat het hele feest sowieso niet door. Een hotelletje it is! De volgende 3 dagen verbleef ik in Signy L'abbaye. Met een stabiele wifi verbinding kwam ik tot de ontdekking dat het nagenoeg onmogelijk werd om Zwitserland te bereiken inclusief fiets. Mijn idee van een trein te pakken viel in het niet doordat je blijkbaar voor die lijnen (TGV en Thalys) enkel de fiets gedemonteerd mee mag nemen én als deze in een bagagerek past. Dat gaat hem uiteraard niet worden. Ondertussen had ik de tijd om het schattige dorpje te ontdekken en mij volop onder te dompelen in het Franse leven (red: frans lunchen op het terras om 12:00 met 3 gangen en wijn!; die Fransen zijn zo gek nog niet).

Mijn volgende bestemming werd Charleville-Mézières. Één van de grotere steden in dit gebied. Mijn filosofie was dat ze daar waarschijnlijk iets beter Engels konden (red: tot nu toe was ik nog geen locals tegen gekomen die enig woord Engels spraken en mijn Frans is net zo goed als hun Engels). Alhoewel er af en toe toch gesprekken werden gevoerd met ondersteuning van gebaren en foto's. Daarbij verstonden ze mijn (nog in ontwikkeling zijnde) Spaans beter dan Engels dus konden we elkaar, door wat moeite te doen, toch enigzins begrijpen. Zo ook veteraan Daniël Marcel die op deze manier zo'n twee uur zijn reisverhalen met mij gedeeld heeft. Mijn vriendelijke "Je ne comprends pas"/ "parlez-vous anglais?" weerhield de Fransen er overigens niet van om te stoppen met praten. Compleet mijn beste Frans genegeerd, bleef de Franse woordenwaterval mij overstromen. Dus mijn ervaring over de stelling "Fransen (op het platteland) kunnen geen Engels" = juist, maar "Fransen doen geen moeite om met je te praten" = onjuist. Enfin, genoeg gegeneraliseerd: op naar Charleville-Mézières!

Dus ik hoopte op meer Engels zodat ik mijn 'probleem' van wat is de beste manier om verder te reizen kon bespreken met iemand met een hartslag (en hopelijk een beetje logisch verstand), in plaats van mijn gewenste locatie in een zoekmachine op internet te stoppen en daarbij alleen maar onmogelijke en niet gewenste routes uitkwamen. Ik had toch meer logica nodig. Gelukkig werd er Engels gepraat (met name door de jongeren). Maar helaas gaven zij dezelfde uitkomst als de zoekmachines = ingewikkeld - bijna onmogelijk. Ook bij de informatiebalie op het station werd nee geschud met het ondersteunende 'impossíble'. Daarbij kreeg ik in deze dagen berichten van het thuisfront waarbij het fijn zou zijn als ik weer even in NL kon zijn. Dus de beslissing werd genomen om na een paar dagen verbleven te hebben in de stad (en uiteraard wel weer de toerist uitgehangen te hebben ;)) om terug te keren en naar NL af te reizen.

Helaas bleek deze reis ook niet heel veel makkelijker (oke, een rijbewijs kan af en toe best handig zijn). Na weer een paar uur besteed te hebben aan de beste optie qua reizen besloot ik, tegen advies van de 'locals' in, om te proberen de volgende dag Antwerpen te gaan bereiken. Er was namelijk een 'vriendinnenweekend' aan de gang van mijn Nederlandse vriendinnen die ik eerder had afgezegd omdat ik niet meer in de buurt verbleef. Maar ja, nu ik toch terug moest keren kon ik net zo goed een tussenstop proberen te gaan maken in Antwerpen om nog aan te sluiten voor een avond. Verenig het onaangename met het aangename ... Maar goed, daar moest ik allerlei plaatselijke treinen voor nemen op stations waarvan ik denk dat de laatste keer dat iemand daar vandaan een trein heeft genomen nog afstamt uit de Napoleon tijd. Tot op het moment dat ik de trein aan zag komen rijden op één van deze stations (verlaten en niet goed onderhouden) geloofde ik de dienstregeling pas die het internet mij had verteld (er rijden écht nog treinen). Dus de treinreizen vielen achteraf mee. Helaas had ik nog een fietstocht van 60 km voor de boeg, op het heetst van de dag midden in de hittegolf (40 graden). Mijn zelfbenoemde "de hel van '22" -tocht. Ik had geen andere keus aangezien er geen tussenliggende stations meer lagen. Trouwens ook geen supermarkten of andere tekenen van bewoning of een samenleving. Gelukkig was daar wel op het juiste moment (dorstig en geen water meer over) een zwembadwinkel. Die hebben vast wel water! En inderdaad mocht ik daar letterlijk en figuurlijk bijtanken. Daarna nog 10 km naar Charleroi waarvandaan ik eindelijk de IC kon instappen richting Antwerpen: Halleluja!!!

In de trein kon ik nog gauw een hotel boeken (dit had ik nog niet gedaan omdat ik niet zeker wist of ik het ging reddden, letterlijk en figuurlijk ;)). Het dichtsbijzijnde hotel op station Antwerpen die honden accepteerde werd geboekt. Een veel te luxe voor mij maar toe maar (ik heb meer betaald voor de 'extra vergoeding' voor Noël (bijdrage huisdier) dan dat ik normaal gesproken voor mijzelf betaal). Ik kon alleen maar denken aan het moment van incheken en water! (mijn bijgevulde flesje was inmiddels allang weer leeg).

Een uurtje later liep ik het hotel in. In de aankomsthal stond een watertank met limoen, munt en ijs! Het voelde alsof ik een fontein aantrof midden in de woestijn. Het hotelpersoneel negerend liep ik linea recta op de tank af. Ik had nog wel het besef om er niet onder te gaan hangen maar gebruik te makenvan de veel te kleine glaasjes die er naast opgestapeld stonden. Na 36 glaasjes water achterover getikt te hebben was ik eindelijk in staat om het hotelpersoneel te begroeten die mij met verbazing aanstaarden in hun vierdelige pakken. "Bonjour!!!" of euh... "Hallo! Ik kom inchecken....").

Mijzelf kennende wist ik dat ik niet op het bed moest gaan liggen wilde ik nog een deel van het vriendinnenweekend meemaken (zij zaten inmiddels aan het avondeten). Dus hup onder de douche, omkleden en door! Na een half uurtje lopen kon ik EINDELIJK aanschuiven bij hun op het terras: het bleef nog lang gezellig....

En nu ben ik dus weer in NL. Gelukkig ook in een redelijke hittegolf. Want begrijp mij niet verkeerd. Ik ben nog steeds aanhanger van de "hoe heter, hoe beter" filosofie. Alleen zou ik er niet meer voor kiezen om in een hittegolf extreme en langdurige fysieke inspanning te verrichten. Zo zie je maar weer, van elke reis wordt je wijzer!

En met deze nieuw vergaarde wijsheid heb ik weer even de tijd om hier wat dingen te regelen, mijzelf te herorganiseren en nieuwe plannetjes te smeden. I'll be back...

Ons verblijf in Dourlers

On the road again

De zwemvijver met uitzicht

In de zwemvijver :-)

Ontbijtje er bij...

Egbert, Willem en Paula

Op naar de volgende!

https://video.wixstatic.com/video/269154_b2329053df6941cdae32905e64f7205f/480p/mp4/file.mp4

Zoveel pitoreske kerkjes in pitoreske Franse dorpjes...

Uiteraard volop pauze voor Noël..

Zó moe van al dat chillen in haar mandje

Aangekomen bij Petra en haar 2 honden

Noël vindt ze toch een beetje spannend

Ons overnachtingsplekje

... en we kregen zelfs een pelgrimschelp van Petra!

Ons publiek

Noël en picknicktafels: daar moet op gelegen worden!

Een hotelletje voor de afwisseling

Tegenover een (wederom) pitoresk kerkje...

Daniël Marcel: oud veteraan die 2 uur lang zijn reisverhalen met mij heeft gedeeld; in het Frans! Niet wetende dat hij hier vastgelegd werd voor mijn reisverhaal... (want telefoons zijn om mee te bellen)