Elke einde kent een nieuw begin

Afgelopen jaar heeft in het teken gestaan van afscheid. Zo heb ik afscheid moeten nemen van mijn tot dan toe onafscheidelijke levensgezel 'Hondje' (mijn trouwe viervoeter), ben ik verhuisd, ben ik begonnen met een nieuwe baan (en inmiddels weer gestopt) en is mijn vader onlangs plotseling overleden. Een bewogen jaar met veel verdriet en rouw, maar ook een jaar met vele nieuwe inzichten en leermomenten. Een van die inzichten is dat ik gedurende dit proces vol afscheid, tegelijkertijd ook afscheid neem van een deel van mezelf. Een deel die ontstaan is vanuit angst en onzekerheid en geen constructieve bijdrage levert aan mijn ontwikkeling.

Dat is uiteraard makkelijker gezegd dan gedaan. Ik heb het afgelopen jaar erg geworsteld (en worstel nog steeds) met het onuitgesproken doel van de westerse samenleving: het leiden van een zo lang mogelijk en comfortabel leven. Waarbij we streven naar het verwerven van almaar meer zekerheid en druk bezig zijn met het zoveel mogelijk beperken van eventuele risico's. Verkiezen we praktisch en comfort boven idealisme en passie? Wanneer we zekerheid boven passie plaatsen, kiezen we dan niet voor overleven in plaats van leven?

Hoe beter we het materieel hebben, hoe meer we onszelf verliezen in onze eigen gecreëerde gelukscocon. Door het daadwerkelijke wezen van de mens te negeren (verbinding) zoeken we afleiding in andere zaken. Leegte vullen we op met verschillende strategieën om verveling (en de angst voor de stilte die dit met zich meebrengt), uit te sluiten. Drukte geeft ons de illusie dat we de tijd voorbij kunnen lopen, als we maar snel genoeg zijn. Als hedonistisch escapist is deze illusie mij niet onbekend.

Gaande weg word ik me steeds meer bewust van de strategieën die ik zelf toepas. Deze strategieën zijn vooralsnog zinvol gebleken als symptoombestrijding: zogeheten 'oplossingen' die vooral lijken te werken op de kortere termijn. Hoe vaker ik hier aan toe geef, hoe meer disbalans en onrust ik ervaar. Het is dus niet vreemd dat ik na een bewogen jaar bij mezelf ten rade ga in mijn zoektocht naar meer balans. 

Ondanks de pijn die onlosmakelijk verbonden is aan een afscheid, kan de ontstane leegte geleidelijk transformeren naar een vorm die ruimte biedt. Ruimte voor het toepassen van de door het verlies verkregen inzichten. Uiteraard zal het gemis nooit weggaan. De kunst is om mee te bewegen met de stroming van het leven en het toe te laten in de vorm dat het zich aandient. Dit besef stelt mij in staat om nieuwe mogelijkheden te creëren en daadwerkelijke groei te bewerkstelligen.

~ What you resist,persists. What you embrace, dissolves ~ Carl Jung