Woofwoof, vroomvroom

Inge
7 feb 2019
7 minuten om te lezen

Bijgewerkt op: 9 feb 2019

“Set out from any point. They are all alike. They all lead to a point of departure.” ~ Antonio Porchia

Het lijkt wel gisteren dat ik aankwam in Danang maar het is alweer bijna twee weken later. Aan de hand van de hoeveelheid foto’s besluit ik maar weer even wat te schrijven.

Tot dusver verblijf ik in een mega huis dichtbij het asiel. Het koppel dat hier woont heeft eerder dit jaar een getraumatiseerde hond van het asiel geadopteerd en zochten nu een oppas aangezien ze met vakantie zijn. De avond dat ik aankwam was de avond voor hun vertrek. Aangezien de hond behoorlijk getraumatiseerd is (hieronder een filmpje van hem, z’n trauma en zijn happy end 😊), wilde ze iemand met ervaring. Komt u maar! En och, wat is Scotch een lieverd. Hij reageerde goed op mij en na een week mocht ik hem aaien zonder dat hij naar mij gromde. Winning!

Het ‘werk’ dat ik momenteel voor het asiel doe bestaat voornamelijk uit het voeren van de honden en de katten in de ochtenden en avonden. De honden verblijven in een grote tuin (met aangrenzend binnen verblijf) en de katten verblijven in het woonhuis van een van de oprichters van PAWS. Zij heeft echter het vier verdiepingen tellende huis aangeschaft voor de katten en eigent zichzelf een kamer toe. De resterende kamers en verdiepingen worden totaal in beslag genomen door de decadente viervoeters. Zij tolereren ons in ‘hun’ huis omdat wij dagelijks hun (over vier verdiepingen verspreide) uitwerpselen opruimen en ze voorzien van visspecialiteiten op een bedje van groente puree met rijst en een mals stuk gevogelte. De ene kat wil wel vis, de andere de groente puree zonder pompoen, weer een ander heeft liever geen kip en zo maak ik zo’n 25 bakjes met een wisselende inhoud klaar. O ja, en de katten willen het liefst op hun favoriete plekje eten. Dus zo loop ik met al de verschillende bakjes onder mijn armen het gehele huis door om alle katten op hun wenken te bedienen. Anders nog iets?

De honden daarentegen passen beter in mijn straatje (alsof ik dat nog niet wist). De rijst, groenten en kip worden in de rijstkoker gemikt en het eindresultaat (een heerlijke kip-rijst-groenten mengsel) vervolgens in hun bakken gekwakt. Binnen twee minuten klaar! Dus meer tijd over om te spelen en te knuffelen. Honden weten te prioriteren ;)

Naast het voeren besteed ik nog aandacht aan wat therapie en socialisatie. Aangezien er een aantal verlamde honden en katten bij Paws verblijven (sommige beschikken over hun eigen op maat gemaakte rolstoel), krijgen zij regelmatig een bad waar bij hun ruggengraat en poten worden gemasseerd om ze soepel te houden.

De middagen breng ik veelal door op het strand. Als het weer iets minder is (het is constant rond de 30 graden maar af en toe wat bewolkt), vermaak ik mezelf in het megahuis waar tevens een mega televisie in woont. Werkelijk; ik heb nog nooit zo’n grote televisie gezien. Hij neemt letterlijk de hele wand in beslag (ondertiteling lezen is als het kijken van een tenniswedstrijd). Aangezien ik al jaren zelf geen televisie meer heb kan ik er nu wel van genieten, in de wetenschap dat het tijdelijk is.

Over het algemeen heb ik dus vrijwel de gehele dag vrij (ik werk zo’n 3 uur in de ochtend en 2 uur in de avond). Een van de eerste dagen bezocht ik, met een vers gemaakte nieuwe vriend, de Son Tra mountain, ook wel monkey mountain genoemd. Naast de 'gewone' apen (red: makaken) komt hier ook de meer zeldzamere soort "red-shanked douc langur" voor (oftewel de roodscheendoek aap ;)). Gedurende onze klim omhoog zagen we ze geregeld slingerend in de bomen langs de kant van de weg. Ze zijn een stuk groter dan de resus makaken en beschikken over een indrukwekkende kleur rood. Naast de apen kwamen er ook wonderschone vlinders en vogels voorbij (helaas onmogelijk om te fotograferen, die beesten zitten nooit stil!)

Tijdens de klim komen we tevens voorbij twee radars die tijdens de oorlog dienst deden als uitkijkposten (Danang is de stad waar de Amerikanen voor het eerst voet aan wal/strand zetten tijdens de Vietnam oorlog). We besluiten hier, waar tevens een uitkijkpunt is, de scooter te laten staan en de resterende weg te voet af te leggen (om zo nog meer van de natuur en heersende rust in ons op te kunnen nemen). Bezweet en uitgedroogd bereiken we de top waar we worden beloond met een adembenemend uitzicht over de stad. De moeite dubbel en dwars waard!

Op mijn eerste volledige vrije dag (ik heb ook 'gewoon' weekend in dit stressvolle bestaan ;)) besloot ik een deel van de Hai van Pass te gaan ontdekken (letterlijk vertaald 'ocean cloud pass'). Eind vorig jaar had ik al een sneak preview gehad toen ik met de trein van Hué naar Danang reisde (in verband met de regen koos ik destijds voor 'verstandig' en droog). De Hai Van Pass, wolkenpas of in het Vietnamees Deo Hai Van, wordt door velen gezien als een van de mooiste kustwegen ter wereld. Het dankt zijn bekendheid aan een populaire aflevering van topgear.

Via Paws (het asiel) heb ik tijdens mijn verblijf hier een scooter tot mijn beschikking gekregen. Eerlijk is eerlijk, het is niet de nieuwste meer, en sommige onderdelen worden met snelbinders bij elkaar gehouden, maar hij rijdt nog als een tierelier. Dus onder het motto ‘don’t judge a book by it’s cover’ rijd ik (nadat ik al een uur aan het rijden was om de stad uit te komen) vol vertrouwen de bergpas op. De scooter heeft immers ook al de top van de Son Tra Mountain (ca 600 meter) gehaald (inclusief met iemand achterop!).

Al vrij snel doemen de adembenemende vergezichten op. Ik stop ongeveer bij elke bocht om het uitzicht in me op te nemen. Wat een gevoel van vrijheid! Het klimmen gaat vrij soepel en met de wind in mijn haren en de zon op mijn rug geniet ik met volle teugen.

Na een tijdje verschijnt er een barretje aan de kant van de weg. Fijn! Net op tijd om mijn dorst te lessen en voor een plaspauze (en begint mijn achterwiel iets te zwenken? Misschien toch even checken). Na mijn blaas geleegd te hebben en met mijn vers bestelde koffie, checken de mensen van de bar mijn wiel. Whoops, hij schijnt lek te zijn. Twee man gaan aan de slag om de binnenband te checken, wat blijkt: twee gaten. Na zo’n drie kwartier hebben ze de band geplakt en proberen ze de band weer op te pompen. Helaas zonder resultaat. De band blijkt niet meer te redden en dus moet er een compleet nieuwe in. Ik bestel nog wat drinken, knuffel de aanwezige honden en beklim wat rotsen in de tussentijd…

Vier man, één vrouw, twee honden, twee uur én een nieuwe binnenband verder en ik kan mijn weg weer voort zetten. Ik had van te voren niet echt een eindbestemming in gedachten. Op een gegeven moment (het liefst voor het donker (de zon gaat rond half zes onder)) zal ik weer richting Danang moeten. Inmiddels was het twee uur (ik was rond negen uur vertrokken), en als ik dezelfde afstand terug zou moeten afleggen, dan kon ik mezelf niet heel veel verder meer van Danang gaan verwijderen. Even checken op Maps.me (Mapsme werkt hetzelfde als Google Maps alleen heb je geen internet verbinding nodig (als je de kaarten van te voren hebt gedownload)). Ideaal! En voor mij van levensbelang 😉

Sh*t! Naast het rotsen beklimmen en honden knuffelen dacht ik van de gelegenheid gebruik te maken om tijdens het wachten mijn telefoon wat op te schonen (het wissen van grote bestanden, ongebruikte apps, oude foto’s en filmpjes, etc.). Blijkbaar had ik de gegevens van Maps.me ook gewist! De app bestond nog op mijn telefoon, maar de kaart van Vietnam moest opnieuw gedownload worden. En dat gaat moeilijk in de bergen, zonder wifi. Ik dacht ik ben ten dode opgeschreven: ik en mezelf oriënteren zonder kaart = ik zie mijn leven voorbij flitsen = bedankt en tot ziens = leuk jullie gekend te hebben = vaarwel = R.I.P.

Op goed geluk (en bij gebrek aan een alternatief) volgde ik mijn nauwelijks bestaande richtingsgevoel terug. En wonder boven wonder vond ik mijn weg vrijwel in een keer terug! Blijkbaar kan ik mijn gevoel voor oriëntatie en het vermogen om referentiepunten te herkennen best wat meer vertrouwen. Desalniettemin is het altijd fijn om een vangnet (red: maps) achter de hand te hebben (vooral als je vaak onvoorbereid op pad gaat). ‘Thuis’ aangekomen plof ik op de bank met uitkijk op de mega televisie. Moe en voldaan gaat mijn verstand op nul en laat ik me entertainen door de bewegende (levensgrote) beelden op het scherm voor mij. Weer een dag ge/over -leefd.

Na een overkill aan yoga vorige maand heb ik deze eerste weken nauwelijks geyogaad. Ik heb even de ruimte genomen om al die intensiteit van de training te laten bezinken. Zojuist heb ik een sportschool in de buurt gevonden met, naast de gebruikelijke apparatuur die je in een sportschool kunt vinden, een openluchtzwembad, 5 keer yogagroepen per dag en een compleet aanbod aan overige groepslessen dus dat wordt inschrijven! Tja, honden, strand, bergpassen, openluchtzwembad en yoga: ik denk dat ik het hier nog wel een aantal weken uithoud…

Vroemvroeeeemmm

Get your motor running, head out on the highway, looking for adventure….

....whoops

At least I have some good company :)

Bidet Vietnamese style

And we're back on!

Hai van Pass

Hai van Pass goats

Son Tra Mountain

Sammy the bird

... is that Sammy again?

Monkey mountain

De roodscheendoek: helaas voor mij onmogelijk om deze apen vast te leggen op de gevoelige plaat. Voor het idee maar even een afbeelding van internet gejat