Go with the flow

Inge
6 jan 2019
10 minuten om te lezen

Bijgewerkt op: 19 jan 2019

"I can't change the direction of the wind, but I can adjust my sails to always reach my destination."' ~ Jimmy Dean

Even een korte update tussendoor aangezien ik vermoed de komende maand niet heel veel toe te komen aan schrijven (en het dan weer zo’n warboel wordt in mijn hoofd).

Met Kerst verbleef ik nog in Hué. Naast 386 keer achter elkaar jingle bells te draaien en de kerstbomen (gemaakt van lege bierflesjes) die de bars en restaurants voor de deur hadden staan, werd er weinig tot geen Kerst gevierd. Kou hoort bij Kerst dus met 30 graden is volgens mij niemand echt in de kersstemming. Na de kerstdagen vertrok ik met de trein naar Danang. De route van Hué naar Danang is geliefd om af te leggen op de scooter/motor. De zogenoemde Hai van Pass is een bergpas langs de kustlijn die beroemdheid heeft gegenereerd door een aflevering van top gear. Helaas was er eind december sprake van de naweeën van het regenseizoen (die nu toch echt bijna voorbij is), dus koos ik voor de trein (met in mijn achterhoofd dat ik in het droge seizoen weer terug ben en het dan alsnog kan gaan doen). De trein rijdt tevens langs de kust dus voorziet ook in enkele uren geweldig uitzicht (en droogte :)).

In Danang verbleef ik enkele dagen in een hostel. Deze bood gratis fietsen te leen aan; een mooie manier om Danang wat beter te leren kennen (de vorige keer had ik niet meer dan de binnenkant van mijn hotelkamer gezien in verband met de overstromingen). Dus de volgende dag zat ik op de fiets onderweg naar ‘the marble mountains’. De fietstocht er naar toe was adembenemend. Door de achterbuurten en rijstvelden waar, naar ik vermoed (tevens door de reacties van de mensen op straat), weinig tot geen toeristen komen. The marble mountains vallen erg op aangezien de vrij steile kalkstenen bergen strak boven het vlakke landschap uitsteken. Rondom de bergen bevind zich een kleine gemeenschap die volledig ingespeeld is op de bewerking van het marmer dat uit de rotsen wordt gewonnen. Doordat ik op de fiets was, en niet rechtstreeks door een toer bus afgezet werd bij de entree, belandde ik onbedoeld midden in de marble mountains zonder een ticketbewijs. Ah well… who knows (and who cares)? De hele dag heb ik rond kunnen dolen tussen de bergen, in grotten en bergtoppen met de meest waanzinnige uitzichten over de stad.

Helaas was het weer de resterende dagen niet denderend. Gelukkig wel een verbetering in vergelijking met de overstromingen, maar nog steeds een beetje druilerig en bewolkt (ondanks dat het wel tussen de 25 en 30 graden bleef). Aangezien het hostel op loopafstand van het asiel bleek te liggen (waar ik in februari en maart aan de slag ga), besloot ik alvast kennis te gaan maken (we hadden elkaar vooralsnog alleen via e-mail en Skype gesproken).

De volgende dag ontmoette ik de meiden en de honden. Het asiel, Paws for Compassion (in de volksmond simpelweg Paws), heeft een opvang voor honden en katten en doet daarnaast verscheidene programma’s met betrekking tot educatie en voorlichting voor de lokale bevolking. De meiden die er werken zetten zich vrijwillig in voor deze zaak. In de ochtend zijn ze bij PAWS en in de middag en/of avond werken ze bij hun ‘normale’ baan. Daardoor draait PAWS voor de rest volledig op vrijwilligers. Gelukkig zijn die er vrij goed te vinden. Naast het feit dat deze meiden ontzetten hard werken, zijn ze ook nog eens hartstikke gezellig. Diezelfde avond dansten we tot in de late uurtjes op livemuziek in een van de gezellige bars van Danang. Tevens de daaropvolgende avond, oudjaarsavond, zette we het feestgedruis voort. Oud en nieuw wordt niet heel uitbundig gevierd met vuurwerk e.d., voor Vietnamezen wordt het nieuwjaar begin februari groots gevierd (10 dagen lang en met groots vuurwerk). Dus ik eindig voor nu met nieuwjaar in Danang en kom net op tijd terug om het Vietnamese nieuwjaarsfeest mee te pakken. Gelukkig heb ik een tijd geleden al (zonder kennis over Tet: het Vietnamese nieuwjaar) mijn vlucht geboekt, want de prijzen blijven stijgen en het schijnt vrijwel onmogelijk te zijn om last minute nog naar Vietnam te kunnen komen (althans voor een schappelijke prijs).

Na de jaarwisseling had ik gelukkig nog een dag om bij te komen voordat ik het vliegtuig naar Siem Reap zou pakken. Een dag zonder avontuur en waar weinig noemenswaardigs over te vertellen valt (red: bed, films, eten, slapen etc.). Na deze enerverende dag en nacht, vloog ik naar Siem Reap waar ik opgehaald werd door een tuk tuk chauffeur van het door mij vooraf geboekte hotel (ik verbleef eerst nog enkele nachten in een hotel, alvorens naar het yogacentrum te gaan waar de cursus morgen gaat beginnen). Tenminste, ik veronderstelde dat hij mij bedoelde met hetgeen op zijn bordje geschreven stond: “Nathalievander Ingeheide”.

De eerste dag in Siem Reap (jeuj, eindelijk weer 30+ temperaturen zonder regen en bewolking) heb ik wat rond gewandeld en verkend. Siem Reap heeft wereldwijd bekendheid in verband met de nabij gelegen Angkor tempels (Angkor Wat is hiervan de meest bekende). Van de 9e tot de 15e eeuw was Angkor de hoofdstad van het Khmer Koninkrijk (en ooit de grootste stad ter wereld). In de 15e eeuw verlieten de Khmer de stad en vertrokken naar Phnom Penh, waardoor Ankor in de vergetelheid raakte. Pas rond 1900 werd de, door jungle overwoekerde stad, herontdekt door een Fransman. Tijdens de Franse bezetting werd de stad vrijgemaakt van de jungle en zo goed als hersteld. Vanaf 1990 wordt het gezien als het visitekaartje van Cambodja. Aangezien ik een jaar eerder al een korte stop heb gemaakt in Siem Reap, en niet naar Angkor gegaan ben, behoorde ik tot de 0,03% mensen die Siem Reap aandoen en Angkor niet bezoeken. Aangezien ik graag bij de meerderheid hoor (…) besloot ik nu toch maar een kijkje te gaan nemen. En daar heb ik geen spijt van gekregen.

Ik had vernomen dat wanneer je een ticket na 16:30 koopt, je die dag nog kunt gaan voor zonsondergang (sommige tempels zijn tot 19:00 open) en ditzelfde ticket tevens geldig is voor de gehele volgende dag. Aangezien ik zelfs met Thaise Bath mocht betalen, vond ik hier een mooie besteding voor mijn resterende Thaise valuta die ik nog overgehouden had van voorgaand jaar. Zo bemachtigde ik mijn toegangsbewijs tot ‘s werelds grootste tempelcomplex. Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik vrijwel weinig tot niets met tempels heb. Ik was al tempelmoe voor er überhaupt ooit een bezocht te hebben. Hierdoor heb ik, tot aan deze dag, nooit doelbewust een tempel bezocht. Uiteraard is er in Zuidoost Azië geen ontkomen aan, dus door tripjes met andere doeleinden belandde ik toch regelmatig in of naast een tempel. Enfin, ik dacht als ik toch ooit doelbewust een tempelbezoek ga doen, laat ik het dan goed doen…

Met mijn ticket in de pocket ging ik met mijn gehuurde fietsje op weg naar Angkor. Ondanks al het goedbedoelde (en op geld beluste?) advies. Het werd me door meerdere mensen afgeraden aangezien het al met al een fietstocht van zo’n 40 km is (heen en terug + de zijwegen die leiden naar de verschillende tempels) en het zo’n 35 graden is. Ik besloot met zonsondergang toch op de fiets te gaan en aan de hand van die ervaring te besluiten wat ik de volgende dag zou gaan doen. Ik had tevens geen plan van welke tempels ik wilde bezoeken. Op de bonnefooi reed ik het park binnen en stopte bij de eerste de beste tempel die interessant leek. Dit bleek Angkor Wat te zijn (het grootste religieuze monument ter wereld). De poorten gingen net sluiten (blijkbaar ging Ankor Wat om 17:30 dicht), toen de poortbewaarder mij nog op de valreep naar binnen liet glippen. Blijkbaar vrij uniek aangezien de meeste mensen met een dagkaart deze tempel met zonsopkomst bezoeken of in de vroege ochtend. De andere mensen die, net als ik, een dagkaart kopen na 16:30 redden het vaak niet (of wagen de gok niet (aangezien deze mensen zich wel inlezen en voorbereiden op wat ze willen zien)) om nog op tijd binnen te komen. Enfin voor mij pakte het wederom onbedoeld goed uit. Ankor Wat met nog maar een handjevol mensen: wat een rust en weldaad.

Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik bij binnenkomst meer overweldigd was door de schoonheid en magie van de natuur waarin deze tempels zich bevinden, dan de gebouwen an sich. Maar Angkor Wat mag in deze toch wel een uitzondering genoemd worden. Wat een ontzettend indrukwekkend bouwwerk! Ik kon ongestoord een uur rondlopen voordat ik de poort weer uitgebonjourd werd omdat ze nu echt gingen sluiten. Na nog een rondje gefietst te hebben besloot ik weer terug te keren naar het hotel aangezien alle tempels nu gesloten waren en het alweer donker was. Omdat de fietstocht mij reuze mee viel, besloot ik ook de volgende dag (lekker eigenwijs) weer met de fiets te gaan.

Vroeg in de ochtend vertrok ik. Het fijne van ongeorganiseerd (en ongepland) te ontdekken, is dat je onderweg allerlei verrassende dingen tegen kunt komen en vrij bent om te gaan en staan waar je wilt. Zo fietste ik door een ontzettend mooi stuk natuur, wat mij deed denken aan de Sallandse Heuvelrug in de zomer. Hier moest ik (volgens de sporadische 'pas op' borden aan de kant van de weg) alleen uitkijken voor olifanten en apenstreken, in plaats van Schotse Hooglanders die hun kalfjes beschermen. Klein detail. Daarnaast heb ik de gave ontwikkeld om, elke keer dat ik ergens van afstap (fiets, scooter, stoel), op een haar na een slang weet te missen. Eigenaardig hiervan is dat dit mij nu ongeveer wekelijks overkomt, terwijl anderen die ik spreek in hun hele reis geen enkele slang zijn tegen gekomen. Dus: olifanten, apen, slangen… check. Bewuster van het feit dat ik me wederom weer eens in een omgeving bevindt waarvan ik geen idee heb van wanneer ik weer een medemens tegen zal komen, fietste ik door met een iets waakzamer oog…

In het park aangekomen, en weer omringd door soortgenoten, beland ik midden in een troep apen (en nee, die bedoel ik niet met soortgenoten...) die besluiten om hun onenigheid midden op straat uit te vechten. Een van de apen wordt bijna het water ingegooid waarna hij wegrent en de uitdagers hem achterna jagen (zie video 😊). Helaas heb ik het moment niet meer opgenomen dat er tientallen andere apen uit de bossen verschijnen en massaal de achtervolging inzetten. Geen idee hoe het afgelopen is (ze verdwenen compleet uit zicht), maar ik vermoed dat ze het hebben bijgelegd en nu met z’n allen weer harmonieus elkaar liggen te vlooien.

Ik vervolg mijn tempeltocht. Met een totaaloppervlakte van zo’n 400 km2 is het uiteraard onmogelijk om het hele gebied in een dag te bezoeken. Dus ik heb globaal gekeken op welk gebied ik me wil richten (logischerwijs ook het meest bekend onder toeristen en met de meest bekende tempels). Aangezien ik Angkor Wat ook nog een keer wil bekijken bij daglicht besluit ik de meest logische route om te draaien om hierdoor hopelijk ook veel van de massa te gaan ontwijken. Want naast ‘tempelmoe’ ben ik ook een beetje ‘bussen vol met Aziaten met selfiesticks’ moe. En wat blijkt: mijn theorie werkt! Ik heb veel ‘beroemde’ tempels die in de top 10 meest bezocht staan, nagenoeg voor mezelf! Zelfs Angkor Wat, die ik nogmaals bij daglicht wil bewonderen, is relatief rustig. Ik ging op het heetst van de dag: wanneer de meeste ochtendtoeristen weg zijn en een groot deel van de wereld het te heet vindt om rond te lopen in de zon. Dus wederom foto’s kunnen maken zonder voor mijn hoofd geslagen te worden met dringende mensen met selfiesticks (oké eerlijk is eerlijk, ik heb stiekem ook een paar selfies genomen).

Zoals eerder vermeld vond ik (en is) de natuur echt prachtig! Zoals anderen de magie en religie in de tempels zien, vind ik het eerder in de natuur. Na een aantal tempelbezoeken besloot ik dan ook om de tempels links te laten liggen en wat meer de jungle in te gaan. Een fijne afleiding en een oase van rust. Ik heb de meest bijzondere vogels gespot, het leek wel of ik rechtstreeks in een documentaire van Planet Earth stapte! De apen waren ook overal (tevens bij de tempels) en totaal niet bang. Gelukkig is een “monkey attack” me bespaard gebleven. En de olifanten..? De enige olifant die ik heb gezien was verdrietig genoeg eentje die bereden werd door (hopelijk) onwetende toeristen. Het gaf me wel wat extra adrenaline om alleen offroad te gaan met een kleine kans een olifant tegen het lijf te kunnen lopen… wat zou je doen? Voor nu blijft het bij fantaseren.

Ik wilde voor het donker terug zijn bij het hotel (nog zo’n onbeduidende gedachte: hoe zou het zijn om te verdwalen in de jungle en de weg niet terug te vinden voor het donker? Allerlei junglegeluiden, pikkedonker en niet wetende wat er om je heen krioelt/sluipt. Ik ben er niet uit of dit ontzettend spannend is of juist beangstigend, of beide? Kan het ene misschien niet bestaan zonder het andere? (en dit soort gedachten kunnen mij eindeloos bezig houden tijdens zo'n wandeling 😊)). Uiteindelijk, na vele uren rond dwalen, liters water gedronken te hebben, zo’n 40 km in de benen (lopend en fietsend), ontelbare trappen op en af dalend, duizend en een nieuwe indrukken, ontelbare gedachtekronkels en waarschijnlijk toch een lichte zonnesteek (‘tja, dan moet ja maar niet eigenwijs met de fiets gaan’ – ‘ah well, no pain no gain.’) besloot ik terug te keren naar mijn hotel. Na een douche en wat eten ging het lampje vrijwel direct uit om pas de volgende ochtend weer aan te gaan.

Vandaag een rustig dagje: Ik breng mijn gehuurde fiets terug, wandel langs de rivier, schrijf deze update en sluit de avond af met een bezoek aan het Cambodjaanse circus (uiteraard zonder dieren). “Same same but different”: een mooi en humoristisch stuk over de interactie tussen Cambodjanen en toeristen inclusief live muziek en acrobatische stunten. Het hele gebeuren heeft een sociale insteek aangezien er veel aandacht aan educatie en voorlichting wordt besteed voor de minder bedeelde Cambodjanen. Zo zijn de artiesten zelf ook ooit van de straat gehaald en werd de gelegenheid geboden om te trainen voor het circus. Voor hun optredens kregen ze dan gratis eten voor hen en hun familie. Zeker de moeite waard!

En nu mijn laatste nachtje alvorens de Yoga mindset gaat intreden. Morgen word ik rond de lunch verwacht en vanaf dat moment is elk uur gepland met lessen en workshops voor de komende weken. Ik kijk er ontzettend naar uit en ben tegelijkertijd ook erg benieuwd wat het mij gaat brengen. Voor nu zeg ik welterusten, tot de volgende en Namasté!