Goodbye Mui Ne, Hello Hoi An

Inge
23 nov 2018
4 minuten om te lezen

“What's your name,' Coraline asked the cat. 'Look, I'm Coraline. Okay?' 'Cats don't have names,' it said. 'No?' said Coraline. 'No,' said the cat. 'Now you people have names. That's because you don't know who you are. We know who we are, so we don't need names.” (Coraline (movie and book) ~ The Cat meeting Coraline in the Other World)

Na het ontvangen van meerdere berichten van het thuisfront met de vraag hoe het met mij gaat en of ik nog leef, realiseer ik dat het weer tijd is om wat van me te laten horen. Op de een of andere manier zit ik momenteel minder in een schrijfflow dan voorheen. Ik merk het aan mijn verhalen; ik schrijf geforceerder en minder boeiend. Terwijl de reis alles behalve minder boeiend is. Geen idee (nog) waar dat aan ligt. Het blijft in ieder geval een mooie manier om geïnteresseerden op de hoogte te houden.

Inmiddels ben ik (na een 18 uur durende busrit) op mijn volgende bestemming aanbeland: Hoi An. Een charismatisch en fijn dorp om in te verblijven. En tevens een compleet andere belevingswereld dan Mui Ne. Ik ben vrijwel direct begonnen bij Jack's kattencafé. Een idyllische tuin waarin zo'n 78 katten verblijven die tevens dienst doet als lunchcafé. Alle katten zijn opgevangen van de straat met elk hun eigen verhaal. Bewonderingswaardig hoe de eigenaren (een jong stel met een pasgeboren baby) het kattencafé runnen. Het is niet een levensstijl waar de meeste mensen voor zouden kiezen: de wekelijkse worsteling met financiën (het is overleven van week tot week (waarbij het merendeel van het geld uiteraard naar de katten gaat)), je huis dagelijks openstellen voor vreemden (ze wonen in een privékamer op het terrein), het 24/7 bezig zijn met de verzorging van de katten, het schoonmaken, de bijkomende klusjes die er altijd zijn en een continue vrees voor de gevolgen van de handel in kattenvlees (het consumeren van honden en katten is een oude traditie in Vietnam. Vroeger was dat uit armoede, tegenwoordig vooral omdat de bijgelovige Vietnamezen denken dat het eten van deze dieren hun levensgeluk bevordert.).

Het geeft een goed gevoel om een bijdrage te kunnen leveren aan, wat in mijn ogen, een goed doel is. In tegenstelling tot Mui Ne, waar ik met name 'werkte' voor een commercieel bedrijf en dus de portemonnee van de baas. Dit werk zorgt op de een of andere manier toch voor een hogere motivatie en gevoel van voldoening. De confrontatie met het dierenleed valt me tot nu toe mee. Uiteraard zijn er katten die ziek zijn en het niet halen en natuurlijk is dat verdrietig, maar mijn 'attachment' is toch minder bij katten dan bij honden. De professionaliteit kan ik makkelijker hanteren in plaats van dat mijn emoties alle rationaliteitszin teniet doen.

Dus mijn dagen bestaan momenteel uit katten. Elke ochtend vertrek ik op de fiets (eindelijk weer een fiets!) naar het kattencafé waar de uren werkelijk voorbij vliegen. Voor ik het weet is de dag voorbij en heb ik een vrije avond voor de boeg die gevuld kan worden met waar ik zin in heb. Strand, restaurant (zoveel veganistische opties!), sportschool (ik heb een maandabonnement genomen: een superfijne sportschool met sauna :)), Hoi An verkennen of gewoon een lui avondje films kijken. De ochtenden beginnen vroeg: een dierentuin aan hanen, kippen, geiten en varkens start hun gezamenlijke vocale ensemble reeds rond 5 uur (zonsopgang). Een wekker is overbodig en een uur later is het werkelijk al een en al levendigheid op de straten. Ik dacht een van de eerste ochtenden (rond 6 uur) lekker 'rustig' langs de rivierkant te gaan hardlopen: het leek of heel Hoi An langs was uitgelopen om aan de rivierkant te gaan sporten. De hardlopers en yogi's (volgens mij zijn dat de twee meest voorkomende sporten hier) waren overal, dus ik mengde lekker in.

Hoe vroeg de ochtenden zijn, zo vroeg zijn ook de avonden. Over het algemeen lig ik rond 21 uur (uitgeteld en voldaan) in mijn bed. Op zich geen vervelende bijkomstigheid om weer even wat routine te hebben. Voor de komende weken is dat goed. Voor het eerst na meer dan een jaar ervaar ik weer een beetje structuur in mijn dagelijkse bezigheden. Ik merk dat dit mijn gedachten opnieuw in staat stelt om wat na te denken (ik weet niet perse of dit goed is ;)). Over mijn reizen, wat nog in het verschiet ligt, wat 'thuis' is, waar ik blij van wordt, wat ik wil, wat ik niet wil, etc. Of korter samengevat: de immer terugkerende levensvragen.

Een tijd van bezinning voor we weer aan de volgende fase beginnen. Een fijne onderbreking. Tegelijkertijd een realisatie van de vraag of ik kan genieten van het moment waar ik naar toe heb geleefd of altijd weer op zoek blijf naar het tegenovergestelde. Een balans proberen te vinden in het overwegen (bewustere keuzes te maken) en het overdenken (niet aan spontaniteit en intuïtie voorbij te gaan). Ik kan genieten van de huidige fase, in de wetenschap dat het niet permanent is en het niet te lang duurt...