Hello Goodbye

Inge
25 jan 2018
3 minuten om te lezen

Bijgewerkt op: 19 okt 2018

Elke einde kent een nieuw begin en vice versa. Het grootste nadeel van reizen is de frequentie van het afscheid moeten nemen. Alle leuke mensen die je leert kennen vertrekken naar verloop van tijd om hun eigen pad te vervolgen. De kruispunten waarop we elkaar ontmoeten zijn intensief en waardevol. In de maanden dat ik hier ben is er wekelijks een ‘laatste avond' van deze of gene wat uiteraard niet zonder een feestje voorbij kan gaan.

Een feestje hier, een feestje daar. Ik kan de avonden niet meer onderscheiden. Desalniettemin brengt elke avond weer een nieuwe ervaring. Zo bestond mijn verjaardag uit een week lang feest! Met dank aan alle mensen die op mijn kruispunt waren beland. Al deze mensen hebben bijgedragen aan een onvergetelijke verjaardagsweek. Van onzichtbare cavia's, een oplaasbare eenhoorn, champagne, een dag durende zoektocht naar vegan taart, de beste verjaardagskaart ooit, pinguins, karaoke, waterballonnen, kadootjes, knuffels en heel veel liefde tot een overload aan gelukswensen van het thuisfront. Ik kan me niet herinneren me ooit zo geliefd te hebben gevoeld. <3

Dat maakt mijn nadere vertrek van Koh Phangan niet makkelijk: het gevoel iets te hebben opgebouwd en dat achter te gaan laten. Mensen proberen me te overtuigen te blijven en mijn gedachten gaan af en toe die kant op. Tegelijkertijd voel ik dat ik uit mijn comfortzone moet blijven gaan en Koh Phangan voelt te comfortabel. Ik dwing mezelf andere plekken te ontdekken, met de comfortabele gedachte terug te komen voordat ik naar Nederland vertrek. Mijn theorie heeft nog niet geresulteerd in actie. Over twee weken verloopt mijn visum en zal ik het land verlaten, waarheen is nog de vraag en ik laat het op z'n beloop. Wachtend op tekenen naar waar mijn pad toe zal leiden...

Daarnaast was daar het onvermijdelijke afscheid van Gnome (de pup die we midden in het feestgedruis rond oud en nieuw hadden geadopteerd). Na twee weken liefdevolle verzorging, een resort vol met puppy sitters (iedereen hield haar goed in de gaten) en eindeloos plas en poep ruimen, werd ons verteld dat ze niet in het resort kon blijven. Bij voorbaat had ik hier rekening mee gehouden waardoor ik me niet compleet aan haar heb gehecht (ahum...). Heel even kwam de gedachte op om haar mee te nemen op mijn verdere reis. Deze gedachte verdween even gauw als hij op kwam; voorlopig geen lange termijn commitment voor mij dus op zoek naar een nieuw huis.

Tijdens een bioscoopbezoek (ze hebben een fantastisch buiten cinema met het beste vegan food ooit op het eiland!), kwam ik iemand tegen die ik een paar weken eerder op een feest had ontmoet. Ze bleek de manager te zijn van de bioscoop en vertelde over een pup die ze samen met haar vriend geadopteerd had. Na haar foto's van Gnome te hebben laten zien overwoog ze om ook haar te adopteren. We maakten voor de volgende ochtend een afspraak om een ontmoeting in te plannen en zo geschiedde. Na oneindig kletsen, breakfast pina collada's en spelende pups besloten ze om Gnome toe te voegen aan hun prille gezin. Best home ever aangezien ze een pup heeft om mee te spelen, op het strand woont en wij haar op elk moment kunnen opzoeken bij hun resort (10 minuten van ons) of in de avond bij de bioscoop (een goed excuus om gelijk een film te pakken en mezelf vol te stouwen met vegan food :-)).

Ook mijn opleiding tot duikmaster loopt op z'n eind. Mijn eindexamen voor het theoretisch gedeelte heb ik behaald evenals alle duikgerelateerde opdrachten. Wat rest zijn enkele afzonderlijke oefeningen die ik in de loop van de komende dagen zal afronden. En dan de ultieme test: de snorkeltest (onmogelijke vragen van mijn instructeurs beantwoorden gepaard met veel drankmisbruik...). Voordeel is dat ik mijn lever waarschijnlijk beter getraind heb dan mijn duikkwaliteiten de afgelopen tijd.. ;-)

De feestjes zijn een goede dekmantel voor de emotie behorend bij afscheid nemen. De confrontatie met het besef dat alles eindig is blijft lastig. Aan de andere kant kent elke einde een nieuw begin. Zo heeft het afgelopen jaar, vol afscheid, mij hier gebracht. Zonder eind blijven dingen hetzelfde, wat mij misschien nog meer beangstigd. Het volgen van mijn eigen pad en gehoor geven aan mijn intuitie zal me brengen waar ik moet zijn. So far heeft deze reis me al zo veel gebracht en ik kan niet wachten tot wat er komen gaat. Who knows? Afscheid nemen bestaat niet dus geen 'Goodbye' maar een 'See you later!'.