Free-floating

Inge
30 mrt 2019
6 minuten om te lezen

Bijgewerkt op: 2 apr 2019

"In the moment of hesitation the world is pregnant with possibilities". Shane Claiborne ~ the irresistible revolution: living as an ordinary radical

Je zou het misschien niet zeggen maar af en toe maak ik weloverwogen beslissingen. Wat gaat er aan vooraf bij het proces in het maken van een besluit? Welke gebeurtenissen en bijbehorende gedachten en gevoelens bepalen in welke richting ik de volgende stap zetten zal?

In het moment van een aarzeling zit de wereld vol met mogelijkheden. Bij het maken van een beslissing, vervallen de talloze opties van dat moment en verlies ik de fantasie van de potentiele verschillende uitkomsten. Het nemen van een beslissing is onvermijdelijk voor verdere ontwikkeling. Blijf ik gehecht aan de gedachte van de vrijheid van talloze mogelijkheden, dan blijft het bij enkel dromen van een potentiele toekomst. Het opgeven van (de voor mij fijne) filosofie van ‘alles is open/ alles kan gebeuren’ dwingt mij om verantwoordelijkheid en beslissingen te nemen. Daar ontstaat groei, ongeacht of de beslissing de gewenste uitkomst heeft. En wanneer de groei te hard gaat kan ik mijzelf weer vrijstellen van het maken van keuzes en terugkeren naar de staat van ‘alles is open’ (uiteraard met de meegenomen ervaring).

De afgelopen weken heb ik mij nog laten meevoeren met de stroming. Mijn laatste officiële dag ‘werken’ voor het asiel was afgelopen vrijdag. Ik heb een bijzondere tijd doorgebracht bij PAWS met veel ontwikkelingen (de grote hondenverhuizing, moederloze kwetsbare kittens, zieke en gewonde dieren, yogales geven aan vrijwilligers, een serieus hondengevecht, liefdevolle vrijwilligers, etc.). Elke nieuwe dag was het weer een verrassing van wat er kon gaan gebeuren. Omdat ik sliep bij de honden (ik had een kamer achter het nieuwe hondenverblijf), hielden de honden mij constant bezig; mentaal of fysiek. Ik merkte op het einde dat ik een chronische moeheid had ontwikkeld aangezien ik continue verkeerde in een staat van alertheid. Voor de komende nachten heb ik een heerlijk hotel geboekt om weer wat bij te kunnen slapen :)

Nu moet ik eerlijk bekennen dat de honden niet de enige oorzaak van mijn slaapgebrek zijn geweest. Het is hier ook gewoon veel te gezellig. Ik ontmoet continue leuke mensen waarmee ik her en der spontane uitstapjes maak. Een Iers stel en een man uit Texas kwamen voorbij op hun motoren (ze rijden van noord- naar zuid-Vietnam) en namen mij mee op sleeptouw naar My Son: een tempelcomplex in de provincie Quang Nam, zo’n 70 kilometer ten zuidwesten van Danang. Tijdens de dynastie van de Champa was het een keizerlijke stad. In 1999 is het heiligdom van My Son opgenomen op de Werelderfgoed lijst van UNESCO. Een gezellig uitstapje wat eindigde in een heerlijke avond met live muziek in Hoi An.

Hoi An is sowieso makkelijk te bereiken vanuit Danang en behoort tot een van mijn favoriete uitstapjes om even de ‘drukke stad’ uit te zijn. Laura (mijn nieuwe BFF in Danang) en ik besloten vorige week een dag in Hoi An te spenderen (waar ik tevens nog een nieuwe handgemaakte jurk liet maken 😊). Heerlijk struinen door het stadje, strandhangen, goed eten en wederom genieten van een avond goede livemuziek.

Het enige wat nog op mijn lijstje stond om te doen voordat ik Danang zou verlaten, was een bezoek aan Cham Island: een eilandengroep op 16 km uit de kust van Hoi An. Er is maar één bewoond eiland; Han Lao. De andere zeven eilandjes zijn klein en vooral bedekt met rotsen en bossen. Locals leven vooral van de visserij. Het enige echte dorp is Bai Lang en er zijn welgeteld drie guesthouses. Ik had een week eerder Abdullah ontmoet die op vakantie in Danang was. Hij reisde met een vriend door Vietnam voor twee weken en wilde zijn laatste dagen op Cham Island doorbrengen. Aangezien zijn vriend meer van shoppen en steden houdt, nodigde hij mij uit voor een uitstapje naar Cham Island. Uiteraard zei ik daar geen nee tegen!

Op de bonnefooi reden we (wederom op mijn betrouwbare scooter) naar Hoi An, vanwaar de boten naar het eiland vertrekken. Geen van ons had enig onderzoek verricht naar tijden en/of eventuele mogelijkheden voor overnachtingen etc. We vonden een van de laatste boten die de oversteek nog zou maken die dag, en we mochten mee. Aangekomen op het eiland liepen we door het kleine dorpje van de haven op zoek naar witte stranden en palmbomen. En die vonden we. Na een half uur lopen, zonder andere mensen tegen te komen, belanden we op een idyllisch strand dat rechtstreeks uit een marketingcampagne voor een vakantie leek te komen. Hier besloten we een duik te nemen in de zee en de zonsondergang te bewonderen.

Toen het donker werd besloten we de nacht door te brengen onder de sterrenhemel. Op het strand was enkel een koppel met een zoontje die daadwerkelijk in een houten hut aan de rand van de jungle woonden. Dit koppel was hartverwarmend zorgzaam over ons (ze zullen gedacht hebben: heb je weer twee van die onvoorbereide gekke toeristen, zonder slaapspullen, eten, etc.). We kregen een rieten mat om op te slapen, een warme deken om ons toe te dekken en een heerlijke warme maaltijd voorgeschoteld. De mannen gingen op pad om hout te sprokkelen en ik bleef met vrouw des huizes achter om wat drankjes te organiseren.

Nadat we een mooi kampvuur hadden bewerkstelligt verliet het koppel ons en bleven wij achter op ons comfortabele nieuw verworven bed. Uren keken en fantaseerden we (met het decor van een knisperend vuur en vallende sterren) over het heelal, het universum en filosofeerden we over de zin en onzin van het leven, waarbij we uiteindelijk beiden langzaam in slaap dommelden…

De volgende ochtend werden we wakker met de zonsopkomst, Ook deze ochtend werden we verwelkomd door het koppel met koffie en ontbijt. Ondanks dat ze totaal geen Engels spraken (en mijn Vietnamees nog steeds niet veel verder komt dan "Xin Chao!"), hadden we de grootste lol bij iedere poging tot communicatie. Ook hun zoontje vond ons gezelschap hilarisch en barstte een aantal keren in schateren uit. Na het ontbijt regelden ze een boot waarmee wij terug naar de haven konden (Google translate zorgt ervoor dat we, naast alle ongein, ook nog daadwerkelijk kunnen overbrengen wat we bedoelen). In de haven huurden we een scooter om de rest van het eiland te gaan verkennen: zo gezegd zo gedaan.

“De rest van het eiland” was grotendeels Jungle en de weinige tegenliggers op de weg waren voornamelijk geiten, koeien en een enkele aap. Het noorden van het eiland bestond uit een kustlijn met voornamelijk rotsen wat ons mooie uitzichten bezorgde. Op een gegeven moment werd de weg onbegaanbaar door massale rotsblokken die ooit losgekomen waren en nu (sinds mensenheugenis?) de weg blokkeerden, waardoor we gedwongen werden dezelfde weg terug te nemen. Na wederom een dag avontuur met magische momenten, namen we de laatste boot terug naar Hoi An. In Hoi An aangekomen sloten we ons avontuur af met een hapje en een drankje en, je raadt het al, goede livemuziek 😊

Dit weekend ben ik nog in Danang voor een afscheidsfeestje en een barbecue. Maandag of dinsdag zal ik mijn reis voort gaan zetten. De laatste weken voordat ik weer terugvlieg. Er zijn nog twee plaatsen op mijn lijst die ik wil gaan bezoeken: Dalat (een plaats in de hooglanden in het zuiden van Vietnam) en Phu Quoc (een eiland ten zuiden van Cambodja). Een verder plan ontbreekt nog; we zullen zien waar het schip de komende weken stranden zal.

Daarna (bij terugkomst in Nederland) breekt een tijd aan waarin ik beslissingen zal moeten nemen. Na mijzelf bijna twee jaar te hebben overgegeven aan ‘het lot’ en mij mee heb laten meevoeren door het stuurloze leven, wordt het tijd om het roer (tijdelijk) weer in handen te nemen en verdere koers te bepalen. Maar voor de komende weken nog even genieten...