Koh Phanganganstyle

Inge
6 jan 2018
4 minuten om te lezen

Bijgewerkt op: 19 okt 2018

Zo, met de feestdagen achter de rug weer een momentje om een update te schrijven (slap excuus want het is hier een en al feestdag). Met de Kerst waren er verscheidene opties voor kerstdiners en gezelligheid waarvan ik gretig gebruik heb gemaakt. Uiteraard een dubbel gevoel aangezien het de eerste Kerst is zonder mijn vader. Tegelijkertijd dankbaar dat ik op dit moment doe wat ik wil doen en de wetenschap dat mijn vader mijn avontuur ten volle zou ondersteunen. Zo ook mijn lieve moeder en zussen die de Kerst nu vierden in de afwezigheid van twee gezinsleden. Gelukkig biedt de technologie van tegenwoordig de mogelijkheid om toch even samen te zijn.

De jaarwisseling was een aaneensluiting van feestjes verspreid over het eiland. Door een overkill aan aanbod ben je in staat om dagenlang door te gaan zonder je bed te zien. Af en toe even een uurtje crashen op het strand en dan weer door. De eerste week van 2018 werd op deze manier besteed. Resultaat: kleding die niet meer terug te vinden is (door continue in een zwembad of in de zee te springen), andermans kleding aan hebben, ondefinieerbare blauwe plekken en schaafwonden (misschien door tientallen keren vanaf een dak een zwembad in te springen), geld en andere materialistische zaken (mijn telefoon heeft het overleefd!) dat nergens terug te vinden is en, ik durf het bijna niet te zeggen, een puppy.

Ahum… tja volgens mij heb ik een puppy geadopteerd ergens gedurende de afgelopen week. Samen met mijn partner in crime waarmee ik de feestjes afstruin, kregen wij haar in onze handen gedrukt met de mededeling 'you guys take care of her, she`s abonded' . Tja, na 50 uur geen slaap en met de nodige alcohol in mijn bloed stond ik niet meer zo sterk in mijn slippers (letterlijk en figuurlijk). Dus de afgelopen dagen sjouw ik met een puppy rond (gelukkig heeft ze al veel fans en hebben we inmiddels een legioen aan puppysitters).

Aangezien mijn partner in crime en ik al dagenlang kaboutergrappen aan het maken waren, werd ze binnen een minuut omgedoopt tot Gnome. Niet wetende (dat werd ons dagen later mede gedeeld) dat gnome in het Thais 'tiet' betekent. Vandaar de verontwaardigde blikken van de Thai wanneer wij continue 'tiet!' schreeuwen op straat. Ach, past lekker in het plaatje..

Maar niet gevreesd: ik zal haar niet meenemen wanneer ik het eiland verlaat (whenever that may be…). De honden hier hebben een prima leven, de mensen zijn vriendelijk en ze worden over het algemeen goed verzorgd door de community. Elk resort, strand of bar heeft zo zijn eigen 'straathonden' (ze verblijven voornamelijk buiten en worden gevoerd door eigenaren en toeristen). Vermoedelijk zal Gnome bij het resort blijven (mijn partner in crime heeft net een jaarcontract gekregen dus zal in ieder geval aankomend jaar voor haar zorgen). En voor the time being delen we de verantwoordelijkheid. Aangezien ze nog erg jong is (ik schat zo`n tien weken) is ze nog erg afhankelijk en continue bij een van ons of, wanneer ik een hele dag op de boot zit, bij een van onze puppysitters.

Het duiken gaat uiteraard ook gewoon door. Aankomende weken zal ik waarschijnlijk wat drukker zijn aangezien mijn streven is om eind deze maand mijn dive master af te ronden. Afgelopen week ook weer een walvishaai gezien! Blijft indrukwekkend. De rest van mijn tijd vult zich met allerlei avonturen. Elke dag dient zich weer iets nieuws aan waardoor ik me nooit hoef te vervelen en vol op kan gaan in de Koh Phanganganstyle. Af en toe is het noodzakelijk om aan de rem te trekken aangezien ik, zo blijkt, moeite heb met nee te zeggen tegen alle gezelligheid en uitnodigingen. Mezelf wat meer rust gunnen kan misschien geen kwaad…

Vanmorgen vroeg ben ik vertrokken naar het naastgelegen eiland (Koh Samui) om mijn visum te verlengen. Hier aangekomen bleek het kantoor dicht te zitten in verband met een of andere holiday (misschien had ik de openingstijden moeten checken). Nu dus maar ontbijten en wachten tot de volgende ferry boot weer terug gaat (over een paar uur). Hopelijk geeft het geen problemen aangezien mijn visum vandaag verloopt en het kantoor maandag pas weer open is… (ach een verblijf in een Thaise cel is ook weer een ervaring).

Enfin, het biedt me wel weer de gelegenheid om een stukje te schrijven. Het schrijven van een update wordt echter steeds lastiger. Ik beleef zo veel dat ik het niet goed meer kan onderscheiden en geen besef van tijd heb. Door de continue stroom van nieuwe prikkels zijn mijn hersenen niet in staat om alle ervaringen te verwerken. De input van de prikkels (en in zekere mate de exociteit er van), geven mij tevens het idee dat ik hier al minstens een jaar verblijf… Anyway, ik geniet en heb het idee dat ik volop leef!