Living in a bubble

Inge
10 mrt 2019
6 minuten om te lezen

Bijgewerkt op: 11 mrt 2019

"Are we crazy? Living our lives through a lens, trapped in our white picket fence, like ornaments. So comfortable, we're living in a bubble, bubble. So comfortable, we cannot see the trouble, trouble." ~ Katy Perry - Chained to the rhythm ~

In de afgelopen paar weken ben ik goed geïntegreerd in Danang. Tenminste, binnen de expat community. De expat bubbel is een klein dorp op zich. Met een eigen verworven (red: toegeëigend) deel van de stad, wordt er geleefd, gewerkt, gegeten, gedronken en gesocialiseerd. Weinigen wanen zich buiten de denkbeeldige grenzen van deze zelf ontwikkelde en comfortabele bubbel.

Het beroep dat men hier uitoefent is vrij monotoon: een ieder heeft de titel van “Englisch teacher” (een enkeling daargelaten) en is werkzaam op een internationale school of online. En op deze manier hebben deze ‘reizigers’ een eigen wereldje gecreëerd, inclusief met westerse gebruiken en geneugten.

Gelukkig is er ook nog contact met ‘locals’ (de expats zijn een welkome bron van inkomsten) en wordt er her en der samengewerkt op basis van een symbiotische relatie (veelal met de welvarende en ‘hoger’ opgeleiden onder de bevolking) . De ‘locals’ kunnen gratis Engelse lessen volgen en de Expats doen een poging om het Vietnamees onder de knie te krijgen. Ik moet zeggen dat de Vietnamezen hierbij de betere studenten zijn…

Eenmaal gesetteld lijkt er geen weg meer terug te zijn. De geplande weken om hier te verblijven veranderen in maanden, en de maanden worden jaren. Het is een makkelijk leven, voorzien van alle gemakken (met uiteraard een aangenaam decor (30+ graden, strand, ‘soortgenoten’ en een relatief goedkoop leven). Voor je het weet zit je gevangen; hoe langer je blijft, hoe moeilijker het wordt om weg te gaan. Als een toeschouwer (en voorbijganger), laat ik me eveneens opslokken in de wetenschap over een aantal weken weer uitgekotst te worden. Voor mij een bevrijdende gedachte.

Daarnaast zijn er natuurlijk de honden en katten die mij minstens een paar uur per dag bezighouden. Een aangename bijkomstigheid. De meeste honden, en een aantal van de katten, hebben extra zorg nodig aangezien ze 'gehandicapt' zijn. De rolstoelen voor de honden zijn niet aan te slepen (veelal deels verlamde honden door een aanrijding). Dus naast het voeren ben ik druk met medicatie geven, het baden van de honden en katten, het masseren van de verlamde ledematen, het repareren van rolstoelen, ieniemienie moederloze kittens de fles geven en aandacht besteden aan de nog niet zo sociale dieren. Waar ter wereld je ook bent: het verzorgen van dieren blijft een gebed zonder end. Ik probeer te accepteren dat ik enkel kan doen wat in mijn macht ligt en probeer voldoening te vinden in het feit dat ik tenminste de miserie van een individu in het moment kan verlichten...

In ‘the gym’ word ik onderhand zo goed als meubilair gezien. Een routine is hier automatisch ontstaan en wordt makkelijk bijgehouden. Elke ochtend verschijn ik in de yogales. Mijn mede yogi’s zijn voornamelijk Vietnamezen en Koreanen (Korea wordt groots vertegenwoordigd in Danang), die half mijn lengte zijn. Serieus. Ik wist dat ‘wij’ westerlingen over het algemeen langer zijn dan onze Aziatische medemens, maar door de spiegels tijdens yoga moet ik constateren dat ik werkelijk gigantisch ben. Met mijn 1.72 ben ik hier een reus! Kan ik wel mooi over iedereen heen kijken…

Soms komt dat goed van pas: persoonlijke afstand is hier een onbekend begrip. Zoals we in de westerse cultuur een bepaalde afstand van elkaar houden tijdens gesprekken of in het passeren, is dat hier niet bestaand. Ik heb hier regelmatig een Vietnamees aan mijn lijf geplakt (dan is het wel fijn dat je boven ze uittorent, zo kun je in ieder geval nog vrij ademen). In een wachtrij (het vliegveld!) staan ze zo goed als in je; elke centimeter die je verschuift wordt meebewogen. Ach, wel lekker knus…

De resterende uurtjes worden gevuld met strand, boeken, roadtrips, het ontdekken van goed eten, een potje pool, etc. Op mijn vrije dagen probeer ik er op uit te gaan (in tegenstelling tot de meerderheid die niet meer lijken te weten hoe uit de bubbel te kunnen ontsnappen). Bezoeken van bergen, watervallen, toeren over de Hai van Pass of gewoon op de bonne fooi ronddwalen (en zeker zijn dat de kaart van Vietnam gedownload is op mijn Maps.me app ;)). Zo kreeg ik laatst nog een bezoekje van Michelle; een dame uit Nieuw-Zeeland waarmee ik mijn yogatraining in Cambodja heb gevolgd. Op mijn betrouwbare Yamaha liet ik haar de mooiste plekjes van Danang zien. Tevens ontmoet ik regelmatig ‘toeristen” (zijn we niet allemaal toeristen?) die hier enkel een paar dagen zijn en die ik uitnodig voor sightseeing. Zo bezorg ik hun een leuke dag en heb ik aangenaam gezelschap (aangezien de expats overdag druk zijn met het uitoefenen van hun professie als "Englisch teacher" ;)). Win-win!

Afgelopen weekend heb ik een ritje naar Hoi An gemaakt, wat op zo’n 30 minuten rijden ligt en waar ik in November voor het kattencafé werkte. Uiteraard was mijn eerste stop bij dit kattencafé voor een kopje koffie, wat kattenliefde en even bijpraten met de eigenaren. Daarna vervolgde ik mijn weg naar de kleermaker. Hoi An is beroemd voor haar kleermakers (tailors), en menig toerist meet zichzelf hier een pak aan of laat een op maat gemaakte jurk maken. Op iedere straathoek (in sommige straten letterlijk tientallen naast elkaar), bevindt zich een tailor shop. Aangezien er veel verschil zit in kwaliteit had ik van te voren geïnformeerd bij een paar van de mensen die hier al jaren verblijven. Om niet verdwaald te raken in het overvloedige aanbod reed ik linea recta naar de aanbevolen winkel, waar ik begroet werd door de lieftallige eigenares.

Ik koos mijn design, patroon, kleuren en materiaal. Zij nam mijn maten op. Hierna werd ik verzocht over enkele uren terug te keren om het eindresultaat te komen bewonderen. Hmm, een paar uur in Hoi An, hoe zal ik die besteden? Tien minuten later zat ik op het strand. Ik ontmoette aangenaam gezelschap, we lunchten samen, dronken wat drankjes en voerden diepgaande gesprekken (ik merk dat je hier sneller dit soort gesprekken voert. Misschien omdat iedereen aan het reizen is; een ieder hiervoor z’n eigen motivatie heeft en hierdoor eerder tot een bepaalde kern lijkt te komen?).

Voor ik het wist had ik een bericht van de kleermaakster dat mijn jurk klaar was. Ik reed terug naar het centrum et voila: daar was mijn zelf ontworpen en op maat gemaakte jurk! Naast een leuke ervaring heb ik tevens iets moois wat, als het goed is, nog vele jaren mee gaat.

Aangezien het al weer donker was besloot ik terug te rijden naar Danang. Voor ik naar mijn verblijf ging besloot ik nog een drankje te doen ter afsluiting van de dag. Hier ontmoette ik tevens aangenaam gezelschap. Uiteindelijk werd het vele uren later alvorens ik mijn bed opzocht. Moe en voldaan, inclusief een mooi souvenir ter herinnering aan deze dag, viel ik als een blok in slaap.

Momenteel slaap ik in een nieuw huis (net aangekocht door PAWS), wat het toekomstige hondenverblijf zal worden. Het huidige hondenverblijf is letterlijk om de hoek dus ik neem regelmatig wat honden mee over voor een logeerpartij. De bedoeling is om het hele asiel de komende dagen en weken over te verhuizen (inclusief de honden). Dus er wordt volop geklust, georganiseerd en tijdens de dag heb ik een continue aanloop van mensen: eenzaam zal ik hier niet gauw worden.

Voor het eerst tijdens deze reis beschik ik over een keuken (er zijn zelfs 2 keukens en 2 badkamers!). Ik ben nog nooit zo enthousiast geweest over de mogelijkheid om mijn eigen eten te kunnen koken. De eerste dag heb ik vrijwel de hele groentekraam op de markt leeggekocht. Even wat anders dan noodles, rijst of een Bhan Mi (een pistolet/baguette (blijven hangen na de Franse bezetting) met groenten, vlees en/of ei) (in mijn geval alleen groenten 😉)). Hoe blij kan je zijn met het koken van je eigen groenten? Ik zal je zeggen; heel blij!

Nog drie weken en mijn vooraf gemaakte ‘commitment’ aan het asiel zit er al weer op. De tijd gaat zo snel! Tegelijkertijd voelt het wel goed om dadelijk weer verder te gaan, in beweging te blijven en op naar een ‘change of scenery’. Voor je het weet krijgt de bubbel ook mij in haar houdgreep en blijf ik een eeuwige gevangene binnen de denkbeeldige grenzen van het makkelijke en comfortabele leven… dus voor nu; keep on moving!