Lost in distraction

Een van de fijne aspecten aan het leven hier is het ongeplande. Leven in het moment en open staan voor wat zich aandient zijn ingrediënten voor de totstandkoming van nieuwe belevenissen en herinneringen. De kracht van het nu komt hier volledig tot zijn recht. Geen geestvervuiling met overbodige nonsens, geen overvolle mailbox (wat in feite een to do lijst is waar anderen dingen voor je opzetten), geen (dubbele) agenda en jezelf niet laten leiden door de behoefte van anderen.

Op duikgebied heb ik nu mijn rescue course afgerond en ben ik begonnen met mijn master. Dit bestaat uit verschillende onderdelen (theorie, perfectioneren van eigen skills, assisteren en begeleiden bij studenten, etc.), en zal de komende twee maanden mijn tijd in beslag nemen. Ik ben de afgelopen dagen dan ook regelmatig op de boot geweest. Een paar mooie duiken gemaakt en een spannende terugtocht beleefd. De tocht naar Sail Rock (de duikbestemming) is ongeveer 60 – 90 minuten varen. Na de gemaakte duiken bleek de motor volgelopen te zijn met zeewater. Zover ik begrepen heb werkte de pomp niet waardoor het water niet meer naar buiten kon. Probleempje. De mimiek van de kapitein stelde ook niet gerust. Tijdens de terugtocht werd al snel duidelijk dat we aan het zinken waren…

De boot is zo ingericht dat beneden de duikmaterialen staan en de 'staff' zich bezig houdt met logistieke en voorbereidende zaken. De klanten verblijven comfortabel op het bovendek. Laatstgenoemden hadden dan ook niets in de gaten van ons 'probleempje'. Zodra duidelijk werd dat we langzaam ten onder gingen werden er overal emmers vandaan getoverd om z.s.m. en zoveel mogelijk water uit de motorruimte te hozen. Ik kreeg als taak om boven bij de klanten te gaan zitten en te zorgen dat iedereen kalm bleef. Ik situeerde mijzelf op de trap waar ik overzicht over de nietsvermoedende zonnebadende klanten had en tegelijkertijd beneden de chaos van mijn bezwete en in olie besmeurde collega’s kon aanschouwen. Een bijzonder contrast in één blikveld.

Halverwege de tocht, in the middle of nowhere en nog steeds zinkende, begon de motor te haperen en te roken. Lastig om te doen alsof er niets aan de hand is wanneer de boot een groot rooksignaal (S.O.S!) achterlaat. Dit was het punt waarop we besloten om de klanten van reddingsvesten te voorzien. Op dit moment was er ook contact gemaakt met andere duikcentra voor een eventuele reddingsactie. Uiteraard kwamen er vragen toen de, nog steeds nietsvermoedende, klanten reddingsvesten aangereikt kregen. Met mijn beste pokerface vertelde ik dat er een klein probleempje was met de motor, dat ze zich geen zorgen hoefden te maken, dat het erger leek dan dat het was (ahum), dat we de pier gingen halen en dat de vesten voor `just to be safe` waren. Ondertussen waren mijn gedachten (als net gecertificeerde rescue diver) al druk met de `problem solving` wanneer we met een groep van 25 mensen te water zouden raken (tevens dacht ik ook op korte termijn wrak te kunnen duiken ;-)).

Mijn positie weer ingenomen te hebben observeerde ik het volgende uur het contrast van de complete chaos benedendeks en de sereniteit bovendeks (mijn pokerface had zijn uitwerking): een bijzonder tafereel. Langzamerhand kwam de pier in zicht en kwamen we geleidelijk, met een rokende boot en besmeurde bemanning, aan wal. We meerden aan met behulp van de locals en konden, enigszins opgelucht, de klanten een voor een van de boot loodsen. Mijn in het moment gecreëerde bucketlist (op een zinkend schip zitten: check) breidt zich gestaag uit op dit eiland!

Naast alle duik- en bootavonturen is er in de avonden vaak ruimte voor ontlading. Een opening van een nieuw hostel, een `laatste avond` of verjaardag van de ons kent ons mensen, een full moon party (daar staat het eiland bekend om), een half moon party (en volgens mij ook quarter moon), een waterfall party, een jungle party, free barbecue, etc. Aan feestjes geen gebrek. Een vruchtbare voedingsbodem voor het uitvoeren van mijn hedonistisch escapisme.

Het overvloedige aanbod aan afleiding dwingt me om af en toe stil te staan bij mijn beweegredenen. Ervoor te waken dat ik mezelf niet verlies en een goede balans te vinden in bewustwording en loslaten. Het goede nieuws is dat ik er aardig in slaag om mezelf niet te verliezen. Daarentegen verlies ik wel alles wat ik bij me draag (geld, telefoon, tas, slippers, sleutels). Alles heeft zijn prijs. Wederom een bevestiging dat materialistische zaken ondergeschikt (en soms zelfs belemmerend) zijn voor de belevenis van daadwerkelijke er toe doenende ervaringen.

In mijn overige `vrije tijd` (los van het duiken en de feestjes zijn er nog wat loze spaarzame momenten), verken ik het eiland (watervallen, stranden, markten, etc.), lig ik op het strand, lees ik boeken of schrijf ik een blog :-P Verveling is hier een onbekend begrip. Het is makkelijk om op te gaan in alle afleidingen die het eiland biedt en het is mooi te merken dat ik op een punt in mijn leven ben waarbij ik bewust ben van mijn eigen grenzen en mezelf niet verlies. Het hedonistisch escapisme lijkt plaats te maken voor de daadwerkelijke beleving. Ik merk dat ik hier in mijn natuurlijke kracht zit. Ik voel me blij en alles lijkt vanzelf te gaan. Zoals het zou moeten zijn…

Sometimes you don't make it to bed...

At the beach

Groupfoto!

Chasing waterfalls

Roadtrip

Sunset <3

Thug life...

Full moon

Full moon

Chasing waterfalls

Fun at the beach

Pool party

Full moon

Sail Rock

Learning about oxygen

30-11-2017 "op Hette"

Sophie and me

Full moon