Moving on

Inge
2 nov 2018
5 minuten om te lezen

Bijgewerkt op: 3 nov 2018

"You can't skip chapters, that's not how life works. You have to read every line , meet every character. You won't enjoy all of it. Hell, some chapters will make you cry for weeks. You will read things you don't want to read, you'll have moments when you don't want the pages to end. But you have to keep going. Stories keep the world revolving. Life yours, don't miss out." (Courtney Peppernell ~ Pillow thoughts II)

Na ruim zes weken in Mui Ne te hebben verbleven is het tijd om verder te gaan. Zoals ik de vorige keer al schreef: Mui Ne heeft zo z'n charme maar er is niet zo heel veel te beleven. Het surfavontuur is gebleven bij af en toe een paar seconde op een golf te kunnen blijven staan. Van te voren had ik er niet over nagedacht dat er een golffilosofie aan ten grondslag ligt (de ene keer zijn de golven te hoog en de andere keer de golven te laag). Het weer bleek dus niet elke dag gunstig te zijn om te surfen (dus elke dag surfen is niet de werkelijkheid). Desalniettemin was het leuk om even geproefd te hebben van de surfcultuur. Duiken is toch meer mijn ding. Helaas is de duiksport in Mui Ne (en in de rest van Vietnam) nauwelijks tot niet bestaand. Na een poging met mijn masker en snorkel te water te gaan begreep ik waarom: je ziet geen hand voor ogen en wanneer je iets voorbij ziet drijven is dat veelal plastic of ander afval (helaas is er erg veel vervuiling op de stranden en in het water hier).

Volgende week vertrek ik naar de reeds bepaalde volgende bestemming: Hoi An (op zo'n 18 uur met de bus van Mui Ne richting het noorden). Een kustplaats in Centraal Vietnam. In tegenstelling tot veel andere plaatsen in Vietnam is deze stad zo goed als onaangetast gebleven tijdens de Vietnamoorlog. Met als gevolg dat het oude centrum van Hoi An nog uitstekend bewaard is gebleven. In 1999 heeft UNESCO het centrum op de Werelderfgoedlijst gezet.

In Hoi An verblijf ik minstens een maand en ga ik helpen bij een (veganistisch!) kattencafé (red: een café waar je onder het genot van een hapje en een drankje met katten kunt knuffelen (en eventueel adopteren). Wat ik nu over Hoi An hoor en lees blijkt het, naast een super romantisch stadje, een veganistisch walhalla te zijn (een aangename verwelkoming na Mui Ne waar mijn dieet voornamelijk uit brood met salade bestaat).

Ik ben erg benieuwd hoe ik dat ga ervaren aangezien de confrontatie met dierenleed hier meer aan de oppervlakte ligt dan in andere landen waar ik geweest ben. Katten en honden worden hier veel gegeten en helaas ook gestolen van mensen die deze dieren als huisdieren houden. Zo ook de hond van het stel waar we nu bij verblijven. Hij heeft er littekens op z'n snuit en een traumatische ervaring aan over gehouden. Zij waren net op tijd om hun hond terug te kopen van het restaurant waar die in een kooi gevangen zat, met zijn snuit dichtgesnoerd om binnen enkele minuten in de pan te verdwijnen. Na dit verhaal besefte ik dat enkel kleine honden de straten van Mui Ne bezetten (aangezien de grotere meer vlees hebben en dus meer geld opleveren). Ook de katten worden continue gestolen en vervoerd naar de grotere steden om als consumptie te fungeren. Op het moment dat ik dit schrijf is de kat van de lodge waar ik nu werk al in dagen niet meer gesignaleerd. We houden elkaar voor de gek door tegen elkaar te zeggen dat 'ie vast op poezenjacht is' en 'hij heeft vast een beter plekje gevonden' etc.

Enfin, te veel confrontatie met dierenleed was voor mij ooit de reden om mijn baan in de dierenwereld (ondanks mijn studie en opgedane ervaring), mijn rug toe te keren. Ik had er altijd veel problemen mee wanneer het commerciële belang van een organisatie zwaarder woog dan het dierenwelzijn. Helaas kwam ik op een punt dat ik, om mijn werk te kunnen blijven uitvoeren, ethisch met mezelf in de knoop kwam. Vandaar de beslissing om er op dat moment volledig uit te stappen (ik werd er namelijk geen leuker mens van ;)).

Nu snap ik ook wel dat ik me op dit moment in een andere cultuur begeef (eigenlijk vind ik het niet vreemder dat ze honden en katten eten dan dat 'wij' koeien, kippen en varkens eten), en dat er anders tegen dierenwelzijn wordt aangekeken. Voor mij persoonlijk wordt het een uitdaging na het al die jaren actief vermeden te hebben. Op de een of andere manier kan ik het niet loslaten en blijft het aantrekken.

Het kattencafé wordt een (naar ik denk) 'veilige' her-kennismaking. De grotere uitdaging volgt verderop in mijn reis aangezien ik contact heb gehad met een dierenasiel in Danang (een stad boven Hoi An), die voor minimaal 2 maanden een 'shelter manager' zoeken. Na lang nadenken, een aantal mails, wat whatsappjes en een Skype gesprek, zal ik het asiel daar vanaf Februari gaan 'managen'. Geloof me, ik ben net zo benieuwd als jullie hoe het mij zal vergaan en of ik als een emotioneel wrak terug ga komen ;)

Gevoelsmatig voelt het als een juiste beslissing en denk ik dat ik door mijn 'time out' beter kan relativeren, betere keuzes kan maken en eerder grenzen aan kan geven. Maar goed, er is maar één manier om daar daadwerkelijk achter te komen...

Van te voren had ik een andere insteek met deze reis dan mijn vorige reis. Niks ten nadele van die reis, want ik heb de tijd van mijn leven gehad, ontzettend veel mooie mensen ontmoet, veel geleerd over mijzelf en natuurlijk een nog grotere bewondering ontwikkeld voor de onderwaterwereld. Mijn insteek van te voren ontbrak en dat heeft toen erg goed uitgepakt met de verschillende dingen die automatisch op mijn pad kwamen. Deze reis lijkt nu wat meer gepland met bewustere keuzes om te ontdekken wat ik in de nabije toekomst wil gaan doen of juist niet (meer) wil gaan doen. Ik kijk er in ieder geval naar uit wat de komende maanden gaat brengen en of ik een balans kan vinden in het volgen van mijn hart en tegelijkertijd mezelf niet te verliezen hierbij. Genoeg te ontdekken de komende tijd! Voor nu nog een weekje aan de slag bij de lodge voordat we het volgende avontuur aan gaan...