No pain No gain

Na een reis van ongeveer 50 uur arriveerde ik vorige week eindelijk in Koh Phangan. Een reis die enigszins voorspoedig verliep (alles vloog, reed en voer op tijd) en tevens eindeloos voortduurde. Vooral het wachten zorgde ervoor dat de uren tergend langzaam voorbij kropen. Het gevaar dat ik in slaap zou tuimelen leidde tot voortdurend slenteren door Bangkok. Daar had ik 12 uur te overbruggen voordat mijn nachtbus richting Koh Samui zou vertrekken. Elke poging om mijn lichaam en geest wat rust te schenken resulteerde al gauw in het bijna omvallen van vermoeidheid, met vrijwel direct daaropvolgend een schrikreactie om wakker te moeten blijven. Dan maar weer slenteren…

Enfin de plek van bestemming werd uiteindelijk bereikt. Vanaf Koh Samui nog een klein uurtje met de veerboot naar Koh Phangan, waar iemand van het duikcentrum mij op de pier stond op te wachten. Het plan is om de eerste drie maanden in Koh Phangan te verblijven en mijn Dive Master te gaan halen. Met mijn laatste duikervaring zo’n dertien jaar geleden (Open Water) begin ik dus eigenlijk from scratch.

Aangekomen op mijn verblijfplaats krijg ik direct een rondleiding door het resort Hacienda. Een idyllische plek aan de zee met alle faciliteiten voor handen (restaurant/bar/zwembad/sportruimte). In het restaurant wordt een overheerlijke pad thai voor me klaargemaakt. Tijdens het eten ontmoet ik wat van het personeel van het duikcentrum. Met mijn buik rond gegeten loop ik naar mijn ‘dorm’ en sta mezelf toe om letterlijk en figuurlijk om te vallen.

De volgende dag word ik redelijk fris en fruitig wakker. De ‘dorm’ ligt pal aan zee waardoor je wakker wordt met het rustgevende geluid van de eindeloze golven. Die dag heb ik afgesproken om langs het duikcentrum te gaan om mijn plan de campagne te bespreken. Het plan is om eerst een refreshment duik in het zwembad te maken alvorens de zee in te gaan. Als dat goed gaat kan ik de volgende dag mee de boot op naar Sail Rock om twee duiken te maken. Gezien de tijd die ik heb (drie maanden) moet het te doen zijn om het programma tot dive master redelijk relaxed te kunnen doorlopen. That sounds like a plan to me :-)

First things first: mijn refreshment duik in het zwembad. Hierbij gaat het gaat voornamelijk om het klaarmaken van je materiaal en het uitvoeren van een aantal skills. Er is niet veel blijven hangen na dertien jaar…! Daarom noemen ze het waarschijnlijk refreshment. Het voelt inieder geval goed genoeg om de volgende dag mee de boot op te gaan.

Die avond staat er een Indian curry night gepland. Een soort van Heel Holland bakt maar dan met Indiase curries. Aangezien het twintig minuten rijden is gaan we met scooters. Zonder scooter kom je hier nergens zegt men. Ik vraag naar fietsen en dat zorgt bij mijn toehoorders voor een bevestiging van mijn nationaliteit (ahh, you’re Dutch!). Oké, tot nu toe kan ik achterop, later maar even bekijken of we een tijdelijk scootertje op de kop kunnen tikken. De currie night is in Chaloklum bij een toko gerund door Nederlanders. Een avond met gezelligheid, Indiaas eten en biertjes. Daarna redelijk op tijd naar bed aangezien ik de volgende dag om 7 uur klaar dien te staan.

Today is diving day! Het duiken vindt hier grotendeels plaats bij Sail Rock, een duikstek in de golf van Thailand, ongeveer een uur varen vanaf Chaloklum. Op de boot maken we onze equipment gereed. Aangekomen bij Sail Rock leggen we aan en springen een voor een het water in. Eenmaal onder water komen de herinneringen langzaam weer terug: de stilte en de sereniteit van het onder water zijn, het in volle glorie aanwezig zijnde leven, het kleurenpalet en de magie van het onder water kunnen ademen. Na de eerste duik lunchen we samen op de boot waarna we nog een tweede duik maken. Hoe kan dit ooit gaan vervelen?

Bij terugkomst rijdt de taxi ons weer naar het resort. Aangezien er een ons-kent-ons mentalliteit heerst is er altijd iemand om bij aan te schuiven. We eten samen en drinken daarna een biertje bij de bar. Er schijnt die avond een feest te zijn bij Holy Stone, een plaatsje verderop. We besluiten nagenoeg allemaal te gaan en proppen onszelf in een taxibusje. Aangekomen bij het feest heerst er een uitgelaten stemming. Iedereen is blij, iedereen danst en iedereen lacht. Ik ontmoet de een na de andere persoon met ieder een eigen verhaal en heb al gauw het gevoel dat ik iedere aanwezige ken.

Laat in de nacht (of vroeg in de ochtend) loopt het feest ten einde. We lopen naar boven (de berg op naar de main road) om een taxi te bemachtigen. Helaas, geen beschikbaar. Uiteindelijk leggen we de afstand af deels in een laadbak van een truck en deels met z’n drieën op een scooter. Bij het resort aangekomen doet de dag alweer zijn intrede. We besluiten nog een duik in de zee te nemen voordat we ons bed induiken. En zo geschiedde.

De volgende dag wordt ik redelijk hees wakker. Mijn stem is vermoedelijk ergens achter gebleven op het feest. Die komt later wel weer terug… Ik besluit rustig te ontwaken en ga op het strand liggen. Wanneer ik later weer in beweging kom merk ik een stekende pijn in mijn voet. Ik bestudeer de onderkant van mijn voet en zie een paar minuscule sneetjes. Gelukkig, dat valt mee! Etenstijd, op naar het restaurant. Iemand stelt voor om bij een bar op loopafstand te gaan kijken naar live muziek. Daar aangekomen worden we vrijwel gelijk verleid door de pooltafel. Hoe verder de avond vordert, hoe meer mensen aanhaken. Nooit geweten dat je met een oneindige hoeveelheid aan mensen een variant van pool kunt spelen. Weer wat geleerd en wederom een erg gezellige avond.

Een dag later merk ik dat ik wat hink en toch aardig last van mijn voet heb. Hmm, ik wikkel er een eigen gefabriceerd verbandje om en vertel mezelf om het maar even in de gaten te houden. Die ochtend word ik opgehaald door Hitch, oftewel de Nederlandse eigenaar van de toko van de Indiase curie night. Hij heeft voorgesteld om wat rond te rijden op het eiland om wat huisjes te bekijken die ik eventueel voor de komende maanden kan huren. Alhoewel het best gezellig is in the dorm, slapen we wel met meerderen op dezelfde kamer. Gezien ik langer verblijf wil ik toch graag kijken naar mogelijkheden voor een eigen plek. We rijden naar verschillende plekken en bekijken meerdere huisjes. Even laten bezinken en kijken wat goed voelt...

Die avond is er een event voor alle duikinstructeurs (ook in opleiding) van PADI en ik wil voor die tijd nog even liggen gezien mijn voet steeds pijnlijker wordt. Ik ga plat en word wakker met een immense pijn! Ik kan nauwelijks lopen en de tranen schieten in mijn ogen. Toch doe ik een poging om mijn lijf naar de douche te slepen waar ik vermoedelijk de grootste fout bega die ik op dat moment had kunnen begaan. Ik spoel grondig de wond ‘schoon’ met het douchewater. Even vergetend dat het kraanwater hier alles behalve schoon is. Oeps.

Na me in wat kleren gehezen te hebben zoek ik mijn spul bij elkaar. De taxi vertrekt over 10 minuten om ons naar de PADI avond te brengen. Ik verga nog steeds van de pijn. Hoe langer ik verticaal sta hoe helser de pijn wordt. Ter verlichting houd ik me voet horizontaal. Daarna is er geen weg meer terug. Ik kan niet meer… Ik laat de rest weten dat ze niet op mij hoeven te wachten en blijf op bed liggen waar ik uiteindelijk in slaap val. Morgen zal het wel weer beter zijn…

Helaas. De pijn is nog net zo hels als de avond ervoor. De minuscule sneetjes lijken opeens veel minder minuscuul. Het kost me een uur om mezelf weer in (blijvende) verticale positie te krijgen. Ik sleep mezelf naar het restaurant om wat te ontbijten. De ons-kent-ons mensen dwingen me om naar een ziekenhuis te gaan. De illusie dat dit zich uit zichzelf oplost (wat ik een erg fijn gedachtengoed vind), moet ik laten varen. Ik ken de horrorverhalen van het oplopen van infecties in de tropen. Dat kleine, op het eerste oog lijkende er niet toe doende wondjes, kunnen leiden tot levensbedreigende infecties. Na het ontbijt linea recta naar het ziekenhuis.

Ik word opgevangen door schattig ogende Thaise zusters. Mijn gewicht, bloeddruk en temperatuur worden gemeten. Daarna wordt ik met een rolstoel de spoedeisende hulp opgerold. Ik neem plaats op een van de bedden en mijn voet wordt bestudeerd door de arts. Door zijn blik en subtiele kreten (oei en ai) begrijp ik dat ik niet zonder het een of het ander weer naar buiten loop. Conclusie is dat er al een aardige infectie is opgetreden. Ik krijg een infuus voor antibiotica en de arts gaat mijn wond inwendig schoonmaken. Dat klinkt best aardig maar als ik van te voren had geweten van de bijbehorende pijn van deze inwendige schoonmaakactie, dan had ik zonder twijfel gekozen voor amputatie.

Na deze ervaring mag ik nog twee uur aan het infuus blijven hangen. De arts adviseert me om de komende vier nachten in het ziekenhuis te verblijven. Say whut? Ik was hier nog in de veronderstelling dat ik de volgende dag gewoon weer op de boot zou zitten om te gaan duiken. De arts vind het blijkbaar noodzakelijk voor mijn herstel. Toen ik te horen kreeg hoeveel een overnachting kost (meer dan 1100 euro per nacht!) verloor de arts zijn geloofwaardigheid. Na het tekenen van een aansprakelijkheidsformulier (dat ik tegen het advies van de arts het ziekenhuis verlaat), de belofte om vier dagen achter elkaar terug te blijven komen, tenminste een week niet te duiken, rust te houden en het betalen van 500 euro mocht ik eindelijk weg. Braaf als ik ben de rest van de dag maar rustig aan gedaan…

In de tussentijd krijg ik een bericht van mijn partner in crime waarmee ik na het feest bij Holy Stone nog een nachtelijke duik heb gemaakt. Die zit in het ziekenhuis met beide voeten in het verband. Blijkbaar waren het zee-egels waar we die nacht in zijn gestapt. We sturen elkaar foto’s van onze verminkte, in verband gewikkelde voeten aan de mooiste stranden van Koh Phangan, met de azuurblauwe zee op de voorgrond die we helaas deze week moeten ontzien.

De dagen erna verliepen dan ook vrij rustig. Naar het ziekenhuis om de wond schoon te laten maken (gelukkig niet meer zo ‘inwendig’ als de eerste dag maar nog steeds geen pretje), praatjes maken met de ons-kent-ons mensen, wat theorie doornemen m.b.t. duikcursussen, met een scootertje het eiland verkennen, lezen en (elk nadeel kent zijn voordeel) een stukje schrijven over mijn belevenissen van deze eerste week. (Vandaar dit lange verhaal ;-)).

Ondanks het ervaren van immense pijn en de tijdelijke beperkingen, heb ik de laatste week als magisch ervaren. Het begin van een nieuwe reis en niet wetende waar deze reis 'eindigen' zal, geeft mij een ultiem gevoel van vrijheid. Leven in het hier en nu en het leven nemen zoals het komt…

Connected...

Fun night!

Riding a bike

Food!

Smile!

Pretty little dog

Hospital :-(

Boats

Vegan friends <3

Fishing dog at secret beach

Secret beach

Scooter club

View

Vegan bbq

Sunset

Best mirror ever

Back in a truck