No way back

Inge
2 jul 2018
6 minuten om te lezen

"Ook wanneer het leven niet perfect is, kan ik ervoor kiezen om gelukkig te zijn. Vandaag kies ik ervoor om gelukkig te zijn." ~vlinderkaart - De atalanta~

De laatste twee weken in Thailand verbleef ik nog in Khao Sok (een van de oudste regenwouden ter wereld): een waar paradijs! Geen zon, zee en strand maar jungle, trekking en een kraakhelder meer. Een van de meest geroemde excursies om hier te doen is dan ook een overnachting in een van de drijvende bungalows op dit adembenemende meer. Zo gezegd, zo gedaan.

Vroeg in de ochtend vertrokken we met een minibusje naar de pier, vanwaar we met een longtail boat naar de bungalows werden gevaren. Zo'n twee uur later, met een uitzicht wat nooit gaat vervelen, kwamen we aan bij onze drijvende accomodatie. Er was een 'recreatieruimte' waar tevens werd gegeten en gedronken. Bij de drijvende bungalows lagen kajaks voor de deur die vrijblijvend gebruikt konden worden: we hoefden ons niet te vervelen. Na wat eten vertrokken we al vrij snel weer met de long tail om in de jungle te gaan hiken.

De hiking tocht kwam langs een enorme grot. Het was de vraag of we erin konden. De start van het regenseizoen was net begonnen en er zijn meerdere verschrikkelijke verhalen van mensen die de grot tijdens regenval binnen zijn getreden (red: die zijn er niet meer levend uit gekomen). Op dit moment is Thailand in de ban van de reddingsactie voor een jong voetbalteam en coach die nu ruim een week aan de gang is. Helaas nog zonder resultaat...

Wij vertrouwden volledig op onze ervaren gids en diens inzicht. Hij voorspelde dat het water zo hoog als ooghoogte zou komen en we sommige gedeeltes zouden moeten zwemmen. Wij waren niet vies van een beetje water. Toen we toestemden om het avontuur aan te gaan werd de repeterende leus van onze gids "the wetter the better!".

Met mijn waardevolle spullen in mijn dry bag en een zaklamp om mijn hoofd gebonden gingen we het pikkedonker in. Het eerste half uur in de grot was het veel waden door water en klauteren door smalle greppels, om daarna weer in een enorme ruimte te komen waar duizenden vleermuizen aan de muur hingen. Het water was ijskoud en kwam inderdaad op sommige plekken tot ooghoogte. Zo'n 40 minuten verder stopten we bij een rots waar een enorme spin op zat. De gids stelde ons voor de keus: we kunnen dezelfde weg terug lopen of doorgaan. Doorlopen zou betekenen dat we honderden van deze spinnen van gelijke grootte (of groter) op ons 'pad' zouden tegenkomen. Aiks!

Gelukkig was het donker genoeg om de acute angst die in mijn ogen verscheen, te verhullen (nou heb ik niet perse een angst voor spinnen, maar honderden van die grootte en enorme poten... (en de film 'arachnofobia' helpt daar ook niet bij)). Na mijn relatievermogen beraadslaagd te hebben, besloot ik om me niet tegen te laten houden door wat spinnetjes (....). We liepen door. Zodra we de bocht omkwamen, met de zaklampen op de wanden schijnend, lichtten er tientallen (of honderden?) oogjes op. Daar zaten ze! Te azen op de voorbij krioelende krekels die als lekker hapje dienst deden. Of het was de shock van de 'over exposure' of omdat deze dieren zich in hun natuurlijke omgeving begaven, de eventuele (irreële) angst verdween als sneeuw voor de zon (desalniettemin zou ik nog steeds één zo'n spin liever niet in mijn slaapkamer tegenkomen). Zo waadden we nog een half uur door deze grot met honderden spinnen (en krekels) om ons heen voordat we ons weer in de bewoonde jungle bevonden.

Uiteindelijk, na nog een tocht door de 'gewone' jungle, kwamen we bij de long tail die ons weer terugbracht naar de bungalows. We kregen wat tijd om te zwemmen, drinken of wat je wilde doen voordat we met de long tail nog een zonsondergang tochtje gingen maken. Biertjes gingen mee aan boord en zo genoten we van de rust van het meer en de junglegeluiden. Door langzaam, met de motor uit, langs de randen van de jungle te dobberen konden we nog wat wildlife spotten. Apen, toekans en andere bijzondere vogels passeerden de revue. Zo mooi! Bij terugkomst aten we gezamenlijk en dronken nog een drankje. Door de intensieve dag zochten we echter al op tijd ons bed op. Zodra mijn hoofd het kussen raakte was ik weg...

Ik denk dat er bijna geen mooiere plek is om wakker te worden: op een drijvende bungalow, met een adembenemend uitzicht en een kraakhelder meer die er om vraagt om in gedoken te worden. Helaas geen tijd want de ochtend/zonsopkomst safari laat niet op zich wachten; hup die long tail weer in. Na wederom een fantastisch mooie tocht (inclusief aapjes en vogels) was het tijd voor ontbijt en vrije tijd. Na het eten, kajakken, zwemmen, duiken en opdrogen in de zon was het helaas tijd om deze fijne plek te verlaten. Voordat we de pier weer naderden, stopten we nog bij de beroemde 'three brothers rocks': drie rechtopstaande rotsen in het water waar iedereen even tijd neemt voor een kodak momentje. Eenmaal weer aan wal bracht een minibusje ons weer terug naar het resort. Onderweg maakten we nog een tussenstop bij een viewpoint en een buddhabeeld waar we nog een lunch voorgeschoteld kregen. Helaas was het hierna voorbij en werden we keurig afgezet bij het resort.

In Khao Sok kwam het einde van mijn reis in zicht. Over enkele dagen zou ik terugvliegen naar Nederland. Ik kon het me niet beseffen...Voordat ik vertrok had ik nog drie dagen in Bangkok, waar ik tot dusver alleen gepasseerd was op doorreis (inclusief een onvergetelijk ritje met de tuktuk). Dus nu nog even de tijd om een klein stukje van deze metropool te ervaren. Via een connectie hadden mijn reisgezel en ik kunnen regelen dat we voor een spotprijs in een super deluxe hotel konden verblijven. Wat een andere wereld in vergelijking met de voorgaande maanden! Ik kan me voorstellen dat we behoorlijke uit de toon vielen tussen de andere hotelgasten.

De resterende drie dagen verkenden we (een heel klein stukje van) Bangkok. Fietsend, treinend en lopend bezochten we bezienswaardigheden of slenterden door de stad zonder doel (er is genoeg te zien!). Een bezoek aan de Chatuchakmarkt (staat bekend als een van de grootste markten ter wereld met zo'n 15.000 kraampjes) en je bent zo weer een paar uur verder. In de avonden gingen we met de pendelboot naar de andere kant van de Chao Praya rivier. Het eten en drinken binnen de muren van het hotel (ze hadden er meerdere restaurants) zou voor mij mijn spaargeld gekost hebben ;-) Maar geen enkel probleem: aan de andere kant van de rivier was het een stuk gezelliger/levendiger en kon je nog een Pad Thai krijgen voor een euro. Uiteraard maakten we wel volop gebruik van de 'gratis' faciliteiten van het hotel: het zwembad, de pendelservice, de smarthphone die we tijdens ons verblijf ongelimiteerd konden gebruiken en de gratis goodies op de hotelkamer. Het was fijn om na een dag te slenteren in Bangkok, met alle overweldigende indrukken, in luxe weer tot rust te kunnen komen. The best of both worlds.

En toen was het zover: de datum van mijn van te voren geboekte vlucht was aangebroken. Vroeg in de ochtend vertrok ik vanuit het hotel met een taxi naar het vliegveld. En nu zijn we alweer ruim drie weken verder...

Vandaag een jaar geleden overleed mijn vader. Een onrealistische en onverwachte gebeurtenis. De daaropvolgende dagen was ik bezig met het in elkaar timmeren van mijn vaders doodskist. Een spontaan ontstaan idee toen we beduusd met de uitvaartbegeleidster om tafel zaten. Een idee (als grap geopperd (in hoeverre we nog in staat waren 'grappig' te zijn)), die mijn vader fantastisch had gevonden. Nadat de uitvaartbegeleidster ons duidelijk maakte dat dit serieus een optie was, was er geen weg meer terug.

Ik gebruikte grotendeels sloophout en gereedschap van mijn vader, maar had geen plan of ervaring met doodskisten maken. Het enige wat ik wist was dat het zonder twijfel zou gaan lukken. En het eindresultaat was een, met zijn eigen hout en gereedschap gefabriceerde, kist kleurrijk beschilderd door zijn vrouw, kinderen en kleinkinderen. Een mooiere kist had hij zich niet kunnen wensen...

Vanaf dat moment ben ik steeds meer gaan leven vanuit mogelijkheden in plaats van beperkingen. Tijdens mijn reis heb ik uiteraard af en toe er over nagedacht wat ik wilde doen als ik terug zou komen. Van een stabiel leven in Nederland wordt ik niet gelukkig. De gedachte om te blijven reizen maakt mij blij. Door allerlei gebeurtenissen heb ik nu het gevoel dat ik op het juiste pad zit; mijn juiste pad. Niet meer 'dat kan niet' of 'dat kan IK niet' en allerlei excuses verzinnen om maar niet de 'veiligheid' van je comfortzone te hoeven verlaten. Alles is mogelijk, zolang ik er in geloof en keuzes durf te maken. Ik heb vertrouwen in mezelf en in de toekomst en kan niet wachten om aan een volgend avontuur te beginnen. Tot die tijd geniet ik hier van de Nederlandse zomer in de nabijheid van mijn familie en vrienden. Want uiteraard heb ik iedereen onwijs gemist!