On the road again

Inge
9 mrt 2018
4 minuten om te lezen

Bijgewerkt op: 19 okt 2018

Het heeft even geduurd maar ik heb mezelf eindelijk los weten te weken van Koh Phangan. Gisterochtend vertrok mijn ferry om 7 uur in de ochtend van Koh Phangan naar het vaste land. Dat was nog even spannend aangezien ik door al mijn alarmen (ervaring leert dat ik meerdere alarmen nodig heb) heen had geslapen (uiteraard was er de avond tevoren een afscheidsfeestje). Ik presteerde het om 6:50 wakker te worden. Gelukkig had ik mijn tas 'al' ingepakt en verliet net een van de duikers het resort, die ik aan zijn haren kon trekken om me naar de pier te rijden. Na bij hem achterop gesprongen te hebben, kwam ik nog net op tijd bij de pier aangestrompeld (nog half in slaap), om vervolgens op de boot te kunnen springen…

Momenteel ben ik in (een regenachtig) Bangkok (met de luxe van een slaaptrein; niet alleen comfortabel maar ook voordelig aangezien het me twee overnachtingen bespaart :-)). Ik heb hier een aantal uren te overbruggen (tijd voor een update!), alvorens mijn volgende slaaptrein naar Chiang Mai vertrekt. Ik heb mijn visum gisteren nogmaals verlengt met 30 dagen om het noorden van Thailand te gaan ontdekken. Geen plan so far, dus we kunnen alle kanten op.

Voor de maanden april en mei heb ik voor de verandering (en om te voorkomen dat ik te comfortabel word), al wel plannen gemaakt. Begin april reis ik door naar Myanmar waar ik in een stilteklooster (…..) Engelse les ga geven aan kinderen (op basis van mijn correspondentie met de hoofdnon aldaar (de e-mails worden letterlijk onderschreven met 'chief nun' :-P), is besloten dat mijn Engels goed genoeg is om over te dragen aan Birmese kinderen…). Naast een strikt rooster (5 uur opstaan, mediteren, 7 uur ontbijt, mediteren,11 uur lunch (tevens je laatste maaltijd van de dag!), mediteren), en strikte regels (bedekkende kleding, niet praten (enkel tijdens de Engelse les), geen alcohol, geen feestjes (zingen en dansen is verboden), etc.), maak je kennis met het boeddhisme onder begeleiding van de aanwezige nonnen en monniken. De enige toegestane sociale interactie is wanneer ik de kinderen voorzie in de uitbreiding van hun Engelse vocabulaire. Over buiten mijn comfortzone gaan gesproken…

Na dit 'avontuur’ reis ik terug naar Thailand waar ik de maand mei op Koh Tao (een eilandje naast Koh Phangan) een cursus ga volgen gericht op marine biology, conservation en wetenschappelijk onderzoek. Elke dag duiken, leren over de onderwaterwereld en tegelijkertijd een bijdrage leveren (alle beetjes helpen) aan de bescherming van de zee. Het lijkt me een mooie en plezierige afsluiting van deze reis (helemaal na de vermoedelijke kwelling (wat doe ik mezelf aan..!) in Myanmar). Uiteindelijk heb ik dan nog een week om mijn Koh Phangan familie te bezoeken (ik heb veel spullen daar tijdelijk achter gelaten), voordat ik terugvlieg naar Nederland (begin juni).

De voorgaande weken op Koh Phangan waren grotendeels ingekleurd met een ultiem vakantiegevoel aangezien ik inmiddels succesvol mijn duikmaster had afgerond (en dus geen 'verplichtingen' meer had). Genoeg tijd om het eiland nog beter te verkennen. Watervallen, stranden, snorkelen, natuurparken, dag cruise, sunset cruise en de nodige feestjes: genieten...

Helaas kwam er ook verdrietig nieuws: Gnome, de pup die ik een paar weken verzorgd heb, is dood. Ze had een fantastisch leven bij haar nieuwe familie (ik zocht haar nog regelmatig op), maar door een of andere parasiet werd ze ziek en overleed ze een paar dagen later. De ochtend na haar overlijden hebben we haar begraven. Met vier man sterk, een hond (haar huisgenoot), en een schop reden we naar 'secret mountain': een mooie rustige plek met een fantastisch uitzicht over het eiland. Nadat we een geschikte plek 'off road' hadden gevonden, begonnen we met graven. Na enkele seconden hoorden we geritsel uit de struiken en doemde er een wild zwijn op….met een baby zwijntje die achter moeders aan hobbelde. Euh… automatisch bleven we alle vier stokstijf staan om geen aandacht te trekken (en door gebrek aan een beter alternatief). Toen ze almaar dichterbij kwamen, de afstand nog maar luttele meters was en wij steeds nerveuzer werden (gewapend met de schop in onze handen en klaar om te vechten/vluchten), besloten we langzaam (maar zeker) achteruit te deinzen met continue onze blik op moederzwijn gericht. Zo slopen we voorzichtig bij haar vandaan (van een afstand aanschouwd was het vermoedelijk een hilarisch tafereel). Eenmaal op veilige afstand begonnen we aan een nieuw graf maar het zwijn bleef opduiken overal waar we besloten te graven (Gnome was het blijkbaar niet eens met de door ons gekozen plekken). Nadat we compleet uit de jungle waren verdreven door moederzwijn, zochten we ons heil elders. Een stuk verderop vonden we een mooie plek met een nóg beter uitzicht. Op deze bijzondere plek hebben we Gnome toegedekt met palmbladeren en kokosnoten en stilgestaan bij haar korte, doch mooie leventje…

Door deze gebeurtenis werd ik weer even met beide benen op de grond gezet. Wederom een besef dat de dood onlosmakelijk verbonden is met het leven en vice versa. Afgezaagd maar niet minder waar: het leven is kort en voor je het weet is het voorbij. Geen spijt hebben van dingen die je niet gedaan hebt, leef en vier het leven. Dat blijf ik nog maar even doen dan…. <3

Tot de volgende update vanuit het noorden! xxx