Op fietsavontuur in eigen land - week 1

Inge
5 mei 2021
4 minuten om te lezen

Bijgewerkt op: 8 mei 2021

Putten - Heerde - Zwolle - Wanneperveen

Life isn't about waiting for the storm to pass. It's about learning to dance in the rain.

~ Vivian Greene ~

Daar zijn we weer! Bijna twee jaar na de laatste blog uit Vietnam. Blijkbaar vinden mensen mij (of men over het algemeen) minder interessant als je ‘gewoon’ in eigen land verblijft. Totdat ik het plan opvatte om, na in het schuitje te hebben gezeten waar we allemaal in hebben gezeten, op fietsavontuur in eigen land te gaan. Althans, in eerste instantie in eigen land...

Daar kwamen de ‘stuur je wel foto’s?’ en ‘houd je ons op de hoogte?’ en ‘ga je weer updates schrijven?’ -vragen. Het is niet zo dat ik in de tussenliggende 2 jaar niets heb meegemaakt maar blijkbaar zijn kortdurende dienstverbanden (kan ik ondertussen ook een boek over volschrijven) en aanpassingsvermogen in coronatijd minder interessant.

Dus even checken of mijn oude site nog wel bestond. Tadaaaa! Daar was die weer inclusief al de Azië updates. Blijkbaar blijft zoiets bestaan. En kunnen we gewoon verder schrijven alsof de tussenliggende tijd niet heeft bestaan.

Korte samenvatting: reisplannen naar Verweggistan geannuleerd, tijdelijke baantjes genomen en weggegeven, vakantiehuisje op de Veluwe gekocht, hondje (Noël) geadopteerd, “corona duurt wel lang”-momentje gehad wat leidde tot het maken van een alternatief reisplan. Resultaat: Fiets aangeschaft, mandje voor het hondje gekocht, huisje verhuurd, bagage mee en kijken wat er in eigen land te beleven valt.

En zo geschiedde. Zaterdag 1 mei ben ik vertrokken vanaf mijn huisje in Putten. Uitgezwaaid door mijn buurtjes, de nieuwe huurster en mijn zus zette ik koers naar mijn eerste stop: Heerde. Normaal gesproken zou ik bij vrienden deze eerste dag aftrappen maar zij gingen op familiebezoek op Aruba (zo jammer die prioriteiten). Lief als ze zijn mocht ik wel gebruik maken van hun huis om de eerste nacht in door te brengen.

De volgende dag fietste ik door naar Zwolle. Gelukkig viel er tijdens mijn fietsen geen regen (alhoewel het niet echt warm was en de wind 'lekker' woei) en kwam ik droog over. In Zwolle ontmoette ik wat oude vriendjes en vriendinnetjes en ook Noël werd herenigd met wat oude speelkameraadjes. Een vol dagje Zwolle om te eindigen bij een vriendin in Zwolle-zuid waar ons slaapmatje al klaar was gelegd.

Dag drie vertrokken we richting Wanneperveen. Mijn eerste workaway adresje (klusjes doen tegen kost en inwoning (www.workaway.info)). Helaas was het weer deze keer minder in mijn voordeel. Hoewel ik vol vertrouwen vanuit Zwolle vertrok met het zonnetje op mijn bol, werd het zonnetje al gauw vervangen door nattigheid. Tegen de tijd dat we in Zwartsluis waren vielen er daadwerkelijk hagelstenen op onze bolletjes.

Het supersonische nieuwe mandje van Noël was geleverd inclusief regenhoes (die ik uiteraard optimistisch ergens onderin mijn fietstas had gepropt (ik ben toch niet van plan om met regen te gaan fietsen). In de hoop dat het bij een paar hagelsteentjes zou blijven fietste ik stug door. Totdat Noël steeds chagrijniger uit haar oogjes ging kijken en mijn handen daadwerkelijk pijn gingen doen van die kleine ijssteentjes. Toch maar afstappen en het regenhoesje van het mandje zoeken. Nadat ik Noël enigszins beschermd had tegen de hagel trok ik zelf mijn poncho (nog meegenomen uit Vietnam die daar menig tropische regenbui heeft doorstaan op de scooter) over mijn hoofd en een vuilniszak over mijn bagage. Opstappen en doorgaan. Topidee Inge; gaan fietsen in eigen land...

Als een verzopen katje kwamen we een half uur later aan in Wanneperveen. De ‘host’ was op de hoogte van mijn komst en ontving mij hartelijk. Ik werd in de woonkamer gezet met een kop warme thee om bij te komen. Ook zijn twee zoontjes kwamen binnen een uur nieuwsgierig even kijken naar die nieuwe workawayer. Met de Weerribben als achtertuin en een mannenhuishouden met motorcross, piratenmuziek, høken en bakbrommers voel ik me vrij snel thuis. Eens een tukker altijd een tukker?

Ook Noël geniet van de wandelingen tussen de reeën en vogels. Met de fiets maken we (tussen de buien door) uitstapjes naar omliggende plaatsjes en kijken onze ogen uit. Blijkbaar is het ook de moeite waard om niet alleen de buienradar in de gaten te houden maar ook de windsterkte en -richting. Zo gingen we naar Giethoorn met 8 op de schaal van beaufort (zeg je dat zo?). Dat werd lopend met de fiets aan de hand (op het KNMI valt te lezen bij deze windsterkte "twijgen breken van bomen, voortbewegen zeer moeilijk", dat hebben we gemerkt!). Mijn fiets is zo'n drie keer uit mijn handen gevlogen (ik geef toe: een combinatie van windkracht en mijn onhandigheid). Maar het was de moeite waard. En terug gingen we als een speer! Nu nog een zonnetje en wat hogere temperaturen en wij gaan alleen maar weer oe oe oe oerendhard!