Op fietsavontuur in eigen land - week 4

Inge
30 mei 2021
4 minuten om te lezen

Pesse - Dwingelderveld - Westerbork

"Denk aan al het mooie wat er in jezelf en om je heen groeit en wees gelukkig. En wie gelukkig is, zal anderen gelukkig maken. Niemand is ooit arm geworden van geven. Niet in rijkdom of macht ligt de grootheid van de mensen, maar in karakter en goedheid." ~ Anne Frank ~

De eerste dagen van week vier van mijn avontuur in eigen land bleek wederom uitzichtloos qua weersomstandigheden. En hoezeer ik ook wil geloven dat het belangrijk is om te leren dansen in de regen, parkeer ik mijn dansschoenen na een paar dagen van ellenlange ellendige buien, weer even terug in de kast. Blijkbaar ben ik toch niet geheel ongevoelig voor deze externe stoorzender (ik word, zoals de meesten van ons, niet bepaald blij van grijze wolken en regenachtig weer). Dus weinig fietstochtjes en relatief veel ‘gehang’.

Het zag er vooralsnog niet naar uit dat de regen op korte termijn ons land ging verlaten. Maar tijdens het gehang kwam daar een welkome afleiding voorbij. Aangezien ik mij de afgelopen maand al oneindig heb geëntertaind met het kijken van films, het "aanrommelen" in huis, boekjes lezen en zelfs met een puzzel van 1000 stukjes (red: 999; er ontbrak uiteraard één lullig stukje), werd elke afleidingsvorm met open armen ontvangen. Het algoritme van mijn activiteit op internet besloot dat ik het audioboek van Anne Frank moest gaan luisteren. Zelf had ik geen inspiratie meer om iets zinnigs te bedenken dus gaf ik mij willoos over aan dit algoritme.

Het boek had ik uiteraard wel eens gelezen. Waarschijnlijk toen ik dezelfde leeftijd had als de schrijfster (14/15 jaar). Ik weet wel dat ik het destijds een indrukwekkend boek vond en het verloop van het verhaal is uiteraard ook geen verrassing. Desondanks werd ik vrijwel vanaf het begin opgeslokt door het (audio) boek.

Ik raakte zwaar onder de indruk van de schrijfstijl, wijsheid en het zelfbewustzijn van dit meisje. Ik was op mijn 15e toch met hele andere zaken bezig en achteraf gezien nauwelijks bewust van mijzelf en mijn omgeving (waardoor ik het boek toen anders 'las' dan met al mijn wijsheid van nu ;-)). Oké, onze situatie is niet geheel vergelijkbaar (ik zat niet ondergedoken met mijn familie achter een boekenkast, heb nooit te maken gehad met oorlog of vrijheidsontneming op die schaal en heb nooit hoeven vrezen voor mijn leven op basis van wie ik ben). Des te sterker vind ik haar authenticiteit en kracht in haar schrijfsels uit haar dagboek. Een talentvolle schrijfster, filosofe en feministe in de dop!

Ik vraag me überhaupt af hoe je de achterhuis-periode kunt overleven zonder krankjorum te worden. Begrijp me niet verkeerd: ik heb een hele lieve moeder en lieve zussen maar na een paar dagen (of uren ;)) bij elkaar op de lip gezeten te hebben is het van belang om weer wat afstand te creëren. Om de lieve vrede te bewaren (zoals ik begrijp is dit gegeven bij de meeste gezinnen niet onbekend). Laat staan dat je niet de mogelijkheid hebt om aan elkaar te ontsnappen, nauwelijks buitenlucht tot je kunt nemen en nooit echt een plekje van privacy hebt. En dan ook nog eens de ruimte delen met mensen die "bekenden" van je ouders zijn; ieder met zijn/haar eigenaardigheden. Dat ruim 2 (onzekere en angstige) jaren lang.

Geïnspireerd door de afgelopen dagen (en met eindelijk een droog en zonnig weekend voor de boeg) veegde ik de spinnenwebben van mijn fiets (😉), zette ik Noël haar mandje weer goed en sprong (met blote benen en een zonnebril op mijn bol!) op mijn oude vertrouwde fietsje: op naar Westerbork...

Het zou niet mijn eerste bezoek worden: waarschijnlijk ook ergens rond mijn 15e ben ik ooit eerder bij kamp Westerbork geweest. Echter niet vrijwillig (iets van een familiedag?) en destijds totaal niet bezig met hetgeen Westerbork inhoudt of welke betekenis het heeft in de geschiedenis. Ik kan me er dan ook niet zoveel meer van herinneren (behalve dat ik overal wilde zijn behalve daar... de ironie).

Dus dit was mijn eerste bezoekje uit eigen interesse (alle goede dingen komen langzaam). De fietstocht er naar toe was een cadeautje. Wat een fantastisch fietsweer! We cruiseten (yep, het is een woord) door het Drentse landschap met de wind in ons haar en het zonnetje op ons bol. Een intens gevoel van vrijheid. In tegenstelling tot wat ons vooropgestelde doel presenteert.

Aangekomen bij het kampterrein ging er geen enkel belletje rinkelen van herkenning ("goh, hier ben ik eerder geweest"). Totaal niets opgeslagen van mijn eerste bezoek. Dat was deze keer wel anders. Met Anne haar dagboek vertellingen nog vers in mijn hoofd liep ik hyperbewust door het gebied. Uiteraard het kampterrein met haar historie en monumentale bezienswaardigheden, maar ook de buitenpaden waar geen mens te bekennen was. Buiten de gebaande paden kwam de bezinning en dankbaarheid. Een opnieuw gerealiseerde bewustwording van de vrijheid waarin ik mag leven. Dan valt een Corona lockdown toch reuze mee...

Bij terugkomst (na wederom een heerlijk ritje) eindigde ik de dag met een glaasje wijn in de zon. Genietend van de eerste echte zomeravond. Met zoveel moois om dankbaar voor te zijn. PROOST!

Op de vrijheid! (en nog veel meer zomerse avonden ;))

“Writing in a diary is a really strange experience for someone like me. Not only because I’ve never written anything before, but also because it seems to me that later on neither I nor anyone else will be interested in the musings of a thirteen-year old school girl. Oh well, it doesn’t matter. I feel like writing.” ~ Anne Frank ~