Op fietsavontuur in eigen land - week 7 en 1 kwart

Inge
22 jun 2021
6 minuten om te lezen

Houten - Zwolle - Amsterdam - Vreeswijk - Vianen

"No one looks back on their life and remembers the nights they got plenty of sleep"

~ unknown ~

Inmiddels zitten we al drie weken in onze pipowagen op het terrein in Utrecht (officieel is het gemeente Houten maar we raken Utrecht aan en binnen 10 minuten ben je in de binnenstad met de fiets. Wat ik overigens nog niet gedaan heb omdat … we andere dingen te doen hadden).

Nu we lekker met z’n allen aan het versoepelen zijn had ik om te beginnen een weekend vol met vrijgezellen uitjes. Eerst mocht ik een vriendin in Zwolle verrassen met een paar meiden en een paar flessen wijn op het stadsstrand van Zwollywood. Waarna we al lallend op het terras “bij meneer Jan” aanschoven om onze magen met vastere ingrediënten te vullen. En zoals het een goed vrijgezellenfeestje betaamt brachten we de bride to be na afloop thuis om daar het feestgedruis nog even voort te zetten.

Aangekomen in haar buurt vonden we wat gezellige pubers op straat die in ‘hun’ keet een eigen feestje hielden. Uiteraard stonden wij binnen een paar minuten in deze zelfde keet en konden we nog even proeven van het onbezorgde leven van een 14-jarige. Met ouderwetse gezellige taferelen besloten we de avond. Ik mocht bij de bride to be op de bank slapen om bij te tanken alvorens richting Amsterdam te gaan. One down, one to go.

Verrassend fit werd ik de volgende ochtend wakker. Blijkbaar had ik zo vast geslapen dat ik de bruidegom in spé (die ook verrast was met een vrijgezellig gebeuren) niet meer had horen thuis komen. Blijkbaar had ik het nodig ... Aangezien ik op tijd wakker was besloot ik nog even naar mijn oude buurtje te gaan waar ik af en toe nog even langs wip bij ‘de hondenmensen’. De gezellige honden en baasjes waar ik samen met Noël fijne herinneringen aan heb. Na een lange boswandeling deden we nog een drankje en toen hup die trein in naar Amsterdam (helaas geen fietsverhaal want qua tijd (en energie?) zou ik dit niet redden; het moet wel leuk blijven!). In Amsterdam werd ik einde middag verwacht met wat vriendinnen op het terras van een in eerdere tijden veel aangedane kroeg. Hier zou de bruidegom to be aanmeren met zijn vrienden en wij als verrassing tevoorschijn komen. Zo gezegd zo gedaan.

Aangezien de meesten van ons elkaar al ruim een jaar niet gezien hadden werd het een leuk weerzien. En zoals altijd; het ouderwetse geouwehoer en gefeest had geen inleiding nodig. Na wat uurtjes ons op het terras vermaakt te hebben (met een glansrol voor een bakfiets waarmee we te pas en te onpas naar de overkant reden voor een plaspauze), verplaatsten we ons naar binnen; naar de muziek en nog meer gekkigheid. Ook hier konden we na 22 uur (sluiting van het café) nog even doorgaan bij een after party in huiselijke sfeer. Na de laatste dansjes gedaan te hebben vertrok ik voldaan met een vriendin richting Zaandam, om daar wederom een nachtje op de bank te crashen.

Uitslapen was er niet bij aangezien haar 3-jarige dochtertje (en tevens grootste fan van Noël) al op tijd voor mijn neus stond om zich te laten entertainen. Ik kwam er al vrij snel achter dat mijn telefoon waarschijnlijk was achtergebleven op de after party (dat ding heeft een eigen wil) en dat ik sowieso geen kant op kon zonder telefoon omdat mijn ov-chip- en pinpas ook in het hoesje van mijn telefoon verblijven. Ervan uitgaande dat degene met de sleutel tot de ruimte waar mijn telefoon zich in begaf, nog (lang) niet wakker zou worden, gaf ik mij over aan het lot van een 3-jarige en haar entertain wensen.

Vriendin moest die ochtend nog een yogales geven (detoxen!) dus ik kon daadwerkelijk even wat quality tijd met haar dochtertje doorbrengen. Met Noël als troef hoef ik daar zelf gelukkig niet heel veel moeite voor te doen. Dus even douchen en hup naar de hondenspeelweide en de speeltuin! Toen Noël eenmaal aan haar ontbijt toe was konden wij samen nog even chillen in de hangmat en over meisjesdingen kletsen…

Bij terugkomst van vriendin, die ondertussen middels haar telefoon wat lijntjes had uitgezet om mij met mijn telefoon te kunnen herenigen, bleken deze lijntjes nog niet in staat van paraatheid te zijn (anders verwoord; met kwijl uit hun mond nog op één oor te liggen). Tja dan zit er niets anders op dan het onaangename (telefoon weg) met het aangename (langer bij vriendin blijven) te verenigen. Er werd een fles wijn open getrokken, patat gehaald en gelachen om de vele foto’s, filmpjes en hilariteit van de vorige avond (volgens de regels van een vrijgezellenfeest worden deze beelden niet openbaar gemaakt dus jullie moeten het wederom doen met de ‘saaie’ plaatjes van met name mij en Noël…).

Na de wijntjes en de patat kwam daar een teken van leven en kreeg ik te horen dat mijn telefoon getraceerd was. Hij lag inderdaad weggemoffeld tussen de bank van onze laatste bestemming. Mijn telefoon werd weer naar het café gebracht waar we de avond tevoren het feest hadden beleefd zodat ik hem daar weer kon ophalen. Gelukkig bevindt dit café zich op loopafstand van Amsterdam Centraal dus dacht ik; ik haal mijn telefoon op, leg hem misschien nog even aan de lader onder het genot van 1 biertje en ik vervolg mijn weg weer naar Utrecht om nog enigszins op een christelijke tijd bij mijn pipowagen (en de mensen waarbij ik verblijf) aan te komen. Voor ik het wist werd 1 biertje 2, 2 biertjes 3 en kwam ik weer gezellige mensen van de avond ervoor tegen. Toen ik uitgenodigd werd om voetbal bij iemand thuis te blijven kijken (het Nederlands elftal mocht haar tweede wedstrijd spelen) was ik snel overgehaald. Die treinen rijden nog wel even…

Blijkbaar kent gezelligheid geen tijd want het volgende moment dat ik keek hoe laat het was, bleek het alweer half 4 ’s nachts te zijn… Uiteindelijk is het mij gelukt om rond 08:00 maandagochtend de trein in te stappen. Met mijn Hup Holland Hup shirt nog aan (die ik ergens vandaan getoverd had) en vermoedelijk niet al te helder meer uit mijn ogen kijkend, zat ik middenin de spits van mensen die tegenwoordig niet meer thuis hoeven te werken. Gelukkig was het ritje te kort om in slaapcoma te raken (wat mij vaker is overkomen) en kon ik net op tijd (het knikkebollen deed haar intrede) bij Utrecht Centraal uitstappen om daar aansluitend de bus te pakken naar ‘huis’, waar ik de rest van de dag rustig aan heb gedaan, geslapen heb en bij kon komen van dit feestelijke weekend… op naar de bruiloften!

De rest van de week was ik bezig met klusjes in en rondom de tuin en voor de bed & breakfast. Ik begin de dag steevast met een wandeling rond plas Laagraven met Noël en Teun (de labradoodle des huizes). De overige werkzaamheden doe ik in de ochtenden zodat ik in de middag en avond nog genoeg ruimte heb om op ontdekkingstocht te gaan. Met de hitte gaan we regelmatig naar de Lek, waar we een lekker plekje hebben gevonden bij een recreatieveld waar Noël los mag lopen en we af en toe kunnen afkoelen in het water. Daarnaast fietsen we her en der wat rond in de omgeving en doen zo verschillende dorpjes aan.

Vandaag zijn we in de ochtend wezen helpen bij een ouder echtpaar om de tuin op orde te brengen. Door omstandigheden is het hen zelf niet gelukt en zagen ze door de bomen het bos niet meer. Wat een paar uurtjes helpen kan betekenen! Ze waren zó dankbaar. Aangezien ik in de buurt van Vreeswijk en Vianen was, besloot ik om nog even deze dorpjes verder te verkennen; fiets geparkeerd en doelloos struinen op een onbekende plek. Er valt nog meer dan genoeg te beleven hier de komende weken dus wij blijven nog even in onze pipowagen. Kom maar door met die versoepel-Inge(n)!