Op fietsavontuur in eigen land - week 9 en een half

Inge
7 jul 2021
7 minuten om te lezen

Houten - Amelisweert - Pesse - Langelille - Zwolle - Ermelo - Fluitenberg

"Outside of a dog, a book is a man's best friend. Inside of a dog, it's too dark to read."

~ Gruocho Marx ~

We zijn over de helft van ons fietsavontuur in eigen land! Alhoewel ik eerlijk moet zijn en moet bekennen dat we de afgelopen week niet veel hebben gefietst. Met als onze basis nog steeds de pipowagen in Houten/Utrecht maken we her en der uitstapjes in de omgeving, maar de langere afstanden reizen we per trein aangezien dat qua tijd en afspraken anders helaas niet haalbaar is (het moet wel leuk blijven he?).

Zo gingen we naar Langelille (Friesland) naar bruiloft numero uno; een vriendin trouwde daar bij de familiewoonboot aan het water. Wat een feest! Heerlijk buiten spelen de hele dag. Uiteraard met een oogverblindende bruid, een toplocatie, een mooie ceremonie, een emotioneel proostmoment, muziek en dans, liveoptredens, heerlijk eten en als afsluiting een verkoelende duik in het water. Geweldig genoten!

Na deze verkoelende duik was het feest op z’n eind gekomen en kon ik mee rijden met een vriendin naar Zwolle waar ik gelijk ook een nachtje mocht logeren. Moe en voldaan raakte mijn oor het kussen, sloten mijn ogen en …..zzzzzzzzzzzz

De volgende ochtend was het een kwestie van checken of alle spulletjes mee terug waren gekomen. Mijn tas (inclusief bagage), Noël (die zou ik uiteraard nooooit vergeten!), mijn kleren (dat is ook nog maar weer de vraag als je op het einde besluit een duik te nemen), de aan mij geleende jaren ’20 accessoires (oh ja het thema was jaren ’20 dus ik had een veer op mijn hoofd, een parelketting om en nog meer van dat soort attributen), schoenen (die ik van mijn zus had geleend), telefoon (die was bij het laatste feestje het slachtoffer), etc.

Na een half uurtje scharrelen kon ik vol trots vaststellen dat ik deze keer alles mee terug had genomen en er niets was blijven slingeren op de plaats van het feestgedruis. Een unicum! Voldaan en mijzelf een schouderklopje gevend dronk ik mijn thee op en besloot daarna om samen met mijn logeermaatje nog even de stad in te lopen om wat eten te scoren. Tas ingepakt, tanden gepoetst, Noël klaar om te gaan, Noël haar tuigje en riem om doen….. euh; waar zijn Noël haar tuigje en riem eigenlijk?

Tja, nobody's perfect. Weer een half uurtje later liepen logeermaatje en ik, met Noël aan een vers gescoord elastiekband van de naaiwinkel, door het centrum van Zwolle op zoek naar een uitnodigend terrasje. Die was snel gevonden waarop wij onze buikjes opnieuw konden vullen met energie voor een nieuwe dag. Na het ontbijt besloot ik toch maar een dierenwinkel op te gaan zoeken voor iets voor de langere termijn om aan/ om Noël te hangen…

De eerste dierenspeciaalzaak (net buiten het centrum; blijkbaar zitten er geen dierenwinkels in het centrum van Zwolle?) voldeed niet aan de gewenste standaard; Madam blieft een riem van minstens 8 meter. Dat werd nog even doorstappen richting de AA-landen, waarvan ik wist dat ze de gewenste riem zouden hebben aangezien ik de oude daar ook vandaan had. Zo gezegd zo gedaan.

Met Noël in haar nieuwe ‘outfit’ (tuigje en riem van 8 meter) en al 10.000 stappen gezet te hebben op deze ‘vroege’ ochtend; besloot ik nog even bij een andere vriendin te buurten. Zij was thuis en ik mocht haar komen vergezellen op haar zonovergoten balkon. Onder het genot van een theetje (en aansluitend wijntje) kletsten we bij tijdens dit spontane bezoek. Ondertussen wist ik dat mijn zus toevallig ook in Zwolle was en kon ik een stuk met haar mee weer richting Utrecht rijden. Dat scheelt weer treinen!

Ik vervolgde mijn weg richting de verblijfplaats van zus (en zetten nog eens 10.000 stappen), dronk nog een theetje of twee om daarna bij zus in de auto te stappen en koers te zetten richting het westen. Ondertussen had ik bedacht nog een nachtje bij zus in Ermelo te logeren en maakten we plannen voor een filmavond. Onderweg maakten we nog een pitstop (nou ja, pitstop; drie kwartier (het blijkt te lonen om van te voren te bellen 😉)) bij de plaatselijke populaire snackbar en keerden met onze welverdiende vette hap ‘huiswaarts’ om daar op de bank te ploffen voor aan avondje entertainment voor de beeldbuis.

Na een heerlijke nacht op diezelfde bank te hebben geslapen konden we wederom gebruik maken van de chauffeursdiensten van zus. Aangezien zij verder naar het westen moest kon ze mij afzetten in Utrecht/Houten voor de deur van mijn pipowagen. Een heerlijk weekend met een topbruiloft en een plezierige en ongedwongen nasleep.

De datum was daar dat ook ik mijn vaccinatie mocht gaan halen! Gezien mijn nomadenbestaan van deze maanden leek mij de Jansen variant het meest geschikt (1 prik in plaats van 2) en behoorde ik tot een van de miljoen-en-nog-wat telefoontjes die naar de GGD belde op het moment dat de lijnen open gingen. Mijn tweede telefoontje was raak en de afspraak werd gelijk ingepland voor een paar dagen later. Jippie!

Zo werd ik een paar dagen later om 8 uur in de ochtend verwacht bij de priklocatie in Nieuwegein. Om 7 uur liep ik met Noël nog even een rondje om de plas om daarna op de fiets te springen richting mijn (schijn?) vrijheid. Vol enthousiasme op de fiets, navigatie aan en gaaaaan! 20 minuutjes fietsen. Nog geen minuut later brak de hemel open en besloten de weergoden om al hun opgespaarde water uit te storten op de route van Houten naar Nieuwegein. Nog een minuut later was ik doorweekt.

Onder het mom ‘het doel heiligt de middelen’ bleef ik steevast doorfietsen met een inmiddels chagrijnige (en doorweekte) Noël voorop. Totdat ik een klein half uur later dacht ergens te fietsen waar ik een kwartier eerder ook al gefietst had. Even mijn navigatie checken. Blijkbaar stond mijn navigatie nog in toeristen modus aangezien hij/zij geheel zelfstandig besloten had dat ik een Fort in de buurt wilde bezoeken. Van de eindbestemming 'priklocatie' was geen spoor meer te bekennen. Na deze opnieuw in te stellen bleek ik nog eens een half uur te mogen fietsen. Ik hoop dat ze het bij de GGD niet zo nauw nemen met de tijd…

Bij aankomst bleek de tijd inderdaad niet een probleem te zijn. Wat wel een probleem bleek was Noël. Uiteraard had ik haar hulphond vermomming mee maar de beveiliging was hier niet van gecharmeerd. Dan maar mijn acteertalent in de strijd gooien (ik heb niet voor niets een uur in de stromende regen gefietst!). Ik kraamde iets uit van paniekaanvallen en hulphond en na wat hyper te ventileren (?) mocht mijn hulphond voor deze ene keer mee. Eenmaal binnen werd de prik gezet, wachtten we onze wachttijd netjes (bijna) uit en keerden we terug naar de pipo. Vaccinatie: check!

Het weekend daarop sprongen Noël en ik weer in de trein naar het hoge noorden. Deze keer deden we Pesse aan waar we traditiegetrouw bij de Chinees eten op 2 juli. Traditiegetrouw als in ‘als ik in Nederland ben’ en ‘iets van de afgelopen vier jaar’. Aangezien het alweer vier jaar geleden is dat mijn vader niet meer op deze aardbol rondloopt. Een dag om zijn leven te vieren en het samenzijn van de rest van de familie. Voordat we richting Chinees gaan maken we (tevens traditiegetrouw) een wandeling over het terrein van crematorium en begraafplaats Fluitenberg waar we vier jaar geleden de dienst voor hem hielden. Buiten de gebaande paden hebben we destijds een vlinder op een stokje geplant om die jaarlijks een bezoekje te kunnen brengen. Ook dit jaar stond hij er nog en kreeg hij nieuwe vlindertjes als gezelschap. Benieuwd wat we er volgend jaar van terug zien/ vinden.

Wat ook onbedoeld traditiegetrouw is geworden is dat we ‘voor de zekerheid’ een tafel reserveren bij de Chinees. Het restaurant is altijd leeg maar de afhaal vindt gretig aftrek (zoals volgens mij bij het merendeel van de Chinese restaurants in Nederland). Onder het mom van ‘je weet maar nooit’ wordt er in de middag gebeld voor de reservering waarop wij een paar uur later een leeg restaurant binnen lopen met een voor ons gereserveerde lange tafel in het midden van de leegte (tot nu toe alle vier jaren nog aan dezelfde tafel gezeten 😉). We proosten ‘op Hette’, vertellen elkaar nieuwtjes, halen herinneringen op, eten veel te veel, drinken (te) veel (voor sommigen ;)) en genieten van het samenzijn.

Op het einde van de avond zie ik in mijn ooghoek een zwarte vlek achterin het restaurant voorbij struinen. Huh, Noël? Ik zweer dat ik haar vast had gelegd (om te voorkomen dat ze actief gaat solliciteren als sous chef in de keuken). Dan zie ik een stukje riem achter haar aan drentelen; ze heeft het touw gewoon doorgeknaagd! Blijkbaar vond ze haar nieuwe riem niet zo mooi…

In de hoop het nog te kunnen repareren ben ik de volgende dag ruim een uur bezig geweest om madam haar nieuw verworven 8 meter lange flexilijn te ontleden. Toen ik het bijna voor elkaar had (met behulp van ‘how to’ filmpjes op youtube (je bent nooit alleen met je uitdaging)), ontplofte de riem als een confettikanon uit elkaar… Wat een feest. Op naar de Pet’s Place.

Sommigen vragen zich ondertussen af of ik alleen maar vakantie aan het vieren ben. Dat is niet het geval; in de ochtenden ben ik hard aan het werk. Met tuinklusjes, bed & breakfast dingen, wasjes draaien, honden uitlaten (ja dat valt hier onder werkzaamheden), verven, voegen krabben, waterkokers en koffiezetapparaten ontkalken en nog veel meer van dat soort dingen. Tot dusver heb ik hier geen vastgelegd bewijsmateriaal van dus jullie moeten mij op mijn woord geloven (ik zal eens kijken of mijn selfiestick bereid is tot iets voor een volgende blog). Dus tussen al die gezelligheid door zijn we ons daarnaast ook af en toe nuttig aan het maken.

Ondanks dat we al een tijdje verblijven in Houten/Utrecht, hebben we ons nog niet verveeld. De pipo bevalt goed, de werkzaamheden in de ochtend zijn prima en ook het aanbod aan (fiets-) uitstapjes in de omgeving is nog niet op. We zitten nog één week hier voordat we op bruiloft numero dos verwacht worden; een tripje over de grens (eindelijk weer en volledig gevaccineerd!). Helaas wederom niet met de fiets. En daarna…. maken we plannen voor een volgend verblijf. Tot de volgende!