Should I stay or should I go now...?

Inge
13 feb 2018
7 minuten om te lezen

Bijgewerkt op: 19 okt 2018

Na drie maanden heb ik het dan eindelijk gepresteerd om Koh Phangan te verlaten. Met enkel als doel om een visumverlenging te krijgen voor nog eens dertig dagen. Om dit te realiseren dien je de grens over te gaan. Mr.Kim is een begrip op het eiland om je hierbij te assisteren. Na hem te betalen voor zijn diensten ontvang je een gepersonaliseerde envelop met vervoersbewijzen om je in Penang (Maleisië) te krijgen. De summiere mondelinge toelichting die je daarbij krijgt betreft: "om 07:00 vertrekt de boot van de pier". De rest van je reis ontdek je gaande weg… Aangezien mijn partner in crime rond dezelfde periode een visa run moest doen, besloten we samen te gaan. Wat gezelschap tijdens deze reis kan geen kwaad.

Om 7 uur vertrok de boot naar het vaste land, waar we 2,5 uur later arriveerde. Daar aangekomen werden we doorverwezen naar een bus die ons naar Hat Yai bracht, een plaats in het zuiden van Thailand nabij de grens met Maleisië. Aangezien meerdere mensen met hetzelfde doel reizen (een visa run), zit je de gehele reis met dezelfde mensen opgescheept. Een geruststellende gedachte vond ik dat niemand enig idee had waar onze volgende stop zou zijn. Gelukkig stond er op elke bestemming weer iemand die ons verder begeleidde (op sommige momenten waande ik mezelf als een ware 'wie is de mol' deelnemer op zoek naar een volgende aanwijzing). In Hat Yai werden we van de bushalte geleid naar een klein reisbureautje in een vaag zijstraatje. Na veel verwarring en slechte communicatie werden we in een minibusje gepropt die ons uiteindelijk rond 21 uur op een drukke straat in Georgetown, Penang, dropte. Zonder enige verdere toelichting. De enkele aanwijzing die Mr. Kim nog meegegeven had was op zoek te gaan naar een Mr. Jim in Penang (ik verzin dit niet).

Na de nodige acclimatisatie (Penang heeft veel hoge gebouwen en verkeer op vier wielen) en wat gedwaal door de straat, zag ik een reisbureau met in grote letters MR. JIM er op geschreven. Binnen heerste wederom een en al chaos. Na je paspoort ingeleverd te hebben regelt hij het papierwerk en vertelt daarbij dat je na twee dagen terug kunt komen en weer vertrekt naar Koh Phangan. Met het vertrouwen dat het vast goed komt (oftewel: je hebt geen keus) verlieten we Mr. Jim met als volgend doel: eten en slapen. Onder het genot van een bord falafel, in een bar met wifi, boekte ik de eerste de beste kamer via internet. Ik was kapot. Zodra mijn oor het kussen raakte waande ik mezelf in dromenland...

De volgende dag in Penang was vrij te besteden. We besloten om het nationaal park te bezoeken. Op hetzelfde moment dat wij er waren was Franc er ook. Hem hadden we een aantal weken eerder op Koh Phangang ontmoet . We besloten elkaar te ontmoeten en samen de bus naar het nationaal park te nemen. Het nationaal park kent verschillende wandelroutes die leidden naar variërende bestemmingen. Wij kozen voor een twee uur durende hike naar een meer met zout en zoet water en een strand. Onderweg kwamen we heel wat apen tegen en weet ik veel wat voor dieren we gepasseerd hebben zonder het in de gaten te hebben. Eenmaal aangekomen bij het strand renden we de zee in voor een verkoelende duik. Het water was heerlijk en we hadden gezelschap van een aantal vissen en kwallen. Na zo'n 15 minuten rond te dobberen merkten we de rode vlaggen en waarschuwingsborden op het strand op (we vonden het al vreemd dat er niemand anders in het water was). Franc besloot om toch de borden maar even te lezen. De borden presenteerden het aantal doden per jaar: verdrinkingsdoden door plotselinge hoge golven in combinatie met een diepe drop off en doden door de in overvloed aanwezige giftige kwallen. Oeps. Euhm… misschien verstandig om met enige voorzichtigheid het water te verlaten...

Alvorens de bus terug te nemen beloonden we ons zelf (we hadden immers een bijna dood ervaring beleefd) met eten en, uiteraard, een verkoelend biertje. De bus bracht ons terug naar de hectiek van Georgetown, waar we na een snelle douche elkaar weer ontmoetten om het nachtleven te verkennen. Een andere bekende van Koh Phangan was tijdens zijn visa run blijven hangen op Penang en werkt inmiddels in een bar. We besloten om hem een bezoekje te brengen. De bar was gauw gevonden inclusief de oude bekende. Na bijgepraat te hebben belandden we in de bar er naast waar een goed feestje aan de gang was. Een paar uur later lag ik wederom knock out in bed.

De volgende ochtend was het weer tijd om te vertrekken. Na het ontbijt vertrokken we richting Mr. Jim en na wat wachten, gepaard met de alom bekende verwarring, werden we opgepikt door een minibusje die ons weer naar Hat Yai bracht. Om de grens over te gaan moet je meerdere keren uitstappen om je paspoort laten zien voor een nieuwe stempel. De corruptie die gepaard gaat met de visa run wordt niet goed verscholen. Er wordt geld gevraagd aan de passagiers en bij het passeren van de douane wordt dit geld overhandigd middels een handdruk aan de douanier, die ons zonder verdere vragen verder laat. In Hat Yai hadden we twee uur de tijd alvorens de volgende bus vertrok. We vonden een avondmarkt waar we ons de volgende uren vermaakten. Na nog eens een uur wachten bij de bushalte (de bus was een uur te laat) en levend opgegeten te worden door de aanwezige muggen, vertrokken we weer naar Donsak, vanwaar de ferry zou vertrekken naar Koh Phangan. Negen uur de volgende ochtend zetten we eindelijk weer voet aan wal. Een trip van drie dagen met in totaal 33 uur reistijd. Ook weer meegemaakt...

Enfin, het biedt me de gelegenheid om de komende maand nog op Koh Phangan te vertoeven. Doordat ik voor de visa run een week ziek in bed heb doorgebracht (griep/ dengue/te veel feestjes/wie zal het zeggen?) heb ik wat vertraging met mijn dive master opleiding opgelopen. Na terugkomst uit Maleisië heb ik mijn laatste openstaande opdrachten met succes afgerond. Een van de laatste opdrachten was het maken van een duikmap van Koh Ma, één van de lokale duikbestemmingen. Ik had hier al vaker gedoken/gesnorkeld en moest nog eenmaal er naar toe om de puntjes op de i te zetten (exacte oriëntatiepunten, dieptes, etc.). Met mijn rugzak gepakt, een scooter gehuurd en opgetogen om een dag alleen op het strand te spenderen, poogde ik het resort te verlaten. Totdat een van de ons-kent-ons mensen mijn vertrek opmerkte en vroeg: "where are you going?". "Euh… Koh ma… you wanna come?". En voor ik het wist besloot iedereen zijn werk neer te leggen en mij te vergezellen naar Koh Ma. So far voor een rustig dagje strand...

Een uur later, nadat iedereen zijn zwembroeken, speedo's, bikini's, maskers, vinnen en weet ik veel wat bij elkaar had geraapt, konden we eindelijk vertrekken. Weer een uur later ploften we neer op het strand. Alvorens het water in te duiken dronken we eerst een biertje (het was inmiddels al twee uur ;-)), om daarna de onderwaterwereld te gaan verkennen. Goed voorbereid met mijn slate en potlood (om aantekeningen te kunnen maken onder water), ging ik ter water. Na zo`n twintig minuten gesnorkeld te hebben stak ik mijn hoofd boven water om te kijken waar de rest gebleven was (eenmaal onder water leef ik in mijn eigen wereld). Niemand te bekennen… totdat ik mijn naam hoorde vanaf een grote partyboat die ondertussen verderop aangemeerd had. Daar zaten ze, op het bovendek van de boot, rum cola in hun handen en dansend op de muziek… ik heb weinig verdere overtuiging nodig.

Tien minuten later waren we herenigd en vierden we ons eigen feestje op de boot. De reden dat we welkom waren op de boot was omdat het (bij toeval) de cruise boat van 'ons' resort was. De tourguide herkende ons en nodigde ons uit. En so far voor mijn goed getroffen voorbereidingen voor mijn duikmap…

Na een aantal drankjes, dansjes, eten en giant strides vanaf het bovendek, vertrok de boot naar de volgende bestemming. Aangezien wij onze scooters en al onze bezittingen nog bij het strand hadden achtergelaten, verlieten wij glamerous de boot middels de glijbaan en zwommen terug naar de kust. We reden door naar de duikshop waar we een ander deel van de ons-kent-ons mensen aantroffen. Het scheen tevens de verjaardag te zijn van een van hen dus we besloten het feest voort te zetten op het strand aldaar. Weer een paar uur later besloten we, afgepeigerd en voldaan, terug naar het resort te gaan, waar iedereen instortte en in bed dook. Misschien niet de meest productieve dag maar wat een gezelligheid!

De duik map heb ik inmiddels gecreëerd. Ik heb mijn creativiteit uitgebuit om mijn gebrek aan precisie (red:discipline) te verbloemen. Het resultaat is een van hout gemaakte advent-kalender-duikmap. Achter de te openen vakjes vind je echter geen chocolade, maar een van de vele organismen die te vinden zijn rond Koh Ma. Deze map konden ze gewoonweg niet afkeuren! Dus mijn grande finale test (de snorkeltest) is gepland voor aankomende donderdag. Als ik dat overleef mag ik mijzelf officieel dive master noemen.

De verdere plannen van mijn reis zijn nog steeds ongewijzigd, oftewel: geen plan. De tijd vliegt voorbij en er is nog zoveel te doen/te zien. Inmiddels ben ik halverwege en tot dusver ben ik qua afstand nog niet ver gekomen (aangezien ik nog steeds op dezelfde plek zit als de eerste dag). Een troostende gedachte is dat mijn medereizigers de grootsheid van mijn plan erkennen. Zo vertellen ze dat de grootste fout die ze gemaakt hebben is om hun reis op voorhand uit te stippelen. Verblijven van enkel een paar dagen tot maximaal een week is niet alleen veel duurder, je ervaring is anders en je bent continue onderweg. Het ontneemt je een bepaalde vrijheid en flexibiliteit. Mijn voorkeur gaat uit naar het 'we will see where the ship strands- reizen': zien wat er op je pad komt en beslissingen nemen in het moment. Voor nu kies ik ervoor om nog even te blijven en wie weet waar vandaan ik mijn volgende update schrijf…