Slowing down...

Inge
17 okt 2018
6 minuten om te lezen

Bijgewerkt op: 19 okt 2018

"Just slow down. Slow down your speech. Slow down your breathing. Slow down your walking. Slow down your eating. And let this slower, steadier pace perfume your mind. Just slow down. ~Doko"

Na een heerlijke zomer in Nederland vertrok ik enkele weken geleden weer naar Azië. Deze keer naar Vietnam! Na een lange reis, met een urenlange tussenstop op een (heel saai...) vliegveld in China, landde ik op Saigon, oftewel Ho Chi Minh (de stad is na de Vietnamoorlog vernoemd naar Ho Chi Minh: een communistische revolutionaire leider die premier en president was van de Democratische Republiek Vietnam). Hoewel de stad al tig jaren (de oorlog eindigde in 1975) deze naam draagt, valt me op dat de meerderheid van de mensen die ik spreek veelal nog naar Saigon verwijzen.

De taxi's die voor het vliegveld stonden liet ik links liggen (aangezien deze vaak een veel hogere prijs vragen dan reguliere taxi's en het streekvervoer). Ik had een hotel geboekt in District 1, het bruisende gebied waar backpackers soortgenoten ontmoeten. Voor twee nachten was dat prima. Om daar te komen kon ik de bus nemen voor omgerekend €0,18 (een busrit van ongeveer een uur). Helaas had ik op dat moment alleen nog dollars in mijn bezit (in Vietnam betalen ze met Vietnamese Dong en dollars), waardoor ik waarschijnlijk iets meer zou betalen. Helaas werd ik gelijk opgelicht. Ik gaf 5 dollar (het kleinste biljet wat ik had) en ik kreeg geen wisselgeld terug. Toen ik er naar vroeg ("I paid 5 dollar, where is my change?"), hoorde een medepassagier dit en werd kwaad op de vrouw die mijn geld had afgenomen. Ze commandeerde haar mij mijn geld terug te geven en zij betaalde mijn buskaartje wel. Dus ik kreeg mijn 5 dollar weer terug :) Na haar uitvoerig bedankt te hebben beloofde ik haar (op haar verzoek), een donatie aan Buddha te schenken wanneer ik in een tempel was (vast wel een keer de komende maanden). Met het veroorzaken van deze 'busfight' tussen de lokale vrouwen was ik op scherp gezet voor toekomstige onderhandelingen…

Het was een streekbus, dus ik was de enige 'toerist' in de bus. Iedereen zat/stond hutje mutje op elkaar en ik zat weggedrukt in een hoek met mijn backpack op schoot. Een interessante belevenis en naar mijn idee boeiender dan een privé taxirit. Met mijn telefoon in mijn hand volgde ik het blauwe stipje op de kaart van Google Maps. Ik had mijn bestemming ingevoerd en kon zo zien wanneer ik enigszins in de buurt kwam van mijn hotel (de mensen in de bus spraken nauwelijks Engels dus ik werd van hun niet veel wijzer). Ik besloot uit te stappen met het merendeel van de bus bij een grote centrale rotonde. Vanaf daar zou het nog 15 minuten lopen zijn, aldus Google Maps.

Zodra ik uitstapte werd ik overwelfd door voorbijrazend verkeer (met name scooters), gepaard met continue en oneindig getoeter. De straten oversteken was een activiteit op zich. Zelf kon ik geen gaatje vinden in de verkeerschaos om mij aan de overkant te krijgen (en stoplichten (als ze er al waren) werden veelal genegeerd). Al snel vond ik de strategie om je achter de locals te verschuilen, en zodra zij begonnen te lopen hun in hen kielzog te volgen. Zo presteerde ik het om levend bij mijn hotel aan te komen.

Na wat bijgekomen te zijn op mijn kamer besloot ik om nog even wat van het bruisende nachtleven te gaan bekijken voordat ik definitief mijn bed op ging zoeken (na een reis van al met al zo'n 22 uur). Dat in dit gebied het toerisme z'n uitwerking had was gelijk duidelijk door de vele Vietnamese proppers die om de zoveel meter mij probeerde in hun bar te krijgen. Ik besloot dus ook vrij snel toe te geven aan de eerste propper die vriendelijk en niet te opdringerig was. Op het terras installeerde ik mij met een biertje vanwaar ik al de levendigheid op straat kon observeren. Overweldigend en intrigerend (de proppers die iedere voorbijganger aanspreken en de verschillende reacties van diezelfde voorbijgangers (geïrriteerd/ beleefd/ passief/ etc.). Na mijn derde biertje, en een rekening van 12 dollar! (een biertje kost normaal rond zo'n 1 dollar) werden mijn op scherp gezette anti oplichting antennes gelijk op de proef gesteld en kon ik het afdingen naar 4 dollar. Hierna constateerde ik dat ik voorlopig genoeg indrukken had opgedaan om die in mijn nabije slaap te gaan verwerken. Op mijn kamer aangekomen viel ik dan ook als een blok in slaap...

De volgende dag sloot mijn partner in crime (waarmee ik tevens een deel van mijn vorige reis door Thailand heb gespendeerd) bij me aan. Aangezien we beiden nog met een jetlag kampten, besloten we een rustige dag te hebben. Wat slenteren door de stad, een markt bezoeken, in het park chillen en wat eten en drinken op de vele terrasjes aan de straat. De volgende dag vertrokken we met een bus naar Mui Ne, het plaatsje waar we de eerste twee maanden van onze reis zullen verblijven. Vanuit Nederland had ik contact gelegd met een kitesurf school die regelmatig vrijwilligers zoeken. In ruil voor een aantal uurtjes werk zorgen zij voor gratis accommodatie en eten tijdens je verblijf. Als bonus kun je in je vrije tijd ook gratis gebruik maken van hun surfmateriaal. Zo ontstond mijn nieuwe doel voor de komende maanden: leren surfen.

Mui Ne is het tegenovergestelde van Saigon. Van origine is het een klein vissersdorp. Aangezien het de laatste jaren steeds populairder is geworden onder toeristen (met name door het goede surfklimaat), rijzen ook hier de hotels als paddenstoelen uit de grond. Op dit moment zitten we op de overgang van laag- naar hoogseizoen dus het is nu nog erg rustig. In het laagseizoen komen met name toeristen uit Azië naar Mui Ne, die deze plaats gebruiken als tussenstop (vaak voor 1 nacht) alvorens hun volgende bestemming te bezoeken. In het hoogseizoen (november tot maart) schijnen er meer Westerse toeristen te komen voor een langer verblijf voor het surfen. Ik werk in de Lodge van de surfschool (ze hebben 8 kamers en een restaurant op een dakterras met een fabuleus uitzicht). Het 'werk' is dus vrij eenvoudig. In de vrije uurtjes ben ik veelal op het strand te vinden al stoeiend met mijn surfplank in de golven (gisteren (na 4 dagen oefenen) voor het eerst gelukt om een paar seconden te blijven staan alvorens gracieus weer ten val te komen whoopwhoop).

De eerste dagen in de Zuid-Chinese zee was ik, naast het stoeien met mijn surfplank, tevens druk aan het proberen mijn zwemkleding aan te houden. Door de immense kracht van de golven (die elkaar op enkele seconden navolgen) kon ik mijn bikinitop in deze luttele seconden weer optrekken alvorens door de volgende golf weer neergeslagen te worden (gelukkig zijn we iedere keer vrijwel de enige in het water). Tijdens mijn surfpogingen ontdekte ik ook vrij snel waarom de meeste dames met een legging surfen (ook het bikinibroekje is niet opgewassen tegen het watergeweld). Daarnaast was ik bezig met het proberen te ontwijken van de kwallen die iedere keer weer een stuk huid van mijn benen en/of armen vonden om hun giftige tentakels op neer te laten. Na twee dagen gehannes ga ik nu met een legging en lange mouwen aan te water om niet aangeklaagd te worden voor nudisme en niet meer de onplezierige kwallensteken te hoeven te vrezen. Dat werkt een stuk beter.

Naast het surfen heeft Mui Ne een schaars aanbod van verdere toeristische trekpleisters. De rode en de witte duinen (tot nu toe alleen de rode duinen bezocht), een 'fairy stream' (een stromend beekje tussen kalksteenrotsen die leiden naar een waterval) en dan heb je het wel gehad. De eerstvolgende stad is op zo'n 45 minuten rijden (met scooter) en aan de enige weg hier naar toe vind je de bars, restaurants en hotels langs de straatkant. Dus Mui Ne is over het algemeen geen plaats om heel lang te verblijven voor de gemiddelde reiziger. Enfin, ik wel en ik moet daardoor wel een beetje wennen aan het langzame leven en het gebrek aan afleiding (je zou toch denken dat ik onderhand toch al aardig geïntegreerd zou zijn in het 'slow life'). Daarentegen valt er uiteraard weinig te klagen met het strand om de hoek, gratis surfen, eten en slapen en een overvloed aan vrije tijd (ik heb ondertussen al meer boeken gelezen dan het afgelopen jaar ;)). We zijn het tegenwoordig gewend om een ruim keusaanbod te hebben van al wat onder de noemer 'entertainment' valt en wanneer dit aanbod kleiner is dan je voorheen gewend was, wordt je aanpassingsvermogen en creativiteit meer aangesproken. Even schakelen en daar is niets mis mee.

Nu ruim twee weken verder vermaak ik me dus prima. Een heel andere wereld dan Thailand (het land is ruwer en de locals zijn naar mijn idee uitdagender (maar niet minder vriendelijk) om mee te communiceren), dus genoeg nieuws te ontdekken de komende maanden! Daarnaast ben ik al enigszins plannen aan het maken voor de invulling van de komende maanden; daar de volgende keer meer over. Voor nu genoeg geluld. Ik ga weer terug naar mijn boek...