Peek a boo
- Inge
- 6 apr 2019
- 7 minuten om te lezen
Bijgewerkt op: 7 apr 2019
"Sal, we gotta go and never stop going 'till we get there". "Where we going, man?". "I don't know, but we gotta go". Jack Kerouac ~ On the road.
Jeetje nu alweer een nieuwe update? Ik weet het, de inkt van de vorige is nauwelijks opgedroogd en er ligt alweer een nieuwe klaar. Een overload aan nieuwe ervaringen en beeldmateriaal in combinatie met de behoefte aan efficiënte tijdinvulling laten mij noodgedwongen deze update schrijven. As we speak zit ik al enkele uren in een café in Saigon te 'wachten' tot mijn nachtbus vertrekt naar Ha Tien, vanwaar ik morgenochtend de boot zal nemen naar mijn vermoedelijke eindbestemming in Vietnam: Phu Quoc eiland. Nog vier uur te gaan...
Mijn allerlaatste avond in Danang besteedde ik met wat vrienden onder het genot van een barbecue en spontaan ontstane acrobatische stunten (er waren tevens 'professionele' performers onder ons). Zo leerden we (red: de niet professionele performers) met vuur dansen, glazen bollen balanceren en werden we, door middel van aanwijzingen, betrokken in serieuze acrobatiek. Even overweeg ik om me aan te melden bij het circus (het hoogtepunt was op handen gedragen te worden als in 'de lift' uit Dirty Dancing (helaas geen beeldmateriaal dus jullie moeten me op mij woord geloven)). Onder het hieruit voortgekomen motto "nobody puts baby in the corner", konden we onze talenten verder laten uitblinken bij het alom geliefde karaoke. De perfecte afsluiting voor mij van mijn Danang beleving :-)
De volgende ochtend had ik mijn laatste ontbijt met mijn grootste vriendin in Danang (Laura). Daarna hadden we nog een laatste ‘see you later’ cocktail op het strand waarna onze wegen scheidden. Nog een laatste onvermijdelijke taak voordat ik op de taxi naar Hoi An stapte (vanwaar de nachtbus naar Dalat zou vertrekken): gedag zeggen tegen de trouwe viervoeters die allemaal een speciaal plekje in mijn hart veroverd hebben. Ik had nog een paar uur te besteden die ik in gezelschap met de honden heb doorgebracht. Het afscheid viel zwaar (zoals altijd) en ik wist dat dit niet te voorkomen was vanaf het moment dat ik toezegde aan een verbintenis met PAWS. Zonder wrijving geen glans, blijven we maar denken… Met tranen in mijn ogen verliet ik het pand om mijn weg voort te zetten. En door.
Veertien uur later bereikte ik Dalat. Vietnam lijkt misschien niet zo groot maar door z’n uitgestrektheid zijn nachtbussen een bekend fenomeen om van de ene plaats naar de andere plaats te komen. De meeste toeristen gruwelen van de nachtbus. Ze vinden het oncomfortabel (door het gebrek aan kwaliteit van het wegdek) en te luid (door het getoeter wat de ganse weg te horen is). Daarnaast zijn de meeste Westerse mensen te lang om uitgestrekt te kunnen liggen in de verstelbare slaapstoelen. Ik daarentegen vind het heerlijk! Door de beweging en gestommel van de bus (door het slechte wegdek) dommel ik in no time in slaap. Blijkbaar ben ik immuun geworden voor het getoeter of hoor ik het überhaupt niet. Ik blijk van nature een vaste slaper te zijn (mijn zussen en moeder maken nog steeds grappen dat ze een drumband naast me neer kunnen zetten wanneer ik slaap). Enfin, zo kan ik op een voor mij comfortabele manier het land doorkruizen (en besparen op geld voor een overnachting 😉).
Aangekomen in Dalat had ik een paar uur te overbruggen voordat ik bij mijn geboekte hostel in kon checken. Een kopje koffie zorgde voor mijn eerste ‘lokale’ vriendin. Wederom was het gebrek aan het spreken van dezelfde taal hilarisch. Zij stuurt me momenteel nog steeds berichten via Messenger die ze zeer waarschijnlijk letterlijk vertaald heeft via Google Translate (het gaat toch makkelijker ‘face to face’). Zo kreeg ik de vraag via Messenger “How much are you male?” en het volgende verzoek (?) “Borrowed from the state of the law, you have to agree that you have to go and then you have to go to know the body of the baby”. Ik ervaar weinig momenten dat ik sprakeloos ben, maar ik weet werkelijk niet hoe te reageren hierop… Anyway, het zorgde weer voor wat entertainment in mijn ‘wachttijd’.
De volgende twee dagen vertoefde ik in Dalat. Ik had welgeteld 1 hostelgenoot: een van origine Amerikaan die in Saigon woont en werkt (uiteraard als ‘English teacher’). Hij was in Dalat voor een sollicitatie en verbleef dezelfde nachten in het hostel. Na de kennismaking besloten we samen op zoek te gaan naar wat avondeten. Daarna besloten we een bezoek te brengen aan de enige aanbeveling die ik had gekregen voor Dalat: de ‘100 bar’. Een surrealistische bar die tevens dienst doet als doolhof. Wanneer je jezelf hier laveloos drinkt is er geen weg meer terug (naar ik vermoed), het is werkelijk een en al donkere tunnels en smalle paadjes. Ik vertrok ruimschoots op tijd om op zoek te gaan naar een toilet aangezien dit al bijna een uur kostte om die te vinden. In diezelfde bar ontmoetten we een ander drietal (Nederlander, Australiër en Engelsman) die, net als ons, open stonden om het nachtleven van Dalat verder te gaan ontdekken.
Na wat rondgestruind te hebben bleek dit nog knap lastig. We hadden het gevoel de enigen op straat te zijn en dat iedereen al op één oor lag (het was 23:00). Na wat rondgevraagd te hebben ontdekten we eindelijk waar de lokale jeugd uithing! Een ware club, met dj’s en dames (?) die zorgden voor entertainment. De rest was overtuigd van het hoge ladies boy gehalte van de entertainers… ik kan het serieus niet zien (check voor jezelf in de video!). Iedereen wilde met ons dansen (aangezien we de enige ‘buitenlanders’ waren) en uiteraard op de foto. En zo dansten we de nacht weg in het uitgaansleven van Dalat…
De volgende dag besloot ik een scooter te huren en naar een van de watervallen te toeren. Deze rit duurde zo ongeveer een uur en voerde me langs mooie uitzichten over bergen en dorpen. Ook de waterval was adembenemend (op de foto lijkt het op de een of andere manier toch altijd minder indrukwekkend). Op de terugweg nam ik een omweg om zo ook nog de top van de Lang Biang mountain te kunnen aanschouwen. Halverwege werd mijn feestje verstoord: een enorme plens water viel op me (ik was net opgedroogd van de waterval). Regen, regen en nog eens regen. Ik zag geen hand meer voor ogen, bibberde van de kou (in de bergen is het toch een stuk koeler en uiteraard had ik me hierop weer eens niet voorbereid) en mijn navigatie besloot ermee te stoppen in verband met de aanraking van een enorme hoeveelheid water. Boehoe! Oké Inge, dit is een moment waarop je je verstand de leiding moet geven: 180 graden omkeren en de weg terug naar je hostel vinden. Deels teleurgesteld gaf ik mij over aan de rede… En ‘thank god’ verbleef ik dit keer in een hostel die beschikte over warm water: volgens mij heb ik hier de langste douche ooit genomen! Na opgewarmd te zijn bleef ik in mijn bed aangezien de regen geen einde leek te kennen. In deze gevallen biedt de mogelijkheid tot Netflix een welkome bron van entertainment.
De volgende dag boekte ik mijn nachtbus naar Saigon (Ho Chi Minh). Op voorhand dacht ik rechtstreeks naar Phu Quoc te gaan maar ik had me (wederom) vergist in de afstand. Alleen al naar Saigon zou zo’n 12 uur duren. Een bezoek aan de Mekong Delta zat nog altijd in mijn hoofd en nu ik er toch zo goed als in de buurt van was, besloot ik een paar dagen in Saigon te boeken (een overnachting hier (hostel) is slechts 2 dollar dus weinig te verliezen). Ik kwam ’s avonds laat aan, boekte mijn trip naar de Mekong Delta voor de volgende dag en zocht mijn goedkope doch comfortabele bed op. De volgende ochtend vroeg werd ik opgepikt voor mijn hostel. Mijn gezelschap van die dag bestond uit zo’n vijftien Chinezen. Leuk, een keer wat anders! Ze hadden bovenmatige interesse voor mij en ik kon niet ontkomen aan het feit dat ik in hun ogen ‘vergane glorie’ was (desondanks behandelden ze mij zeer zorgzaam, ik vermoed vanuit medelijden). Bijna de eerste vraag die ik gesteld kreeg was namelijk (met nauwelijks mijn eerste slok koffie achter de kiezen): “are you married?”. Voor hen is het onbegrijpelijk dat je als vrouw alleen reist. Of op z’n minst een man en kinderen ergens hebt. En 35 jaar oud! Nee, verloren zaak…
Dit feit zorgde ervoor dat de enige single man (52 jaar, en uiteraard ook zielig) mijn zijde gedurende de hele trip niet verliet. Hij bestookte mij met vragen en uitnodigingen (“Come to Taiwan, I have a car” etc.). Desalniettemin kon ik erom lachen en vond zelfs enig vermaak in het spelen van een volwassen potje verstoppertje spelen. Naast deze vorm van entertainment was er ook het daadwerkelijke sightseeing van de plaatsen waar de tour ons langs begeleidde. Met een lokale gids (die overigens goed Engels sprak) leerde en bewonderde ik het leven rondom de Mekong Delta. Ik voelde me omarmd door mijn gezelschap en iedereen bekommerde zich over mij (wederom naar ik vermoed uit medelijden haha). Soms moet je je gewoon overgeven aan de meerderheid (en bijbehorende overtuiging). Een intense, leerzame én vermakelijke dag!
Vanmorgen heb ik mijn bus naar Phu Quoc geboekt voor vanavond (nog twee uur voor vertrek!) en de uren besteed aan rondstruinen en een nieuwe update schrijven. Nog even en ik stap (zeer waarschijnlijk) mijn laatste nachtbus op in Vietnam. Morgenochtend zal ik arriveren op Phu Quoc en kan ik mezelf onderdompelen in het eilandleven. Ik verwacht me daar de komende weken te gaan vermaken voordat ik huiswaarts keer. Ik voel me opgetogen en nieuwsgierig naar de komende weken: wederom geen plan dus volledig open voor een nieuw avontuur… 😊
Sneak preview
Human tower
The extended version of ass drumming ;)
Guess who's the professional...
Every artist needs a break
Polaroid!
Sweet little Nala...
Common sight on the streets of Vietnam, who needs a car?
Welcome in Dalat!
No beach, but a beautiful lake
Me tooooo
Highlands of Dalat
Yep... it's a thing (drinking coffee made out of weasel poo)
… and this too (strong liquor with a soaked snake inside)
Natures beautiful architecture
Lady Boeddha in the making
The way down to the waterfall
Can you hear the dolphins cry…?
Another busride
and another temple...
The Mekong Delta
Row row row your boat
everybody smileee….. at least one after trying again :P
Coconut farm, making coconut candy
I was intrigued by this spider... it looked like a spider straight out of arochniphobia
Who wants to volunteer: me me me! ….. (I didn't realize what I was about to do, sorry bees, I've treated you well tho)
Who wants to volunteer? I learned my lesson… definitely not me (this came along unexpected, still some crazy animal abuse for tourist pleasure (10.000 VND = 50 cent). I had to walk away from it... I can relate to the locals that will take any opportunity to make some money. Hopefully the future brings the world some awareness and better alternatives for tourists in order to support locals
Bye bye Mekong!
Where to go next...?
Opmerkingen