The Butterfly effect

Inge
21 mei 2018
6 minuten om te lezen

Kan een slag van de vleugel van een vlinder indirect een tornado aan de andere kant van de wereld veroorzaken? De theorie dat elke gebeurtenis onlosmakelijk verbonden is met de daaropvolgende gebeurtenis kan mijn gedachte eindeloos laten fantaseren. Tot het punt dat het compleet ongrijpbaar wordt. Ik ben een toeschouwer van mijn eigen leven en bewonder hoe het ongeplande zichzelf laat organiseren.

Op Koh Tao begon ik vorige maand met een programma gericht op conservatie en onderzoek met betrekking tot het leven in de zee. In de ochtend verdiepte ik mij in de theorie om in de middag het geleerde in de praktijk te gaan brengen. De ene dag was dat het tellen en onderscheiden van de verschillende soorten vis, schaaldieren, koraal of ongewervelden op een van te voren vastgesteld stuk zee. Een andere dag was dat het afgebroken koraal te bevestigen aan een kunstmatig (geëlektrificeerd) reef (met als doel het koraal weer te laten groeien).

Na de 'werkzaamheden' van dag 3 besloot ik om aan het einde van de dag te gaan snorkelen in shark bay. Er was mij verteld dat de grootste kans om haaien te zien tijdens zonsopkomst of -ondergang was. Om het water te bereiken dien je eerst over een aantal rotsen te klimmen waarna je bij een trapje komt die je veilig het water in leidt. Op het moment dat ik het trapje bereikte, kwam er net een groep uit het water. Ongeduldig als ik was om het water in te gaan, besloot ik via de rotsen te gaan. Al snel bleek dat een verkeerde keuze. De rotsen waren spekglad en voor ik het wist ging ik onderuit en gleed ik de zee in. Helaas had ik mijn voeten en hand open gehaald tijdens de val waardoor het water om mij heen rood kleurde. Elk nadeel kent zijn voordeel: de kans om een haai te zien groeide gestaag.

Vastbesloten om niet het water te verlaten zonder een haai te hebben gezien, zwom ik stug door. Totdat na enkele meters mijn masker begon vol te lopen met water. Ik ontdekte minuscule gaatjes aan de zijkant die zeer waarschijnlijk waren veroorzaakt tijdens de val. Uiteindelijk besloot ik om terug naar de kant te gaan. Een haai tegenkomen wanneer je omgeven wordt door bloed en tegelijkertijd niet kunnen zien, is misschien niet het meest ideale scenario. Terug op de rots liet ik nog een mooie plas bloed achter op de rotsen: een door bloed doordrenkte rots bij het te water gaan van 'shark bay', iets voor de volgende snorkelaars om over te fantaseren ;)

Enfin, deze gebeurtenis bracht mij weer bij de spoedeisende hulp (inmiddels heb ik de afgelopen maanden vaker een kliniek bezocht dan in de voorgaande 34 jaar van mijn leven). Ik had een paar diepe sneeën in mijn hand en voet dus kreeg ik wederom het advies: dagelijks terugkomen voor het schoonmaken van de wond en het verwisselen van het verband en, het onvermijdelijke, niet het water in. Ik had mijn les geleerd de voorgaande keer (het negeren van dat advies met als gevolg ontsteking) dus besloot ik me er deze keer er aan te houden. Aangezien het er niet naar uitzag dat ik binnen enkele dagen weer zou kunnen duiken, maakte ik nieuwe plannen voor de volgende dagen/weken.

De daaropvolgende dagen hing ik de toerist uit op Koh Tao (en zag ik uiteindelijk haaien, al dan niet in shark bay). Het is een klein eiland met voornamelijk duikers. Ik bezocht een paar watervallen en andere 'points of interest'. Na het eiland een paar keer rond te zijn geweest besloot ik verder te trekken naar Koh Samui: het grootste eiland in de driehoek Koh Phangan, Koh Tao, Koh Samui. Mijn visa zou bijna verlopen en hier kon ik het weer laten verlengen voor 30 dagen. Mijn partner in crime op Koh Phangan was inmiddels bij me aangesloten aangezien hij tevens zijn visa moest verlengen en min of meer dezelfde reisplannen had dan ik. We verkende het eiland, lagen op het strand, gingen naar een echte bioscoop, dronken cocktails en zagen de beste Thaise rock band ooit (de eerste avond werd ik het podium op gesleurd om een lied mee te blèren en de tweede keer was partner in crime de uitverkorene). Na het verlengen van onze visums trokken we een paar dagen later naar de westkust van Thailand. Khao Lak werd de volgende stop.

Khao Lak ligt aan het strand en is een van de plekken die in 2004 getroffen werd door de Tsunami. Behalve een gestrande politieboot, die hedendaags dienst doet als monument, enkele musea en relatief veel nieuwbouw in vergelijking met de rest van Thailand, resteert er (met het westerse oog waar te nemen) weinig meer van de overweldigde (materiële) schade die was aangericht. Het was er erg rustig en het duikseizoen liep op z’n eind. We wilden graag nog duiken dus bezochten de enkele duikscholen die hun deuren nog niet hadden gesloten. Op de valreep vonden we een laatste liveaboard (4 dagen en nachten op de boot: 'eat, dive, sleep, repeat') die naar het nationaal park van de Similan islands zou gaan. We hadden goede verhalen gehoord over het duiken daar en konden nu met een fikse korting, de laatste trip van het seizoen meepakken. Zo gezegd, zo gedaan.

Een paar dagen later stapten we aan boord van de Mantaqueen (tezamen met de laatste duikers van het seizoen) om koers te zetten richting de Similan Islands en Richelieu Rock (laatstgenoemde is wereldwijd een geroemde duikstek). Aan boord was het programma simpel: eat, sleep, dive, repeat. Je werd om 6 uur gewekt, kreeg 4 maaltijden per dag gevoerd en we maakten tevens 4 duiken per dag op verschillende plekken (inclusief nachtduik, wrak, driftduik en mijn individuele hoogtepunt: mijn honderdste duik die traditiegetrouw naakt wordt gedaan). Na de laatste duik en het avondeten werd er nog wat gedronken en voor degene die interesse had, spelletjes gespeeld (ook hier bleek weerwolven een succes). Na vier dagen zetten we moe en voldaan weer voet aan wal. Topervaring!

In Khao Lak haalde ik vervolgens wat slaap in om de volgende dag richting Khao Sok te vertrekken (een nationaal park in de Jungle op zo’n twee uur rijden van Khao Lak). De komende twee weken doe ik vrijwilligerswerk (nou ja werk kun je het niet echt noemen, tot nu toe socialize ik met het handjevol gasten en laat ik de honden uit) in ruil voor accommodatie en eten. De eigenaresse is Schots en woont ruim tien jaar in Thailand en runt onder andere dit kleinschalige resort. Het is hier prachtig en een mooie afwisseling van het strand en de zee (helemaal nu het regenseizoen langzamerhand haar intrede doet).

De eerste avond in Khao Sok dronken we een drankje in het kleine centrum. We hadden mountainbikes van het resort mee gekregen. Toen we terug fietsten was het inmiddels pikkedonker. We fietsten zo ver mogelijk aan de kant van de weg aangezien er af en toe auto’s voorbij raasden. Op een gegeven moment hadden we de afslag naar het resort gemist dus ik stopte en stapte van mijn fiets om te kijken of ik referentiepunten om me heen zag. Met de fiets aan de hand probeerde ik de vormen aan de weg te onderscheiden. Het volgende moment werd mijn fiets gelanceerd en belandde zo’n tien meter verderop in het hoge gras van de berm. Tevens was een van mijn slippers van mijn voet geschoten en tot op de dag van vandaag in geen velden of wegen te bekennen. Zelf had ik geen schrammetje. De auto die mijn fiets in volle vaart geraakt had was, voordat ik besefte wat er gebeurd was, al uit zicht. Toen ik de mountainbike uit de berm sleepte bleek de achterkant volledig dubbel gevouwen door de klap die het te verduren had gekregen. Een local kwam ons te hulp. Hij haalde twee vrienden op en reden ons op hun scooters, inclusief dubbel gevouwen fiets, terug naar het resort. Dat was even schrikken.

Wat als ik enkele centimeters naar rechts had gestaan? Wat als ik nog op mijn fiets had gezeten? Wat als we de laatste liveaboard hadden gemist? Wat als ik niet van de rots was gevallen op Koh Tao? Wat als ik de voorgenomen 8 maanden reizen had geboekt (wat door een rekenfoutje 7 maanden is geworden)?

Het leven is zo veranderlijk. Elke seconde wordt de toekomst geherdefinieerd. Het leven laat zich niet controleren, alhoewel we graag willen geloven dat zich dat doet. Het leven vormt ons door voorgaande ervaringen. Op basis daarvan maken we keuzes en groeien we. Wanneer de mate van nieuwe ervaringen als graadmeter dient voor groei dan bevind ik me momenteel iin een groeispurt. Wat als, wat als, wat als…..? We zullen het nooit weten. Mijn tip van de dag: neem het leven zoals het komt en geniet van elke seconde, je weet nooit wanneer het voorbij is...