Merry Christmas!!!

Inge
22 dec 2018
10 minuten om te lezen

Bijgewerkt op: 28 dec 2018

"Time flies like an arrow, fruit flies like a banana" Anthony Oetinger ~ Artificial Intelligence.

Jeetje, ik kan bijna niet geloven dat het alweer Kerst is. Mijn tweede Kerst achter elkaar van 'huis'. Tijdens het reizen lijkt de tijd in een andere dimensie te bestaan. Wanneer ik niet regelmatig schrijf (zoals op deze reis tot nu toe het geval is), verlies ik het besef er van. Naarmate de tijd verstrijkt, hoe lastiger ik het vind om het meegemaakte in een samenhangend verhaal te verenigen. Gelukkig hebben we de foto's nog (en dus een leidraad van de chronologie ;)).

Na een maand in Hoi An geholpen te hebben bij het Kattencafé, vervolgde ik mijn weg verder naar het noorden. Voordat ik de 15 uur durende busreis naar Hanoi aan ging, verbleef ik nog drie dagen in Danang (deze stad ligt naast Hoi An en hier zal ik in Februari terug komen om voor het asiel aan de slag te gaan). De busreis van Hoi An naar Danang duurt minder dan een uur. Althans, normaal gesproken. Op de dag van mijn vertrek besloot het regenseizoen zich echter te laten gelden (tot aan dit moment (het einde van het regenseizoen) vrij weinig regen nog ervaren). Gevolg: geen bussen en de taxi's verviervoudigden hun prijzen. Na wat gezoek vond ik een goedkoop taxibedrijf met vaste prijzen. Een uur later stapte ik, met al mijn bagage, in de taxi die mij voor 8 dollar naar de voordeur van mijn hotel in Danang zal vervoeren. Althans, normaal gesproken.

In het uur naar Danang verergerde de situatie. Onderweg vonden we allerlei gestrande voertuigen die al half onder water stonden. In Danang aangekomen stonden de straten dusdanig blank dat geen normaal denkend mens daar met een auto in zou rijden. Zo ook niet mijn taxichauffeur. Enfin, mijn Maps vertelde me dat het nog zo'n 20 minuten lopen (red: waden en zwemmen) zou zijn, dus met mijn backpack en poncho opgeknoopt ging ik verder te voet. Na twintig minuten (wat moeten we tegenwoordig zonder Maps?) liep ik mijn op voorhand geboekte hotel binnen. Helaas om vrijwel direct teleurgesteld te worden: alle kamers hadden lekkage en ze konden geen gasten accommoderen. De onverschillige en alles behalve vriendelijke dame achter de receptie was weinig behulpzaam waardoor ik al vrij snel besloot de omgeving af te struinen naar andere hotels. Gelukkig waren er genoeg te vinden dus binnen een half uur deed ik de deur open naar mijn nieuw verworven hotelkamer. Alles was doorweekt en stonk naar natte hond. De volgende 48 uur verbleef ik op de hotelkamer met uitzicht op de straten die almaar verder verdwenen onder de voortdurende stroom van de regende pijpenstelen…

De derde dag verliet ik het hotel (en gelukkig klaarde het deze dag steeds meer op) om de bus naar Hanoi te pakken. Deze zou er zo'n ongeveer 15 uur over doen. De bussen zijn vrij comfortabel (alhoewel ik moet zeggen dat de meningen hierover verschillen en ik het over het algemeen altijd wel 'goed' doe in openbaar vervoer). Het zijn zogenoemde 'semi-sleepers', wat inhoudt dat iedereen een eigen soort van slaapstoel heeft. Helemaal languit liggen lukt niet (althans, voor Westerse mensen niet) maar vele malen comfortabeler dan een normale plaats op een bus. Ik slaap doorgaans vrij goed in deze bussen. Na 15 uur kwamen we rond 5 uur in de ochtend aan in Hanoi. Dat was schrikken want het was zo'n 14 graden (tot dusver heb ik enkel nog temperaturen rond de 30 graden gehad). Ik had het zo koud! Ik wist dat het in het noorden koeler zou zijn maar hier was ik niet op voorbereid. Gelukkig kun je voor een poep en een scheet een trui kopen dus zo gezegd zo gedaan. De winterse muts die mij aangeboden werd op straat kon ik ook niet weigeren. Normaal gesproken bieden de straatverkopers altijd onzin aan: een zonnebril terwijl je er al een op hebt, een aansteker terwijl je net een sigaret opsteekt, een taxi terwijl je op je scooter voorbij rijdt of zonnebrandcrème wanneer je je er uitgebreid mee insmeert op het strand. Ik heb nooit begrepen waarom ze iets aanbieden dat je op datzelfde moment gebruikt. Waarom zou ik het kopen hebben als ik het al in mijn bezit heb? Enfin, de mutsenverkoper sloeg de spijker op zijn kop: in vol winters ornaat was ik klaar om Hanoi te gaan ontdekken de komende dagen.

In Hanoi reisde ik nog steeds samen met mijn in Thailand opgeduikelde partner in crime. Echter zouden onze wegen in deze stad gaan scheiden aangezien hij in de tussentijd een aanbod voor een baan had gekregen in Engeland en hiervoor terug zou gaan. Maar eerst nog een paar dagen Hanoi en een drie daagse cruise door Halong Bay. De eerste dagen verbleven we in 'old quarter', het bekendste en sfeervolste district onder toeristen. In vergelijking met Bangkok, Phnom Penh en Saigon vond ik het er op de een of andere manier gemoedelijker, ondanks diezelfde hysterie van scooters en getoeter overal. Het heeft een bepaalde charme (ondanks de kou ;)) en vertrouwdheid. We verbleven de eerste dagen in een hostel en verkenden de stad ter voet.

Aangezien de temperatuur in de loop van de dagen weer zou oplopen naar rond de 25 graden, besloten we nog even te wachten met het boeken van onze cruise door Halong Bay (een van de must do's tijdens een reis door Vietnam). Voor wat variatie in onze dagen veranderen we van locatie en boekten een home stay in Tay Ho, een ander gedeelte van Hanoi wat vooral bekend is onder expats. Een rustigere omgeving met een groot meer in het midden. De taxi zette ons af bij het door ons opgegeven adres, waar het zogenoemde "Music Villa" zich zou moeten bevinden. Niet dus. Na meerdere malen dezelfde 100 vierkante meter afgelopen te hebben (laat Maps ons nu in de steek?), besloten we bij een koffietent te gaan zitten om tevens van de wifi gebruik te kunnen maken om de homestay te bereiken. Na wat vage communicatie kregen we de juiste locatie door (enkel twee straten verder) en konden we inchecken. Deze homestay staat met stip op nummer 1 van de meest vage verblijven tot nu toe. Overal lagen muziekplaten en boeken met de meest willekeurige muziek en onderwerpen. In de 'gezamenlijke' keuken zaten continue locals samen te eten (wonen jullie hier?) en ook in de woonkamer van het huis zaten jongeren samen te roken en te drinken. En uiteraard niemand die Engels sprak. Een bijzondere gewaarwording. Al met al een prima verblijf gehad maar ik weet niet of ik gebleven was als ik alleen zou zijn geweest...

Aangezien de finale van de Asia Cup (Maleisië-Vietnam) de volgende dag plaats zou vinden, gingen we op zoek naar een leuke plaats om de wedstrijd de volgende dag te kunnen volgen. We waren in Hoi An al een paar keer 'per ongeluk' overweldigd na een overwinning voorafgaand aan de finale. De Vietnamezen vieren een overwinning namelijk door en masse op de scooter te gaan rondrijden door de stad met vlaggen en een hoop getoeter. Ik wist niet wat mij overkwam toen ik mij op mijn fietsje in de straten van Hoi An begaf. Binnen 1 minuut werd ik ingesloten door feestende, scooter rijdende en uitbundige locals (uiteraard heb ik deze bijzondere gebeurtenis toentertijd gefilmd, bij thuiskomst bleek echter dat ik 8 minuten beeldmateriaal van mijn fietsende benen had). Enfin, we hadden op internet gelezen dat er een hostel verderop zat die zeer waarschijnlijk de voetbal zal uitzenden op een groot scherm. Omdat we toch niets te doen hadden gingen we alvast een kijkje nemen.

Een half uur later zetten we voet in het hostel. We werden begroet door een gezellig ogende bar met vriendelijk personeel (en een Franse bulldog!). We vroegen of ze de voetbal de volgende dag zouden uitzenden (ja), en of we de kamers konden zien (geen idee waarom, aangezien we onze accommodatie al geboekt hadden voor Hanoi). De lieftallige dame liet ons een dorm zien van 12 bedden en vroeg of we nog een andere kamer wilden zien (tuurlijk, waarom niet, nu we er toch zijn..). Toen we binnen liepen en ze het licht aanknipte, verscheen er een hoofdje vanuit een bed. Ik dacht nog, arme jongen; die wordt wakker gemaakt omdat wij zo nodig een kamer willen zien. En voor ik het wist sprong de jongen uit bed en landde boven op ons. Hysterisch gegil gepaard met het uitkramen van onze namen... OMG, dat was Sam! Samen hadden we een paar weken op Koh Phangan doorgebracht vorig jaar. Hij werkt nu in een dorp naast Hanoi maar vloog de volgende dag naar Engeland voor Kerst dus verbleef hij een nacht in het hostel. Na deze aangename verassing eindigden we aan de bar waar we verbleven tot in de late uurtjes..

Voetbaltijd! Aangezien we de voorgaande avond al vele uren in het hostel doorgebracht hadden, besloten we de voetbal elders te gaan kijken. Om de hoek vonden we een café met groot scherm vol met locals. Gezellig, hier blijven we! Binnen 10 minuten scoorde Vietnam haar eerste goal en bepaalde hiermee tegelijkertijd de eindstand. Wat een feest! Er werd gedanst, geschreeuwd, gedronken en we werden oneindig veel op de foto gezet. Topavond!

We verhuisden terug naar een hostel in Old Quarter aangezien we de volgende ochtend vroeg opgepikt zouden worden voor de Halong Bay cruise. De eerste nacht verbleven we op een kamer op de boot en de tweede nacht in een bungalow op een idyllisch onbewoond eiland. De zon brak eindelijk weer door (na een paar dagen kou) dus een perfecte timing. En wat een gezelligheid op de boot! Er was tijd voor kajakken, zwemmen, van de boot af springen en een 'sunset party' met wijn en fruit. Na het avondeten werd al vrij snel de karaoke geïnstalleerd en zo ook het feest voortgezet.

De volgende ochtend vroeg werden we gewekt voor het ontbijt om vervolgens een oester farm te gaan bezoeken. Weer terug op de boot was er weer tijd voor zwemmen en kajakken. Op het moment dat ik overwoog om in een kajak te stappen werd ik afgeleid door een hond, met 9 pups! Kajaktijd werd puppytijd. Het hoogtepunt tot nu toe ;) Na bijna een uur geknuffeld te hebben met de pups vertrok de boot weer en aan het begin van de middag werden we afgezet op Nam Cat eiland. In totaal waren we met zo'n 12 mensen op dit eiland. We ontmoetetn elkaar met het avondeten (een Australisch gezin met drie tienerkinderen, een Iers stel, een Fins stel, een Engelse meid en wij). Een gezellige groep. Na het eten initieerden wij een spel: heads up (een soort van hints en te downloaden op je telefoon). Iedereen stemde in wat leidde tot veel hilariteit. Om 3 uur 's nachts waren we nog niet uitgespeeld (de tienerkinderen waren de eerste die hun bed op zochten en hun ouders vrijwel de laatste :)).

Het ontbijt de volgende dag was rustig en veel te vroeg. Helaas moesten we onze spullen al weer pakken om weer op de boot te gaan. Na twintig minuten op de boot kwam de bootjongen naar ons toe met de mededeling dat we op de verkeerde boot zaten (blijkbaar waren we beide niet meer zo scherp na 5 uur slaap in 2 nachten tijd). We werden afgezet op een drijvend houten vlot met de geruststelling "Your boat will pick you up soon". Euh, okay....? Daar zit je dan in the middle of nowhere, met enkel elkaars gezelschap (mijn gedachten creëerden ondertussen een nieuw scala aan overlevingsstrategieën aan wat je met een paar planken hout en een andere persoon kan doen (hoe lang zou ik in leven kunnen blijven?)). Opgelucht (en toch ook een beetje teleurgesteld) worden we een half uur later weer opgepikt. Voor de lunch kregen we nog een 'cooking class' spring rolls maken (die uiteraard tijdens de lunch opgegeten worden) en uiteindelijk keerden we terug naar de haven waar we met de bus weer naar ons hostel in Hanoi worden gebracht. De volgende dag scheiden onze wegen dus we wilden nog wat leuks doen op deze avond, maar we zijn gebroken. We eten wat in een restaurantje om de hoek en liggen beiden voor acht uur in bed. Een memorabele cruise.

De volgende dag vertrek ik aan het begin van de avond naar Hué. Weer terug naar het zuiden (waar het warmer is). De dag besteden we met nog wat meer struinen door Hanoi, we drinken nog wat op het terras en proosten voorlopig voor een laatste keer met ons biertje. Bij mijn opstapplaats op de bus nemen we afscheid. Ik stap op de bus op weg naar een volgende fase in mijn reizen.

Via een gedeelde foto op social media zag ik dat een oud collega toevallig in het zelfde gedeelte van Vietnam was. En toevallig ging zij ook naar Hué! We besloten elkaar daar de volgende ochtend te ontmoeten. Na 14 uur in de bus kwam ik om 7 uur in de ochtend bij mijn hotel aan. En een paar uur later verenigde ik met Amity (die hetzelfde hotel geboekt had). Uiteraard moest onze reünie gevierd worden. We ontbeten met biertjes, bezochten een verlaten waterpark (In 2004 werd er 3 miljoen dollar geïnvesteerd en werd er midden in de jungle begonnen met de bouw van dit park. Uiteindelijk is het nooit afgemaakt), en na een verlate lunch besloten we even wat rust te pakken voorafgaand we het nachtleven van Hué in zouden duiken. Zo gezegd zo gedaan. Een paar uur en een paar bars later eindigden we in een karaoke bar waar we ons nog vele uren vermaakten. Een avond vol hilariteit, zeker in het rijtje legendarisch!

Aan alle goede dingen komt een eind en zo ook aan deze. De volgende ochtend zeiden we alweer gedag aangezien onze reisschema’s niet meer overlappen. Toch leuk om een dag deel uit te maken van elkaars reis. Na ons afscheid struinde ik wat door Hué en bezocht de citadel. De Tu Cam Thanh (ook wel de Verboden stad genoemd) is een kleine stad in de stad zelf en was vroeger het privé terrein van de keizerlijke familie. Tegenwoordig is het terrein open voor publiek en vermaakte ik me prima voor een paar uur binnen deze muren. Op de terugweg at ik nog wat in een restaurant (gelukkig hier ook een goed vegan aanbod), en keerde ik op tijd terug naar het hotel om wat slaap in te halen. Na twee weken hostels en gebroken nachten voelde ik me best moe. Vandaar dat ik nog wat dagen in Hué verblijf om weer even te resetten.

Eigenlijk is mijn reis voorlopig zo goed als gepland (voor de verandering). Met de Kerst verblijf ik nog in Hué en met de jaarwisseling verblijf ik weer in Danang (hopelijk krijg ik nu meer te zien dan de muren van mijn hotelkamer en straten die blank staan). Op 2 januari vlieg ik naar Siem Reap (Cambodja). Ik moet het land uit aangezien mijn visum verloopt. Ik dacht ik verenig het onaangename (het land moeten verlaten) met het aangename (elders iets leuks doen), dus heb ik een yoga opleiding geboekt. De gehele maand Januari volg ik een intensief programma (dagen van 7uur tot 21uur) tot yoga lerares. Alhoewel ik nu de illusie heb dat het aangenaam zal zijn, klinkt het ook vrij intens, inclusief momenten die mij uit mijn comfortzone gaan halen. Maar hé, sommigen zeggen dat het leven begint buiten je comfortzone... we gaan het wel weer meemaken 😊

Geniet van de kerstdagen en proost op een mooi nieuwjaar!